عمران بن حطان سدوسی
عمران بن حطان بن ظبیان سدوسی با کنیه ابوشهاب، از تابعین، محدثان و شاعران بصره بود. او به فرقه خوارج پیوست و به ترویج مذهب اباضیه پرداخت. وی پس از تعقیب از سوی حجاج بن یوسف و عبدالملک بن مروان، به عمان گریخت و در سال ۸۴ قمری در میان قبیله ازد درگذشت.
زندگی
عمران بن حطان بن ظبیان بن لوزان بن حرث بن سدوس سدوسی (یا ذهلی)، مکنی به ابوشهاب، از تابعین و از اهل بصره بود. او از دانشمندان و محدثان مشهور آن دیار بهشمار میرفت، گروهی از صحابه محمد را درک کرد و از آنان روایت نمود و دیگر محدثان نیز از او نقل حدیث کردهاند.[۱]
عمران بن حطان به خوارج پیوست و پس از آنکه تحت تعقیب حجاج بن یوسف قرار گرفت، به شام گریخت. عبدالملک بن مروان دستور بازداشت او را صادر کرد و وی از آنجا به عمان رفت. حجاج نامهای به مردم عمان برای دستگیری او نوشت، اما عمران به قبیله ازد پناه برد و تا پایان عمر نزد آنان ماند. او با گرایش به مسلک اباضیه در سال ۸۴ قمری درگذشت. عمران بن حطان شاعری برجسته بود و در اشعار خود مذهب خوارج را تبلیغ و ترویج میکرد. از جمله سرودههای او در این زمینه بیتی از یک قصیده است:[۲]
| حتی متی لا نری عدلا نعیش به | ولا نری لدعاة الحق اعوانا |
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عمران». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.