سلطانالعلماء
سلطان العلماء، با نام اصلی حسین بن میرزا رفیعالدین محمد بن امیرشجاعالدین محمود حسینی، از عالمان برجسته امامیه و رجال سیاسی دوره صفوی بود. او اصفهانینسب و زاده اصفهان بود و در دوره شاه عباس یکم، شاه صفی و سپس شاه عباس دوم منصب وزارت را بر عهده داشت. مدتی به فرمان شاه صفی از وزارت عزل و به قم تبعید شد، اما پس از به سلطنت رسیدن شاه عباس دوم بار دیگر به وزارت بازگشت. از او حاشیهها و شرحهایی بر برخی متون فقهی و اصولی بر جای مانده است.
زندگی
حسین بن میرزا رفیعالدین محمد بن امیرشجاعالدین محمود حسینی، مشهور به سلطان العلماء، از بزرگان عالمان امامیه بود. نسب او به اصفهان میرسید و زادگاهش نیز همان شهر بود. او در دوره صفوی به مناصب عالی دیوانی راه یافت و به مدت پنج سال وزارت شاه عباس صفوی و دو سال وزارت شاه صفی را بر عهده داشت. شاه صفی او را از مقام وزارت برکنار کرد و به قم تبعید نمود. سلطان العلماء مدتی در قم اقامت داشت و سپس به اصفهان بازگشت. پس از مرگ شاه صفی و به سلطنت رسیدن شاه عباس دوم، بار دیگر به مقام وزارت منصوب شد و دو سال و شش ماه نیز در این منصب باقی ماند. او سرانجام در اشرف، از شهرهای مازندران، درگذشت و پیکرش را به نجف منتقل کردند.[۱]
آثار
از سلطان العلماء حاشیهها و شرحهایی یاد شده است، از جمله:[۲]
- حاشیه بر شرح اللمعة
- حاشیه بر اصول المعالم
- حاشیه بر شرح المختصر العضدی
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «سلطان العلماء». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.