عزه بنت حمیل
عزه دختر حمیل غفاریه، معروف به معشوقه کثیر عزه، زن ادیب و سخنوری از اهالی مدینه در عصر اموی بود. او مدتی را در مصر سپری کرد و به آموزش زنان حرم عبدالملک بن مروان پرداخت و سرانجام در سال ۸۵ قمری در همانجا درگذشت.
زندگی
عزه دختر حمیل بن حفص بن ایاس حاجبیه غفاریه ضمریه، از زنان سخنور مدینه بود. او در دوره خلافت عبدالملک بن مروان به مصر رفت و آموزش زنان حرم خلیفه را بر عهده گرفت. او در سال ۸۵ قمری در مصر درگذشت. رابطه عاشقانه عزه و کثیر در ادبیات عرب شهرت دارد و داستانهایی دربارهٔ آنان نقل شده است. از جمله نقل کردهاند که امالبنین، خواهر عمر بن عبدالعزیز و همسر ولید بن عبدالملک، از عزه دربارهٔ این بیت کثیر پرسید:[۱]
| قضی کل ذی دین فوفی غریمه | و عزة ممطول معنی غریمها |
عزه در پاسخ به پرسش امالبنین دربارهٔ بدهیاش به کثیر گفت که به او وعده یک بوسه را داده است. امالبنین به او پیشنهاد داد که به وعده خود وفا کند و گناه آن را بر عهده گرفت. نام عزه و کثیر به عنوان نماد دلدادگی در اشعار شاعران فارسیزبان از جمله منوچهری دامغانی نیز راه یافته است.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عزه». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.