ظافر بن جابر سکری

ابوحکیم ظافر بن جابر بن منصور سکری، پزشک و دانشمند سده پنجم هجری است. او در طب، علوم حکمی، ادب و دانش‌های گوناگون شهرت داشت و از پزشکان برجسته روزگار خود به‌شمار می‌رفت.

زندگی

نام او را ابوحکیم ظافر بن جابر بن منصور سکری گزارش کرده‌اند. وی پزشک و دانشمند سده پنجم هجری است و در طب، علوم حکمی، ادب و دانش‌های گوناگون شهرت داشت و از پزشکان برجسته روزگار خود به‌شمار می‌رفت. اصل ظافر از موصل بود. سپس به حلب رفت و تا پایان عمر در همان‌جا اقامت گزید. او در بغداد با ابوالفرج بن الطیب دیدار کرد و در مصاحبت او به کار علم و دانش پرداخت. ظافر، همچون پدرش، عمر درازی یافت و تا سال ۴۸۲ قمری زنده بود. پس از او نیز گروهی در حلب به طبابت پرداختند.

جایگاه علمی

ظافر مسلمانی دیندار، دانشمند در صنعت طب و از بزرگ‌ترین استادان ممتاز این علم بود. وی در علوم حکمی نیز استواری و تبحر داشت و به فضایل، علم و ادب آراسته بود. همچنین به اشتغال پیگیر در علوم و ژرف‌نگری در آن‌ها علاقه‌مند بود.

آثار و اشعار

از ظافر رساله‌ای دربارهٔ این مسئله باقی مانده است که چرا حیوان می‌میرد، با آنکه غذا همواره جانشین آنچه از بدن تحلیل می‌رود می‌شود. همچنین از او اشعاری نقل شده است، از جمله:

ما زلتُ أعلَمُ أَوَّلًا فی أَوَّلٍ		حتّی عَلِمتُ بأنَّنی لا عِلمَ لی
ومن العجائبِ أنَّ کونی جاهلًا		من حیثُ کونی إنَّنی لم أجهلِ

این ابیات ناظر به ناتوانی انسان از احاطه کامل بر دانش و آگاهی از محدودیت معرفت خویش است.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ظافر». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.