عباده بن صامت
عُبادة بن صامت بن قیس از انصار خزرج و از نقبای انصار و از یاران محمد بن عبدالله بود. او در جنگ بدر حضور داشت و در منابع از او به عنوان یکی از گردآورندگان قرآن در زمان حیات محمد یاد شده است. عباده قرآن را به اهل صفه آموزش میداد و پس از فتح شام، برای آموزش قرآن به آنجا فرستاده شد. او در حمص اقامت گزید و در سال ۴۵ در همانجا درگذشت.
زندگی
عُبادة بن صامت بن قیس انصاری خزرجی از نقبای انصار و از یاران شناختهشده محمد بود. او در شمار بدریان آمده و در منابع، جایگاه او در میان انصار و مسلمانان آغازین برجسته دانسته شده است. در گزارشها، عباده یکی از پنج نفری معرفی شده است که در زمان حیات محمد، قرآن را گردآوری کردند. همچنین او قرآن را به اهل صفه میآموخت. پس از فتح شام به دست مسلمانان، عمر او را به آن منطقه فرستاد تا به مردم قرآن آموزش دهد و او در حمص اقامت گزید.[۱]
درگذشت
عباده در سال ۴۵ در حمص درگذشت. در شرح احوال او آمده است که هنگام نزدیک شدن مرگ، دستور داد بسترش را به صحن خانه ببرند و سپس از خویشان، خدمتکاران، همسایگان و هر کسی که با او کاری داشته است خواست گرد بسترش جمع شوند. او به آنان گفت که آن روز را آخرین روز خود در دنیا و آن شب را نخستین شب از شبهای آخرت میداند، و اگر در زندگی با دست یا زبان خود در حق کسی خطایی کرده است، از او میخواهد همانجا حق خود را بگیرد تا به آخرت نیفتد. حاضران گفتند که از او جز نیکی ندیدهاند و او از خدا خواست بر این بخشایش گواه باشد. در ادامه، عباده وصیت کرد که پس از مرگش کسی بر او نگریَد، و وقتی از دنیا رفت، حاضران وضویی کامل بگیرند، هر یک به مسجدی بروند، نمازی بخوانند و از خدا برای او و برای خود آمرزش بخواهند. همچنین خواست که هرچه زودتر دفن شود و در تشییع او مشعلی به راه نیندازند و زیر بدنش ارغوان نپاشند.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عُبادة». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.