عبدالله بن عتیک

عبداللّه بن عتیک از صحابه محمد و از چهره‌های شناخته‌شده به شجاعت و دلیری در جنگ‌ها بود. مأموریت او برای مقابله با ابورافع، از سران یهود، و ماجرای شفای دست او پس از جنگ احد و پای شکسته‌اش در جریان آن مأموریت، از گزارش‌های پیرامون او است.

زندگی

عبداللّه بن عتیک از یاران محمد بود که به شجاعت شهرت داشت. گزارش شده است که در جنگ احد، دست او آسیب دید و با دعای محمد، به سلامت و وضعیت نخستین خود بازگشت. در سال ششم هجرت، محمد، عبداللّه بن عتیک را همراه گروهی از انصار مأمور کرد تا به مقابله با ابورافع، از سران یهود در حجاز بروند که به آزار و تحریک مردم علیه مسلمانان می‌پرداخت. عبداللّه هنگام غروب به قلعه او رسید و با ترفندی دربان را متقاعد کرد تا او را راه دهد. او در گوشه‌ای پنهان شد و پس از اینکه ساکنان به خانه‌های خود رفتند، درها را از داخل بست تا در صورت هوشیاری آنان، مانعی برای کارش ایجاد نشود.

عبداللّه پس از یافتن محل خواب ابورافع، با او درگیر شد و با ضربات شمشیر او را از پای درآورد. هنگام خروج از قلعه، او از پله‌ها سقوط کرد و استخوان ساق پایش شکست؛ اما با بستن زخم خود، در نزدیکی در قلعه ماند تا صدای شیون مرگ ابورافع را بشنود و از انجام مأموریت خود اطمینان حاصل کند. عبداللّه پس از بازگشت به مدینه، ماجرا را برای محمد بازگو کرد. پیامبر از او خواست پای آسیب‌دیده‌اش را دراز کند و با کشیدن دست بر آن، پای او را شفا داد.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عبداللّه بن عتیک». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.