عهد
‘’‘عهد’‘’، در لغت به معنای پیمان و تعهد نسبت به امری است و در قرآن و روایات بر لزوم وفای به آن تأکید فراوانی شده است. در فقه، عهد شرعی مانند نذر دارای شرایط و صیغهای خاص است و تخلف از آن مورد مؤاخذه قرار میگیرد؛ همچنین در روایات، وفای به عهد از شاخصهای دینداری و نشانههای مؤمن برشمرده شده است.
مفهوم و جایگاه در فقه
‘‘عهد’’ به معنای پیمان و تعهد نسبت به امری است. در منابع، تفاوت آن با ‘‘میثاق’’ چنین بیان شده که میثاق، تأکیدی بر همان عهد است. عهد شرعی نیز مانند نذر است و در تمام شرایط همان حکم را دارد؛ صیغه آن ‘‘عاهدت الله’’ یا ‘‘علیّ عهدالله ان افعل کذا او اترکه’’ خوانده میشود.[۱]
قرآن و عهد
در قرآن کریم و روایات از وفای به عهد سخن بسیار آمده است. آیه «بعهد وفا کنید که عهد در قیامت مورد مؤاخذه و بازخواست قرار میگیرد»[۲] نماد این تأکید است. پیامبر اکرم ﷺ نیز فرمودهاند: «کسی که به عهد خود پایبند نباشد دین ندارد.»[۳] در روایات ائمه (ع) در روایتی آمده است که شیطان به موسی (ع) گفت هرگز با خدا عهد مبندد، زیرا هر کس با خدا عهد بندد، او شخصاً چنان تصمیم میگریند که نگذارد وی به عهد خود وفا کند. ابومالک از امام سجاد (ع) درباره تمامی شرایع دینش پرسید و حضرت پاسخ دادند: «سخن حق، قضاوت به عدل، و وفای به عهد.» امام صادق (ع) نیز سه چیز را بدون عذر و بهانه دانستند: برگردانیدن امانت به دارندهاش (خواه نیک باشد یا بد)، وفای به عهد (خواه طرف مقابل از نیکان باشد یا بدان)، و احسان به پدر و مادر.</ref>اختری، «عهد»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.</ref> پانویس
ارجاعات
- ↑ اختری، «عهد»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.
- ↑ سوره اسراء، آیه ۳۴.
- ↑ الگو:فورت
منابع
فاختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عهد». دایرهالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه. counseling