فاضل مقداد
فاضل مقداد، با نام اصلی مقداد بن عبدالله بن محمد بن حسین بن محمد حلی سیوری، مکنی به ابوعبدالله و ملقب به شرفالدین، از فقیهان و متکلمان و از بزرگان عالمان امامیه بود. او از شاگردان برجسته شهید اول بهشمار میرفت و آثار متعددی در علوم دینی، از جمله فقه، تفسیر، حدیث و علوم ادبی تألیف کرد. فاضل مقداد در سال ۸۲۶ قمری درگذشت.
زندگی
مقداد بن عبدالله بن محمد بن حسین بن محمد حلی سیوری، مکنی به ابوعبدالله و ملقب به شرفالدین، از فقیهان و متکلمان و از بزرگان عالمان امامیه بود. به سبب انتساب او به روستای سیور، فاضل سیوری نیز نامیده شده است. او از بهترین شاگردان شهید اول بود.[۱]
درگذشت
فاضل مقداد در سال ۸۲۶ قمری درگذشت.[۲]
آثار
از آثار فاضل مقداد میتوان به «آداب الحج»، «آیات الاحکام»، «الادعیة الثلاثون»، «الاربعون حدیثاً»، «ارشاد الطالبین»، «تجوید البراعة فی شرح تجرید البلاغة»، «تفسیر مغمضات قرآن»، «شرح الفیة شهید اول» و «شرح سی فصل خواجه نصیر طوسی» اشاره کرد. او افزون بر این آثار، بیش از ده کتاب دیگر در علوم دینی تألیف کرده است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «فاضل مقداد». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.