فشار قبر

فشار قبر در روایات اسلامی به نوعی عذاب گفته شده است که هنگام ورود میت به قبر بر او وارد می‌شود. در برخی روایات، برای مؤمنان و برخی گروه‌های دیگر مواردی برای رهایی یا کاهش فشار قبر ذکر شده است و فشار قبر به‌عنوان کفاره برخی گناهان و از دست دادن نعمت‌ها نیز دانسته شده است.

مفهوم

فشار قبر نوعی عذاب است که هنگام نزول میت در قبر بر او وارد می‌شود. روایات متعددی درباره آن نقل شده است. ابوبصیر از جعفر صادق درباره رهایی انسان از فشار قبر پرسید و او در پاسخ گفت که کمتر کسی از فشار قبر رهایی می‌یابد. در این روایت آمده است که هنگامی که رقیه، دختر محمد، به دست عثمان کشته شد، محمد کنار قبر او ایستاد، سر به آسمان برداشت و اشک از چشمانش جاری شد و سپس به مردم گفت که به یاد این دختر و مصائبی که بر او وارد شده است، دلش به حال او رحم آمده و از خدا خواسته است او را از فشار قبر آزاد سازد. از جعفر صادق درباره کسی که به دار آویخته می‌شود و اینکه آیا او نیز فشار قبر دارد، پرسیده شد. او پاسخ داد که خداوند زمین همان خداوند هواست و به هوا نیز فرمان می‌دهد و آن را چنان بفشارد که از فشار زمین سخت‌تر باشد.

رهایی از فشار قبر

از محمد روایت شده است که هر کس در روز یا شب جمعه بمیرد، عذاب قبر از او برداشته می‌شود. همچنین از جعفر صادق روایت شده است که مؤمنی که میان ظهر پنج‌شنبه و ظهر جمعه بمیرد، خداوند او را از فشار قبر در پناه خود قرار می‌دهد. از جعفر صادق نقل شده است که هر کس چهار بار حج کند، فشار قبر به او نمی‌رسد. همچنین از محمد حدیث شده است که فشار قبر برای مؤمن، کفاره ضایع نمودن نعمت است.

پانویس

منابع

اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «فشار قبر». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.