ابوعبدالله صفوانی
صَفوانی، ابوعبدالله محمد بن احمد، از نوادگان صفوان بن مهران مشهور به صفوان جمّال و از بزرگان شیعه در بغداد بود.
زندگی
ابوعبدالله محمد بن احمد صفوانی در بغداد میزیست و از چهرههای شناختهشدهٔ شیعه در آن شهر بهشمار میرفت. گزارش شده است که با وجود آنکه خواندن و نوشتن نمیدانست، آثاری در حدیث داشته و مطالب آنها را از حفظ املا میکرد و دیگران مینوشتند. او به فصاحت و توانایی در سخن گفتن شهرت داشت و در دفاع از تشیع در مناظرهها و گفتوگوهای دینی شرکت میکرد.[۱]
در گزارشی آمده است که صفوانی در حضور ابن حمدان با قاضی موصل مناظرهای داشت که به مباهله انجامید. گفته شده است که در جریان مباهله، دست قاضی که در دست صفوانی بود دچار تورم شد و سپس سیاه گردید و او روز بعد درگذشت. بر پایهٔ این روایت، پس از این واقعه صفوانی نزد حاکمان زمان خود احترام بیشتری یافت.[۲]
ابن ندیم در الفهرست یاد کرده است که در سال ۳۴۶ قمری با صفوانی دیدار داشته است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «صفوانی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.