کاربر:Maryam.1365/صفحه تمرین

اقرار به معنای اعتراف، یکی از راه‌های شرعی و حقوقی در نظامی فقهی و حقوقی اسلام است که می توان به واسطه آن چیزی را ثابت نمود.

معنای اصطلاحی و لغوی اقرار

معنای لغوی: اقرار در کتب لغت به اذعان یا اعتراف به حق، اعتراف به شیو اثبات شیءتعریف شده است، ریشه آن ماده «قرَّ» به معنای «ثابت بودن» است.

تعریف اصطلاحی: فقها در کتب خویش تعاریف مختلفی از اقرار ارائه داده­اند، بعضی آن را به «اخبار بحق علی نفسه» عده­ای به «اخبار عن حق لازم له» و بعضی به «اخبار عن حق سابق لایقتضی تملیکاً بنفسه،بل یکشف عن سبقه»تعریف کرده­اند.

قانون مدنی ایران نیز به تبع فقها در ماده 1259 اقرار را چنین تعریف می­کند:»اقرار عبارت از اخبار به حقی است برای غیر بر ضرر خود» علاوه بر اینها تعریف دیگری نیز از اقرار به این نحو بیان شده است:

اقرار عبارت است از اینکه کسی چیزی را که به زیانش اسناد داده شده، درست بداند.

میزان اختیار مقر

الف) تسلط بايد مطلق و بدون معارض باشد و مقرّ بتواند مستقلا عمل حقوقى را انجام دهد.

ب) مجرد قدرت بر تصرف در يك مورد كافى است خواه به صورت مستقل يا غير مستقل.

بر پايه احتمال اول، نفوذ و اعتبار اقرار مختص به اقرار مالك اصيل و ولى قهرى است. زيرا آنها هستند كه مى‌توانند به صورت مستقل در اموال خود يا نسبت به مولى عليه تصرفاتى نمايند بدون آنكه كسى ديگر بتواند مانع آنها شود. اما اشخاصى مانند وكيل و عبد مأذون و ولى اختيارى كه مستقلا قادر به تصرف نيستند؛ اقرارشان نافذ نخواهد بود. اما مطابق احتمال دوم، اقرار اين گونه اشخاص نيز معتبر شناخته مى‌شود. چنان كه در مبحث اول ملاحظه شد، فقيهان در مواردى به اين قاعده استناد كرده‌اند كه شخص قادر به تصرف در مورد اقرار است. و لو آنكه قدرت او به صورت غير مستقل باشد؛ چنان كه در مسأله وكالت، صرف قدرت وكيل بر انشا را در پذيرش و اعتبار اقرار او كافى مى‌دانند. بنابراين استقلال در تصرف و قدرت مطلق مقرّ شرط نفوذ، اقرار نيست.