آقامحمدخان قاجار - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi: ابزار پیوندساز: افزودن پیوند روسیه به متن

2025-09-28T17:50:53Z

ابزار پیوندساز: افزودن پیوند روسیه به متن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۵۰
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	سپس به سمت آذربایجان لشکر کشید و آن ناحیه را مطیع خود کرد. در بازگشت، به او خبر رسید که [[حاج ابراهیم کلانتر]] دروازه‌های شیراز را بر روی لطفعلی‌خان بسته‌است و خان زند آواره گردیده‌است. با شنیدن این خبر با تمام قوا به آن سمت لشکر کشید. جنگ بزرگی درگرفت و درحالی که ابتدا پیروزی با لطفعلی‌خان بود، در پایان آقامحمدخان پیروز شد. لطفعلی‌خان به سمت طبس عقب‌نشینی کرد و آقامحمدخان پیروزمندانه وارد شیراز شد. یک ماه در شیراز ماند و سپس به تهران بازگشت؛ تا اینکه خبر رسید لطفعلی‌خان بر کرمان چیره شده‌است. از بیم قدرت‌گیری مجدد رقیب، به آن سمت لشکر کشید. کرمان برای ۴ ماه محاصره شد؛ تا اینکه شخصی از داخل شهر دروازه را بر او گشود. آقامحمدخان بر کرمان چیره شد. در آنجا دست به کشتار مردم شهر زد و تعداد زیادی را کور کرد. دیری نپایید که خبر دستگیری لطفعلی‌خان زند در بم به او رسید. وی ابتدا خان زند را شکنجه و کور کرد و سپس دستور داد او را به تهران بفرستند. مدتی بعد در همان‌جا وی را کشتند. آقامحمدخان از کرمان به شیراز بازگشت و در آنجا حاج ابراهیم را صدراعظم خود کرد و باباخان را به حاکمیت فارس، یزد و کرمان گماشت. سپس به تهران بازگشت تا برای حملهٔ قفقاز آماده شود.		سپس به سمت آذربایجان لشکر کشید و آن ناحیه را مطیع خود کرد. در بازگشت، به او خبر رسید که [[حاج ابراهیم کلانتر]] دروازه‌های شیراز را بر روی لطفعلی‌خان بسته‌است و خان زند آواره گردیده‌است. با شنیدن این خبر با تمام قوا به آن سمت لشکر کشید. جنگ بزرگی درگرفت و درحالی که ابتدا پیروزی با لطفعلی‌خان بود، در پایان آقامحمدخان پیروز شد. لطفعلی‌خان به سمت طبس عقب‌نشینی کرد و آقامحمدخان پیروزمندانه وارد شیراز شد. یک ماه در شیراز ماند و سپس به تهران بازگشت؛ تا اینکه خبر رسید لطفعلی‌خان بر کرمان چیره شده‌است. از بیم قدرت‌گیری مجدد رقیب، به آن سمت لشکر کشید. کرمان برای ۴ ماه محاصره شد؛ تا اینکه شخصی از داخل شهر دروازه را بر او گشود. آقامحمدخان بر کرمان چیره شد. در آنجا دست به کشتار مردم شهر زد و تعداد زیادی را کور کرد. دیری نپایید که خبر دستگیری لطفعلی‌خان زند در بم به او رسید. وی ابتدا خان زند را شکنجه و کور کرد و سپس دستور داد او را به تهران بفرستند. مدتی بعد در همان‌جا وی را کشتند. آقامحمدخان از کرمان به شیراز بازگشت و در آنجا حاج ابراهیم را صدراعظم خود کرد و باباخان را به حاکمیت فارس، یزد و کرمان گماشت. سپس به تهران بازگشت تا برای حملهٔ قفقاز آماده شود.

	او با ۶۰ هزار سرباز راهی قفقاز شد. ابتدا قره‌باغ را تابع خود کرد و سپس مسیر تفلیس در پیش گرفت. ایراکلی‌خان، پادشاه گرجستان، به تابعیت خود از ایران پایان داده بود و تحت حمایت روسیه قرار گرفته بود. آقامحمدخان به او فرصت داد که از تصمیم خود بازگردد، اما او نپذیرفت. پس به تفلیس لشکر کشید؛ آن را فتح و مردم شهر را قتل‌عام کرد. در راه بازگشت، در دشت مغان به صورت رسمی خود را شاه ایران اعلام کرد و با بازگشت به تهران تاج بر سر نهاد. سپس راهی خراسان شد و بدون جنگ بزرگی آن‌جا را فتح کرد. در خلال تدارک برای حمله به بخارا، [[روسیه]] به ایران حمله کرد و آقامحمدخان به قفقاز بازگشت اما پیش از رسیدن او سپاه روس عقب‌نشینی کرده بود. سپس با [[ابراهیم خلیل جوانشیر\|ابراهیم‌خان]]، حاکم قره‌باغ، درگیر شد؛ تا اینکه وی از جانبش گریخت. پس از این اتفاق، وارد شوشی، مرکز قره‌باغ، شد و در سومین روز اقامت در آنجا توسط خدمتکارانش کشته شد. قتل او احتمالاً توطئه‌ای از جانب خوانین محلی بوده‌است. فتحعلی‌شاه، برادرزاده‌اش، پس از مرگ او به پادشاهی ایران رسید. جسد آقامحمدخان را ابتدا در شوشی دفن کردند و سپس به تهران و از آن‌جا به [[نجف]] انتقال دادند.		او با ۶۰ هزار سرباز راهی قفقاز شد. ابتدا قره‌باغ را تابع خود کرد و سپس مسیر تفلیس در پیش گرفت. ایراکلی‌خان، پادشاه گرجستان، به تابعیت خود از ایران پایان داده بود و تحت حمایت [[روسیه]] قرار گرفته بود. آقامحمدخان به او فرصت داد که از تصمیم خود بازگردد، اما او نپذیرفت. پس به تفلیس لشکر کشید؛ آن را فتح و مردم شهر را قتل‌عام کرد. در راه بازگشت، در دشت مغان به صورت رسمی خود را شاه ایران اعلام کرد و با بازگشت به تهران تاج بر سر نهاد. سپس راهی خراسان شد و بدون جنگ بزرگی آن‌جا را فتح کرد. در خلال تدارک برای حمله به بخارا، [[روسیه]] به ایران حمله کرد و آقامحمدخان به قفقاز بازگشت اما پیش از رسیدن او سپاه روس عقب‌نشینی کرده بود. سپس با [[ابراهیم خلیل جوانشیر\|ابراهیم‌خان]]، حاکم قره‌باغ، درگیر شد؛ تا اینکه وی از جانبش گریخت. پس از این اتفاق، وارد شوشی، مرکز قره‌باغ، شد و در سومین روز اقامت در آنجا توسط خدمتکارانش کشته شد. قتل او احتمالاً توطئه‌ای از جانب خوانین محلی بوده‌است. فتحعلی‌شاه، برادرزاده‌اش، پس از مرگ او به پادشاهی ایران رسید. جسد آقامحمدخان را ابتدا در شوشی دفن کردند و سپس به تهران و از آن‌جا به [[نجف]] انتقال دادند.

	== زمینهٔ تاریخی ==		== زمینهٔ تاریخی ==

Shahroudi: ابزار پیوندساز: افزودن پیوند روسیه به متن

2025-09-28T17:50:10Z

ابزار پیوندساز: افزودن پیوند روسیه به متن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۵۰
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	سپس به سمت آذربایجان لشکر کشید و آن ناحیه را مطیع خود کرد. در بازگشت، به او خبر رسید که [[حاج ابراهیم کلانتر]] دروازه‌های شیراز را بر روی لطفعلی‌خان بسته‌است و خان زند آواره گردیده‌است. با شنیدن این خبر با تمام قوا به آن سمت لشکر کشید. جنگ بزرگی درگرفت و درحالی که ابتدا پیروزی با لطفعلی‌خان بود، در پایان آقامحمدخان پیروز شد. لطفعلی‌خان به سمت طبس عقب‌نشینی کرد و آقامحمدخان پیروزمندانه وارد شیراز شد. یک ماه در شیراز ماند و سپس به تهران بازگشت؛ تا اینکه خبر رسید لطفعلی‌خان بر کرمان چیره شده‌است. از بیم قدرت‌گیری مجدد رقیب، به آن سمت لشکر کشید. کرمان برای ۴ ماه محاصره شد؛ تا اینکه شخصی از داخل شهر دروازه را بر او گشود. آقامحمدخان بر کرمان چیره شد. در آنجا دست به کشتار مردم شهر زد و تعداد زیادی را کور کرد. دیری نپایید که خبر دستگیری لطفعلی‌خان زند در بم به او رسید. وی ابتدا خان زند را شکنجه و کور کرد و سپس دستور داد او را به تهران بفرستند. مدتی بعد در همان‌جا وی را کشتند. آقامحمدخان از کرمان به شیراز بازگشت و در آنجا حاج ابراهیم را صدراعظم خود کرد و باباخان را به حاکمیت فارس، یزد و کرمان گماشت. سپس به تهران بازگشت تا برای حملهٔ قفقاز آماده شود.		سپس به سمت آذربایجان لشکر کشید و آن ناحیه را مطیع خود کرد. در بازگشت، به او خبر رسید که [[حاج ابراهیم کلانتر]] دروازه‌های شیراز را بر روی لطفعلی‌خان بسته‌است و خان زند آواره گردیده‌است. با شنیدن این خبر با تمام قوا به آن سمت لشکر کشید. جنگ بزرگی درگرفت و درحالی که ابتدا پیروزی با لطفعلی‌خان بود، در پایان آقامحمدخان پیروز شد. لطفعلی‌خان به سمت طبس عقب‌نشینی کرد و آقامحمدخان پیروزمندانه وارد شیراز شد. یک ماه در شیراز ماند و سپس به تهران بازگشت؛ تا اینکه خبر رسید لطفعلی‌خان بر کرمان چیره شده‌است. از بیم قدرت‌گیری مجدد رقیب، به آن سمت لشکر کشید. کرمان برای ۴ ماه محاصره شد؛ تا اینکه شخصی از داخل شهر دروازه را بر او گشود. آقامحمدخان بر کرمان چیره شد. در آنجا دست به کشتار مردم شهر زد و تعداد زیادی را کور کرد. دیری نپایید که خبر دستگیری لطفعلی‌خان زند در بم به او رسید. وی ابتدا خان زند را شکنجه و کور کرد و سپس دستور داد او را به تهران بفرستند. مدتی بعد در همان‌جا وی را کشتند. آقامحمدخان از کرمان به شیراز بازگشت و در آنجا حاج ابراهیم را صدراعظم خود کرد و باباخان را به حاکمیت فارس، یزد و کرمان گماشت. سپس به تهران بازگشت تا برای حملهٔ قفقاز آماده شود.

	او با ۶۰ هزار سرباز راهی قفقاز شد. ابتدا قره‌باغ را تابع خود کرد و سپس مسیر تفلیس در پیش گرفت. ایراکلی‌خان، پادشاه گرجستان، به تابعیت خود از ایران پایان داده بود و تحت حمایت روسیه قرار گرفته بود. آقامحمدخان به او فرصت داد که از تصمیم خود بازگردد، اما او نپذیرفت. پس به تفلیس لشکر کشید؛ آن را فتح و مردم شهر را قتل‌عام کرد. در راه بازگشت، در دشت مغان به صورت رسمی خود را شاه ایران اعلام کرد و با بازگشت به تهران تاج بر سر نهاد. سپس راهی خراسان شد و بدون جنگ بزرگی آن‌جا را فتح کرد. در خلال تدارک برای حمله به بخارا، روسیه به ایران حمله کرد و آقامحمدخان به قفقاز بازگشت اما پیش از رسیدن او سپاه روس عقب‌نشینی کرده بود. سپس با [[ابراهیم خلیل جوانشیر\|ابراهیم‌خان]]، حاکم قره‌باغ، درگیر شد؛ تا اینکه وی از جانبش گریخت. پس از این اتفاق، وارد شوشی، مرکز قره‌باغ، شد و در سومین روز اقامت در آنجا توسط خدمتکارانش کشته شد. قتل او احتمالاً توطئه‌ای از جانب خوانین محلی بوده‌است. فتحعلی‌شاه، برادرزاده‌اش، پس از مرگ او به پادشاهی ایران رسید. جسد آقامحمدخان را ابتدا در شوشی دفن کردند و سپس به تهران و از آن‌جا به [[نجف]] انتقال دادند.		او با ۶۰ هزار سرباز راهی قفقاز شد. ابتدا قره‌باغ را تابع خود کرد و سپس مسیر تفلیس در پیش گرفت. ایراکلی‌خان، پادشاه گرجستان، به تابعیت خود از ایران پایان داده بود و تحت حمایت روسیه قرار گرفته بود. آقامحمدخان به او فرصت داد که از تصمیم خود بازگردد، اما او نپذیرفت. پس به تفلیس لشکر کشید؛ آن را فتح و مردم شهر را قتل‌عام کرد. در راه بازگشت، در دشت مغان به صورت رسمی خود را شاه ایران اعلام کرد و با بازگشت به تهران تاج بر سر نهاد. سپس راهی خراسان شد و بدون جنگ بزرگی آن‌جا را فتح کرد. در خلال تدارک برای حمله به بخارا، [[روسیه]] به ایران حمله کرد و آقامحمدخان به قفقاز بازگشت اما پیش از رسیدن او سپاه روس عقب‌نشینی کرده بود. سپس با [[ابراهیم خلیل جوانشیر\|ابراهیم‌خان]]، حاکم قره‌باغ، درگیر شد؛ تا اینکه وی از جانبش گریخت. پس از این اتفاق، وارد شوشی، مرکز قره‌باغ، شد و در سومین روز اقامت در آنجا توسط خدمتکارانش کشته شد. قتل او احتمالاً توطئه‌ای از جانب خوانین محلی بوده‌است. فتحعلی‌شاه، برادرزاده‌اش، پس از مرگ او به پادشاهی ایران رسید. جسد آقامحمدخان را ابتدا در شوشی دفن کردند و سپس به تهران و از آن‌جا به [[نجف]] انتقال دادند.

	== زمینهٔ تاریخی ==		== زمینهٔ تاریخی ==

Shahroudi: /* پیوند به بیرون */

2023-04-25T01:19:04Z

پیوند به بیرون

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۱:۱۹
خط ۴۰۴:		خط ۴۰۴:
	{{s-aft\|after=[[فتحعلی‌شاه]]}}		{{s-aft\|after=[[فتحعلی‌شاه]]}}
	{{s-end}}{{قاجاریان}}		{{s-end}}{{قاجاریان}}
	{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر\|نیازمند تصویر=خیر\|نیازمند استانداردسازی=~~بله~~\|نیازمند ویراستاری=~~بله~~\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=~~بله~~\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}		{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر\|نیازمند تصویر=خیر\|نیازمند استانداردسازی=خیر\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=خیر\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}

	[[رده:اهالی گرگان]]		[[رده:اهالی گرگان]]

Shahroudi در ‏۲۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۱:۱۴

2023-04-25T01:14:36Z

نمایش تغییرات

Shahroudi: /* پیوند به بیرون */

2023-02-23T16:06:41Z

پیوند به بیرون

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۶
خط ۴۱۰:		خط ۴۱۰:
	{{شجره‌نامه خاندان قاجار}}		{{شجره‌نامه خاندان قاجار}}
	{{قاجاریان}}		{{قاجاریان}}
			{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر\|نیازمند تصویر=خیر\|نیازمند استانداردسازی=بله\|نیازمند ویراستاری=بله\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=بله\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}

	[[رده:اهالی گرگان]]		[[رده:اهالی گرگان]]

Aboammar: /* شخصیت */

2023-02-09T17:17:35Z

شخصیت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۱۷
خط ۳۳۰:		خط ۳۳۰:
	آقامحمدخان قاجار شخصیتی برخاسته از دل ایلات بود. کشتارها و خشونت‌هایی که در زمان فتوحات خود به بدان متوسل شد، نیز ریشه در همین مسئله داشت که البته در انتها منجر به قتل او شد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|۱۳۹۳\|ک=تاریخ جامع ایران\|ص=۲\|زبان=fa}}</ref> به علاوه، خان قاجار در طول زندگی خود اتفاقاتی را تجربه کرد که در شکل‌گیری شخصیت او تأثیرگذار بود. از جمله این اتفاقات، مقطوع‌النسل شدنش توسط [[عادل‌شاه]] در کودکی بود. از آن پس، وی را «اخته‌خان» خطاب می‌کردند که چون «خاری در وجودش» بود و هرگز نتوانست خود را از زیر سایه این موضوع بیرون براند. سرشکستگی اسارت پس از کشته شدن پدرش نیز بر شخصیت او بی‌تاثیر نبود.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref>		آقامحمدخان قاجار شخصیتی برخاسته از دل ایلات بود. کشتارها و خشونت‌هایی که در زمان فتوحات خود به بدان متوسل شد، نیز ریشه در همین مسئله داشت که البته در انتها منجر به قتل او شد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|۱۳۹۳\|ک=تاریخ جامع ایران\|ص=۲\|زبان=fa}}</ref> به علاوه، خان قاجار در طول زندگی خود اتفاقاتی را تجربه کرد که در شکل‌گیری شخصیت او تأثیرگذار بود. از جمله این اتفاقات، مقطوع‌النسل شدنش توسط [[عادل‌شاه]] در کودکی بود. از آن پس، وی را «اخته‌خان» خطاب می‌کردند که چون «خاری در وجودش» بود و هرگز نتوانست خود را از زیر سایه این موضوع بیرون براند. سرشکستگی اسارت پس از کشته شدن پدرش نیز بر شخصیت او بی‌تاثیر نبود.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref>

	او همچنین به بیماری [[صرع]] دچار بود. یک بار در ۱۷۹۰ یا ۱۷۹۱ م. [[سکته]] کرد و برای ۳ روز بیهوش بود. جثه‌اش چنان بود که مانند نوجوانی ۱۵ ساله به نظر می‌رسید و به همین جهت نفرت داشت به او زل بزنند. می‌دانست که وضعیتش را می‌دانند اما تلاش می‌کرد آن را پنهان کند؛ چنان‌که حتی [[حرم‌سرا\|حرمسرا]] تشکیل داد.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۷۹\|زبان=fa}}</ref> دوستدار مطالعه و شکار بود و در زمان خواب برایش ''[[شاهنامه]]'' می‌خواندند. شجاع و ستیزه‌جو بود اما از کیاست خود بیش از شمشیرش استفاده می‌کرد؛ چنان‌که [[حاج ابراهیم کلانتر\|حاج ابراهیم]] گفت «سرش برای دستش کاری باقی نمی‌گذاشت»<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref> و [[کریم‌خان زند\|کریم‌خان]] «پیران ویسه» خطابش می‌کرد.		او همچنین به بیماری صرع دچار بود. یک بار در ۱۷۹۰ یا ۱۷۹۱ م. سکته کرد و برای ۳ روز بیهوش بود. جثه‌اش چنان بود که مانند نوجوانی ۱۵ ساله به نظر می‌رسید و به همین جهت نفرت داشت به او زل بزنند. می‌دانست که وضعیتش را می‌دانند اما تلاش می‌کرد آن را پنهان کند؛ چنان‌که حتی [[حرم‌سرا\|حرمسرا]] تشکیل داد.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۷۹\|زبان=fa}}</ref> دوستدار مطالعه و شکار بود و در زمان خواب برایش ''[[شاهنامه]]'' می‌خواندند. شجاع و ستیزه‌جو بود اما از کیاست خود بیش از شمشیرش استفاده می‌کرد؛ چنان‌که [[حاج ابراهیم کلانتر\|حاج ابراهیم]] گفت «سرش برای دستش کاری باقی نمی‌گذاشت»<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref> و [[کریم‌خان زند\|کریم‌خان]] «پیران ویسه» خطابش می‌کرد.

	او بسیار مؤمن و دیندار بود. هرگز از [[نماز شب]] غافل نمی‌شد و گاه بر سر [[نماز (اسلام)\|نماز]] غرق [[گریه]] می‌شد. [[زیارت عاشورا]] می‌خواند و [[ذکر]] می‌گفت. حتی اگر شرایط جسمانیش اجازه نمی‌داد، [[روزه در اسلام\|روزه]] خود را نمی‌شکست. ساخت گنبد طلا برای [[حسین بن علی\|حسین]] و نقره برای [[علی بن ابی‌طالب\|علی]]، بازسازی [[حرم امام رضا\|حرم رضوی]] و تعدادی [[مسجد]] به دستور او انجام شد. با وجود اعتقاد زیادش به [[اسلام]] مانند دیگر شاهان [[شراب]] می‌نوشید.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref>		او بسیار مؤمن و دیندار بود. هرگز از [[نماز شب]] غافل نمی‌شد و گاه بر سر [[نماز (اسلام)\|نماز]] غرق [[گریه]] می‌شد. [[زیارت عاشورا]] می‌خواند و [[ذکر]] می‌گفت. حتی اگر شرایط جسمانیش اجازه نمی‌داد، [[روزه در اسلام\|روزه]] خود را نمی‌شکست. ساخت گنبد طلا برای [[حسین بن علی\|حسین]] و نقره برای [[علی بن ابی‌طالب\|علی]]، بازسازی [[حرم امام رضا\|حرم رضوی]] و تعدادی [[مسجد]] به دستور او انجام شد. با وجود اعتقاد زیادش به [[اسلام]] مانند دیگر شاهان [[شراب]] می‌نوشید.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref>

Aboammar در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۱۴

2023-02-09T17:14:05Z

نمایش تغییرات

Aboammar: − رده:کشته‌شدگان در جمهوری آذربایجان، + رده:کشتگان در جمهوری آذربایجان (هات‌کت)

2023-01-30T20:45:47Z

− رده:کشته‌شدگان در جمهوری آذربایجان، + رده:کشتگان در جمهوری آذربایجان (هات‌کت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۴۵
خط ۴۳۱:		خط ۴۳۱:
	[[رده:شاهان مقتول سده ۱۸ (میلادی)]]		[[رده:شاهان مقتول سده ۱۸ (میلادی)]]
	[[رده:کشتگان در ایران]]		[[رده:کشتگان در ایران]]
	[[رده:~~کشته‌شدگان~~ در جمهوری آذربایجان]]		[[رده:کشتگان در جمهوری آذربایجان]]
	[[رده:پادشاهان مسلمان شیعه]]		[[رده:پادشاهان مسلمان شیعه]]

Aboammar: − رده:کشته‌شدگان در ایران، + رده:کشتگان در ایران (هات‌کت)

2023-01-30T20:41:37Z

− رده:کشته‌شدگان در ایران، + رده:کشتگان در ایران (هات‌کت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۴۱
خط ۴۳۰:		خط ۴۳۰:
	[[رده:شاهان قاجار]]		[[رده:شاهان قاجار]]
	[[رده:شاهان مقتول سده ۱۸ (میلادی)]]		[[رده:شاهان مقتول سده ۱۸ (میلادی)]]
	[[رده:~~کشته‌شدگان~~ در ایران]]		[[رده:کشتگان در ایران]]
	[[رده:کشته‌شدگان در جمهوری آذربایجان]]		[[رده:کشته‌شدگان در جمهوری آذربایجان]]
	[[رده:پادشاهان مسلمان شیعه]]		[[رده:پادشاهان مسلمان شیعه]]

Aboammar: − رده:خواجه (اخته) (هات‌کت)

2023-01-30T20:00:47Z

− رده:خواجه (اخته) (هات‌کت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۰۰
خط ۴۱۸:		خط ۴۱۸:
	[[رده:حکم‌رانان خاورمیانه‌ای سده ۱۸ (میلادی)]]		[[رده:حکم‌رانان خاورمیانه‌ای سده ۱۸ (میلادی)]]
	[[رده:مدفونان در حرم امام علی]]		[[رده:مدفونان در حرم امام علی]]
	~~[[رده:خواجه (اخته)]]~~
	[[رده:خواجه‌های ایرانی]]		[[رده:خواجه‌های ایرانی]]
	[[رده:درگذشتگان ۱۱۷۷]]		[[رده:درگذشتگان ۱۱۷۷]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۱۷
خط ۳۳۰:		خط ۳۳۰:
	آقامحمدخان قاجار شخصیتی برخاسته از دل ایلات بود. کشتارها و خشونت‌هایی که در زمان فتوحات خود به بدان متوسل شد، نیز ریشه در همین مسئله داشت که البته در انتها منجر به قتل او شد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|۱۳۹۳\|ک=تاریخ جامع ایران\|ص=۲\|زبان=fa}}</ref> به علاوه، خان قاجار در طول زندگی خود اتفاقاتی را تجربه کرد که در شکل‌گیری شخصیت او تأثیرگذار بود. از جمله این اتفاقات، مقطوع‌النسل شدنش توسط [[عادل‌شاه]] در کودکی بود. از آن پس، وی را «اخته‌خان» خطاب می‌کردند که چون «خاری در وجودش» بود و هرگز نتوانست خود را از زیر سایه این موضوع بیرون براند. سرشکستگی اسارت پس از کشته شدن پدرش نیز بر شخصیت او بی‌تاثیر نبود.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref>		آقامحمدخان قاجار شخصیتی برخاسته از دل ایلات بود. کشتارها و خشونت‌هایی که در زمان فتوحات خود به بدان متوسل شد، نیز ریشه در همین مسئله داشت که البته در انتها منجر به قتل او شد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|۱۳۹۳\|ک=تاریخ جامع ایران\|ص=۲\|زبان=fa}}</ref> به علاوه، خان قاجار در طول زندگی خود اتفاقاتی را تجربه کرد که در شکل‌گیری شخصیت او تأثیرگذار بود. از جمله این اتفاقات، مقطوع‌النسل شدنش توسط [[عادل‌شاه]] در کودکی بود. از آن پس، وی را «اخته‌خان» خطاب می‌کردند که چون «خاری در وجودش» بود و هرگز نتوانست خود را از زیر سایه این موضوع بیرون براند. سرشکستگی اسارت پس از کشته شدن پدرش نیز بر شخصیت او بی‌تاثیر نبود.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref>

	او همچنین به بیماری [[صرع]] دچار بود. یک بار در ۱۷۹۰ یا ۱۷۹۱ م. [[سکته]] کرد و برای ۳ روز بیهوش بود. جثه‌اش چنان بود که مانند نوجوانی ۱۵ ساله به نظر می‌رسید و به همین جهت نفرت داشت به او زل بزنند. می‌دانست که وضعیتش را می‌دانند اما تلاش می‌کرد آن را پنهان کند؛ چنان‌که حتی [[حرم‌سرا\|حرمسرا]] تشکیل داد.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۷۹\|زبان=fa}}</ref> دوستدار مطالعه و شکار بود و در زمان خواب برایش ''[[شاهنامه]]'' می‌خواندند. شجاع و ستیزه‌جو بود اما از کیاست خود بیش از شمشیرش استفاده می‌کرد؛ چنان‌که [[حاج ابراهیم کلانتر\|حاج ابراهیم]] گفت «سرش برای دستش کاری باقی نمی‌گذاشت»<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref> و [[کریم‌خان زند\|کریم‌خان]] «پیران ویسه» خطابش می‌کرد.		او همچنین به بیماری صرع دچار بود. یک بار در ۱۷۹۰ یا ۱۷۹۱ م. سکته کرد و برای ۳ روز بیهوش بود. جثه‌اش چنان بود که مانند نوجوانی ۱۵ ساله به نظر می‌رسید و به همین جهت نفرت داشت به او زل بزنند. می‌دانست که وضعیتش را می‌دانند اما تلاش می‌کرد آن را پنهان کند؛ چنان‌که حتی [[حرم‌سرا\|حرمسرا]] تشکیل داد.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۷۹\|زبان=fa}}</ref> دوستدار مطالعه و شکار بود و در زمان خواب برایش ''[[شاهنامه]]'' می‌خواندند. شجاع و ستیزه‌جو بود اما از کیاست خود بیش از شمشیرش استفاده می‌کرد؛ چنان‌که [[حاج ابراهیم کلانتر\|حاج ابراهیم]] گفت «سرش برای دستش کاری باقی نمی‌گذاشت»<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref> و [[کریم‌خان زند\|کریم‌خان]] «پیران ویسه» خطابش می‌کرد.

	او بسیار مؤمن و دیندار بود. هرگز از [[نماز شب]] غافل نمی‌شد و گاه بر سر [[نماز (اسلام)\|نماز]] غرق [[گریه]] می‌شد. [[زیارت عاشورا]] می‌خواند و [[ذکر]] می‌گفت. حتی اگر شرایط جسمانیش اجازه نمی‌داد، [[روزه در اسلام\|روزه]] خود را نمی‌شکست. ساخت گنبد طلا برای [[حسین بن علی\|حسین]] و نقره برای [[علی بن ابی‌طالب\|علی]]، بازسازی [[حرم امام رضا\|حرم رضوی]] و تعدادی [[مسجد]] به دستور او انجام شد. با وجود اعتقاد زیادش به [[اسلام]] مانند دیگر شاهان [[شراب]] می‌نوشید.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref>		او بسیار مؤمن و دیندار بود. هرگز از [[نماز شب]] غافل نمی‌شد و گاه بر سر [[نماز (اسلام)\|نماز]] غرق [[گریه]] می‌شد. [[زیارت عاشورا]] می‌خواند و [[ذکر]] می‌گفت. حتی اگر شرایط جسمانیش اجازه نمی‌داد، [[روزه در اسلام\|روزه]] خود را نمی‌شکست. ساخت گنبد طلا برای [[حسین بن علی\|حسین]] و نقره برای [[علی بن ابی‌طالب\|علی]]، بازسازی [[حرم امام رضا\|حرم رضوی]] و تعدادی [[مسجد]] به دستور او انجام شد. با وجود اعتقاد زیادش به [[اسلام]] مانند دیگر شاهان [[شراب]] می‌نوشید.<ref>{{پک\|بخش تاریخ\|۱۳۶۷\|ک=آقا محمدخان\|ص=۴۸۰\|زبان=fa}}</ref>