آیات آفاقی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

NAFAS313: ارجاع دهی

2025-08-11T04:50:52Z

ارجاع دهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۵۰
خط ۲:		خط ۲:

	== معنای اصطلاحی و لغوی ==		== معنای اصطلاحی و لغوی ==
	واژه «افق» به معنای طرف و ناحیه، و جمع آن «آفاق» است. کلمه «افق» دو بار (در آیه ۷ سوره [[سوره نجم\|نجم]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نجم/ سوره 53، آیه 7}}</ref> و ۲۳ سوره [[سوره تکویر\|تکویر]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=سوره تکویر/ سوره 81، آیه23.}}</ref>) و کلمه «آفاق» یک بار در قرآن (در آیه ۵۳ سوره [[سوره فصلت\|فصلت]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=فصلت/ سوره 41، آیه 53.}}</ref>) ذکر شده است.{{مدرک}}		واژه «افق» به معنای طرف و ناحیه، و جمع آن «آفاق» است. کلمه «افق» دو بار (در آیه ۷ سوره [[سوره نجم\|نجم]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نجم/ سوره 53، آیه 7}}</ref> و ۲۳ سوره [[سوره تکویر\|تکویر]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=سوره تکویر/ سوره 81، آیه23.}}</ref>) و کلمه «آفاق» یک بار در قرآن (در آیه ۵۳ سوره [[سوره فصلت\|فصلت]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=فصلت/ سوره 41، آیه 53.}}</ref>) ذکر شده است.{{مدرک}}<ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://fa.wikifeqh.ir\|عنوان=آیات آفاقی\|وبگاه=ویکی فقه}}</ref>

	مراد از آیات آفاقی، آیاتی هستند که جدایی از نفس، انسان باید پیش از پرداختن به دیگران به خود بپردازد تا خدا را بشناسد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نسیم رحمت تفسیر قرآن کریم\|تاریخ=1387\|نام=اکبر\|نام خانوادگی=دهقان\|ناشر=حرم\|جلد=1\|صفحه=75\|مکان=قم}}</ref> آیات آفاقی آیات مربوط به آفرینش خورشید، ماه و ستارگان با نظم حاکم بر آن‌ها، و نیز آفرینش انواع گیاهان، جانوران و کوه‌ها و دریاها و برکات آن که هر یک، آیه و نشانه‌ای بر حقانیت، [[علم]]، حکمت و عظمت و [[قدرت الهی\|قدرت]] خداوند است، می‌شود.<ref>{{یادکرد وب\|وبگاه=ویکی فقه\|نشانی=https://fa.wikifeqh.ir\|عنوان=آیات آفاقی}}</ref>		مراد از آیات آفاقی، آیاتی هستند که جدایی از نفس، انسان باید پیش از پرداختن به دیگران به خود بپردازد تا خدا را بشناسد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نسیم رحمت تفسیر قرآن کریم\|تاریخ=1387\|نام=اکبر\|نام خانوادگی=دهقان\|ناشر=حرم\|جلد=1\|صفحه=75\|مکان=قم}}</ref> آیات آفاقی آیات مربوط به آفرینش خورشید، ماه و ستارگان با نظم حاکم بر آن‌ها، و نیز آفرینش انواع گیاهان، جانوران و کوه‌ها و دریاها و برکات آن که هر یک، آیه و نشانه‌ای بر حقانیت، [[علم]]، حکمت و عظمت و [[قدرت الهی\|قدرت]] خداوند است، می‌شود.<ref>{{یادکرد وب\|وبگاه=ویکی فقه\|نشانی=https://fa.wikifeqh.ir\|عنوان=آیات آفاقی}}</ref>
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	== منابع ==		== منابع ==
	[[رده:اصطلاحات قرآنی]]		[[رده:اصطلاحات قرآنی]]
			<references />
			[[رده:موضوعات قرآن]]

Shahroudi: Shahroudi صفحهٔ کاربر:NAFAS313/صفحه تمرین را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به آیات آفاقی منتقل کرد

2025-08-03T18:50:30Z

Shahroudi صفحهٔ کاربر:NAFAS313/صفحه تمرین را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به آیات آفاقی منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۰
(بدون تفاوت)

Shahroudi: ابرابزار

2025-08-03T18:50:08Z

ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	آیات آفاقی اصطلاحی است برای اشاره به برخی از آیات قرآن است. ~~دسته بندی~~ آیات به آیات آفاقی و در مقابل [[آیات انفسی]] است.<ref name=":0">{{یادکرد کتاب\|عنوان=نور ملکوت قرآن\|سال=1427\|نام=محمدحسین\|نام خانوادگی=حسینی طهرانی\|ناشر=علامه طباطبایی\|جلد=4\|صفحه=4}}</ref>		آیات آفاقی اصطلاحی است برای اشاره به برخی از آیات قرآن است. دسته‌بندی آیات به آیات آفاقی و در مقابل [[آیات انفسی]] است.<ref name=":0">{{یادکرد کتاب\|عنوان=نور ملکوت قرآن\|سال=1427\|نام=محمدحسین\|نام خانوادگی=حسینی طهرانی\|ناشر=علامه طباطبایی\|جلد=4\|صفحه=4}}</ref>

	== معنای اصطلاحی و لغوی ==		== معنای اصطلاحی و لغوی ==
	واژه ~~"افق"~~ به معنای طرف و ناحیه، و جمع آن ~~"آفاق"~~ است. کلمه ~~"افق"~~ دو بار (در آیه 7 سوره [[سوره نجم\|نجم]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نجم/ سوره 53، آیه 7}}</ref> و 23 سوره [[سوره تکویر\|تکویر]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=سوره تکویر/ سوره 81، آیه23.}}</ref>) و کلمه ~~"آفاق"~~ یک بار در قرآن (در آیه ۵۳ سوره [[سوره فصلت\|فصلت]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=فصلت/ سوره 41، آیه 53.}}</ref>) ذکر شده است.{{مدرک}}		واژه «افق» به معنای طرف و ناحیه، و جمع آن «آفاق» است. کلمه «افق» دو بار (در آیه ۷ سوره [[سوره نجم\|نجم]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نجم/ سوره 53، آیه 7}}</ref> و ۲۳ سوره [[سوره تکویر\|تکویر]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=سوره تکویر/ سوره 81، آیه23.}}</ref>) و کلمه «آفاق» یک بار در قرآن (در آیه ۵۳ سوره [[سوره فصلت\|فصلت]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=فصلت/ سوره 41، آیه 53.}}</ref>) ذکر شده است.{{مدرک}}

	مراد از آیات آفاقی، آیاتی هستند که جدایی از نفس، انسان باید پیش از پرداختن به دیگران به خود بپردازد تا خدا را بشناسد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=~~نسيم~~ رحمت ~~تفسير~~ قرآن ~~كريم~~\|تاریخ=1387\|نام=اکبر\|نام خانوادگی=دهقان\|ناشر=حرم\|جلد=1\|صفحه=75\|مکان=قم}}</ref> آیات آفاقی آیات مربوط به آفرینش خورشید، ماه و ستارگان با نظم حاکم بر آن‌ها، و نیز آفرینش انواع گیاهان، جانوران و کوه‌ها و دریاها و برکات آن که هر یک، آیه و نشانه‌ای بر حقانیت، [[علم]]، حکمت و عظمت و [[قدرت الهی\|قدرت]] خداوند است، ~~می شود~~.<ref>{{یادکرد وب\|وبگاه=ویکی فقه\|نشانی=https://fa.wikifeqh.ir\|عنوان=آیات آفاقی}}</ref>		مراد از آیات آفاقی، آیاتی هستند که جدایی از نفس، انسان باید پیش از پرداختن به دیگران به خود بپردازد تا خدا را بشناسد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نسیم رحمت تفسیر قرآن کریم\|تاریخ=1387\|نام=اکبر\|نام خانوادگی=دهقان\|ناشر=حرم\|جلد=1\|صفحه=75\|مکان=قم}}</ref> آیات آفاقی آیات مربوط به آفرینش خورشید، ماه و ستارگان با نظم حاکم بر آن‌ها، و نیز آفرینش انواع گیاهان، جانوران و کوه‌ها و دریاها و برکات آن که هر یک، آیه و نشانه‌ای بر حقانیت، [[علم]]، حکمت و عظمت و [[قدرت الهی\|قدرت]] خداوند است، می‌شود.<ref>{{یادکرد وب\|وبگاه=ویکی فقه\|نشانی=https://fa.wikifeqh.ir\|عنوان=آیات آفاقی}}</ref>

	== در دیدگاه مفسران ==		== در دیدگاه مفسران ==
	در تفسیر [[مجمع البیان]] از [[قتاده]] نقل شده است که منظور از آیات آفاقی، جریاناتی است که خداوند در ملت‌های پیشین به وجود آورده است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=ترجمه تفسیر مجمع البیان\|نام=حسین\|نام خانوادگی=نوری همدانی\|جلد=22\|صفحه=87\|مکان=تهران}}</ref> سرنوشت امت‌هایی که پیامبران گذشته را تکذیب کردند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=منشور جاوید\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=سبحانی\|جلد=2\|صفحه‌ها=165-171}}</ref>		در تفسیر [[مجمع البیان]] از [[قتاده]] نقل شده است که منظور از آیات آفاقی، جریاناتی است که خداوند در ملت‌های پیشین به وجود آورده است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=ترجمه تفسیر مجمع البیان\|نام=حسین\|نام خانوادگی=نوری همدانی\|جلد=22\|صفحه=87\|مکان=تهران}}</ref> سرنوشت امت‌هایی که پیامبران گذشته را تکذیب کردند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=منشور جاوید\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=سبحانی\|جلد=2\|صفحه‌ها=165-171}}</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

	[[رده:اصطلاحات قرآنی]]		[[رده:اصطلاحات قرآنی]]

Shahroudi: + رده:اصطلاحات قرآنی (هات‌کت)

2025-08-03T18:49:58Z

+ رده:اصطلاحات قرآنی (هات‌کت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	== منابع ==		== منابع ==

			[[رده:اصطلاحات قرآنی]]

Shahroudi در ‏۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۴۹

2025-08-03T18:49:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۱:		خط ۱:
	== آیات آفاقی ==		آیات آفاقی اصطلاحی است برای اشاره به برخی از آیات قرآن است. دسته بندی آیات به آیات آفاقی و در مقابل [[آیات انفسی]] است.<ref name=":0">{{یادکرد کتاب\|عنوان=نور ملکوت قرآن\|سال=1427\|نام=محمدحسین\|نام خانوادگی=حسینی طهرانی\|ناشر=علامه طباطبایی\|جلد=4\|صفحه=4}}</ref>
	~~در کتاب آسمانی~~ قرآن به ~~دو گونه از~~ آیات ~~برای ارائه حق~~ [[~~استمداد~~]] ~~شده~~ است.<ref name=":0">{{یادکرد کتاب\|عنوان=نور ملکوت قرآن\|سال=1427\|نام=محمدحسین\|نام خانوادگی=حسینی طهرانی\|ناشر=علامه طباطبایی\|جلد=4\|صفحه=4}}</ref~~> یکی [[آیات آفاقی]] و دیگری [[آیات انفسی]]<ref name=":0" /~~>

	== معنای ~~افق~~ ==		== معنای اصطلاحی و لغوی ==
	واژه "افق" به معنای طرف و ناحیه، و جمع آن "آفاق" است. کلمه "افق" دو بار (در آیه 7 سوره [[سوره نجم\|نجم]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نجم/ سوره 53، آیه 7}}</ref> و 23 سوره [[سوره تکویر\|تکویر]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=سوره تکویر/ سوره 81، آیه23.}}</ref>) و کلمه "آفاق" یک بار در قرآن (در آیه ۵۳ سوره [[سوره فصلت\|فصلت]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=فصلت/ سوره 41، آیه 53.}}</ref>) ذکر شده است.		واژه "افق" به معنای طرف و ناحیه، و جمع آن "آفاق" است. کلمه "افق" دو بار (در آیه 7 سوره [[سوره نجم\|نجم]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نجم/ سوره 53، آیه 7}}</ref> و 23 سوره [[سوره تکویر\|تکویر]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=سوره تکویر/ سوره 81، آیه23.}}</ref>) و کلمه "آفاق" یک بار در قرآن (در آیه ۵۳ سوره [[سوره فصلت\|فصلت]]<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=فصلت/ سوره 41، آیه 53.}}</ref>) ذکر شده است.{{مدرک}}

	~~== مراد از آیات آفاقی ==~~		مراد از آیات آفاقی، آیاتی هستند که جدایی از نفس، انسان باید پیش از پرداختن به دیگران به خود بپردازد تا خدا را بشناسد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نسيم رحمت تفسير قرآن كريم\|تاریخ=1387\|نام=اکبر\|نام خانوادگی=دهقان\|ناشر=حرم\|جلد=1\|صفحه=75\|مکان=قم}}</ref> آیات آفاقی آیات مربوط به آفرینش خورشید، ماه و ستارگان با نظم حاکم بر آن‌ها، و نیز آفرینش انواع گیاهان، جانوران و کوه‌ها و دریاها و برکات آن که هر یک، آیه و نشانه‌ای بر حقانیت، [[علم]]، حکمت و عظمت و [[قدرت الهی\|قدرت]] خداوند است، می شود.<ref>{{یادکرد وب\|وبگاه=ویکی فقه\|نشانی=https://fa.wikifeqh.ir\|عنوان=آیات آفاقی}}</ref>
	مراد از آیات آفاقی، آیاتی هستند که جدایی از نفس، انسان باید پیش از پرداختن به دیگران به خود بپردازد تا خدا را بشناسد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نسيم رحمت تفسير قرآن كريم\|تاریخ=1387\|نام=اکبر\|نام خانوادگی=دهقان\|ناشر=حرم\|جلد=1\|صفحه=75\|مکان=قم}}</ref>

	آیات آفاقی آیات مربوط به آفرینش خورشید، ماه و ستارگان با نظم حاکم بر آن‌ها، و نیز آفرینش انواع گیاهان، جانوران و کوه‌ها و دریاها و برکات آن که هر یک، آیه و نشانه‌ای بر [[حقانیت]]، [[علم]]، [[حکمت]] و [[عظمت]] و [[قدرت الهی\|قدرت]] خداوند است، می شود.<ref>{{یادکرد وب\|وبگاه=~~ویکی فقه\|نشانی~~=~~https://fa.wikifeqh.ir\|عنوان=آیات آفاقی}}</ref>~~		== در دیدگاه مفسران ==
			در تفسیر [[مجمع البیان]] از [[قتاده]] نقل شده است که منظور از آیات آفاقی، جریاناتی است که خداوند در ملت‌های پیشین به وجود آورده است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=ترجمه تفسیر مجمع البیان\|نام=حسین\|نام خانوادگی=نوری همدانی\|جلد=22\|صفحه=87\|مکان=تهران}}</ref> سرنوشت امت‌هایی که پیامبران گذشته را تکذیب کردند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=منشور جاوید\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=سبحانی\|جلد=2\|صفحه‌ها=165-171}}</ref>
	~~== قول~~ مفسران ~~از آیات آفاقی~~ ==
	در تفسیر [[مجمع البیان]] از [[قتاده]] نقل شده است که منظور از آیات آفاقی، جریاناتی است که خداوند در ~~[[ملت های پیشین\|ملت ‌‌های~~ پیشین]] به وجود آورده است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=ترجمه تفسیر مجمع البیان\|نام=حسین\|نام خانوادگی=نوری همدانی\|جلد=22\|صفحه=87\|مکان=تهران}}</ref>

	سرنوشت ~~امت هایی~~ که ~~انبیای الهی~~ را تکذیب کردند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=منشور جاوید\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=سبحانی\|جلد=2\|صفحه‌ها=165-171}}</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

NAFAS313 در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۲

2025-07-28T20:02:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۲
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	سرنوشت امت هایی که انبیای الهی را تکذیب کردند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=منشور جاوید\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=سبحانی\|جلد=2\|صفحه‌ها=165-171}}</ref>		سرنوشت امت هایی که انبیای الهی را تکذیب کردند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=منشور جاوید\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=سبحانی\|جلد=2\|صفحه‌ها=165-171}}</ref>

			== منابع ==

NAFAS313 در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۷

2025-07-28T19:57:54Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-«تلاوت قرآن» به معنای خواندن قرآن کریم همراه با تفکر و رعایت آداب ظاهری و باطنی آن است.
+== آیات آفاقی ==
-روایات زیادی برای تلاوت قرآن، آدابی - مانند داشتن طهارت، حضور قلب و تدبّر نمودن در آیات الهی - ذکر شده است.
+== معنای افق ==
-«آداب تلاوت قرآن» در دو دسته آداب ظاهرى و آداب باطنى می توان اشاره کرد:
+== مراد از آیات آفاقی ==
-'''آداب ظاهری'''
+آیات آفاقی آیات مربوط به آفرینش خورشید، ماه و ستارگان با نظم حاکم بر آن‌ها، و نیز آفرینش انواع گیاهان، جانوران و کوه‌ها و دریاها و برکات آن که هر یک، آیه و نشانه‌ای بر [[حقانیت]]، [[علم]]، [[حکمت]] و [[عظمت]] و [[قدرت الهی|قدرت]] خداوند است، می شود.<ref>{{یادکرد وب|وبگاه=ویکی فقه|نشانی=https://fa.wikifeqh.ir|عنوان=آیات آفاقی}}</ref>
-مهم ترین آداب ظاهرى تلاوت قرآن که در روایات آمده عبارت اند از:
+== قول مفسران از آیات آفاقی ==
-* '''طهارت و آراستگى''': سزاوار است قارى با طهارت و وضو باشد
+سرنوشت امت هایی که انبیای الهی را تکذیب کردند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=منشور جاوید|نام=جعفر|نام خانوادگی=سبحانی|جلد=2|صفحه‌ها=165-171}}</ref>

NAFAS313: /* مقدار تلاوت قرآن */

2025-07-28T09:25:53Z

مقدار تلاوت قرآن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۵
خط ۴:		خط ۴:

	«آداب تلاوت قرآن» در دو دسته آداب ظاهرى و آداب باطنى می توان اشاره کرد:		«آداب تلاوت قرآن» در دو دسته آداب ظاهرى و آداب باطنى می توان اشاره کرد:

			'''آداب ظاهری'''

	مهم ترین آداب ظاهرى تلاوت قرآن که در روایات آمده عبارت اند از:		مهم ترین آداب ظاهرى تلاوت قرآن که در روایات آمده عبارت اند از:
خط ۳۵:		خط ۳۷:

	* '''تبرّى''': «تبرّى» بیزارى از خویشتن و نیز ننگریستن در خود به چشم رضایت و تزکیه است. در این حالت اگر آیاتى شامل مدح و ستایش نیکان و مؤمنان را بخواند، خود را از آنان ندانسته، اهل صدق و یقین را از آنان مى داند و آرزو مى کند تا خداوند وى را از آنان قرار دهد و چنانچه آیات نکوهش گناهکاران را قرائت کند خود را در آن مقام و مخاطب آن آیات دیده، مى کوشد از آنان نباشد. امیرمؤمنان (علیه السلام) مى فرمایند: '''پرهیزگاران چون به آیه اى مى رسند که در آن از عذاب خداوند سخن رفته گوش دل را بدان مى سپرند، چنانکه گویى صداى آتش جهنم در گوش آنان طنین انداز است'''.		* '''تبرّى''': «تبرّى» بیزارى از خویشتن و نیز ننگریستن در خود به چشم رضایت و تزکیه است. در این حالت اگر آیاتى شامل مدح و ستایش نیکان و مؤمنان را بخواند، خود را از آنان ندانسته، اهل صدق و یقین را از آنان مى داند و آرزو مى کند تا خداوند وى را از آنان قرار دهد و چنانچه آیات نکوهش گناهکاران را قرائت کند خود را در آن مقام و مخاطب آن آیات دیده، مى کوشد از آنان نباشد. امیرمؤمنان (علیه السلام) مى فرمایند: '''پرهیزگاران چون به آیه اى مى رسند که در آن از عذاب خداوند سخن رفته گوش دل را بدان مى سپرند، چنانکه گویى صداى آتش جهنم در گوش آنان طنین انداز است'''.

	~~== مقدار تلاوت قرآن ==~~

NAFAS313 در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۱

2025-07-28T07:21:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~== تلاوت قرآن ==~~		«تلاوت قرآن» به معنای خواندن قرآن کریم همراه با تفکر و رعایت آداب ظاهری و باطنی آن است.
	~~[[تلاوت قرآن]]~~ به ~~معنا~~ خواندن و ~~اندیشیدن مصحف است که خداوند~~ و ~~امامان به~~ آن ~~سفارش فراوانی کرده اند.<ref>{{یادکرد وب\|تاریخ=1404/05/06\|وبگاه=امامت پدیا\|نشانی=https://fa.imamatpedia~~.~~com\|عنوان=}}</ref>~~

	~~[[راغب اصفهانی]]~~ در ~~مفردات گفته قرائت~~ در ~~معنایی عام~~ و تلاوت ~~فقط برای خواندن کتب آسمانی~~ به ~~کار می رود~~.~~<ref name~~=~~":0">{{یادکرد وب\|تاریخ~~=~~1404/05/06\|نشانی~~=~~https~~:~~//fa~~.~~wikishia~~.~~net\|عنوان=}}</ref> [[ابن‌منظور\|ابن منظور]]~~ نیز گفته است که ~~برخی~~ تلاوت را در ~~معنایی عام~~ به ~~کار می برند~~.~~<ref name~~=~~":0" />~~		روایات زیادی برای تلاوت قرآن، آدابی - مانند داشتن طهارت، حضور قلب و تدبّر نمودن در آیات الهی - ذکر شده است.

			«آداب تلاوت قرآن» در دو دسته آداب ظاهرى و آداب باطنى می توان اشاره کرد:

			مهم ترین آداب ظاهرى تلاوت قرآن که در روایات آمده عبارت اند از:

			* '''طهارت و آراستگى''': سزاوار است قارى با طهارت و وضو باشد
			* '''مسواک زدن:''' مسواک بزند تا دهانش که مَعْبر قرآن است خوشبو شود.
			* '''رو به قبله نشستن:''' شایسته است لباس او نیز تمیز و مرتّب باشد و در کمال ادب و وقار و آرامش رو به قبله بنشیند.
			* '''تلاوت دعای قبل و بعد:''' از امامان دعاهاى فراوانى براى شروع و ختم تلاوت رسیده است.
			* '''قرائت از روى مصحف''': از پیامبر روایت شده در هنگام قرائت از روی مصحف، سخت ترین حالت براى شیطان است.

			=== آداب باطنى ===
			برخی از آداب باطنى تلاوت قرآن بدین شرح است:

			* '''وجه به عظمت کلام''': نخستین ادب باطنى تلاوت، توجه داشتن به عظمت و بلندى کلام خدا و نیز توجّه به لطف و فضل الهى به بندگانش در تنزل دادن آن از عرش جلال خویش تا فهم خلایق است.

			* '''تعظیم متکلم''': قارى باید عظمت متکلّم را در دل خویش حاضر بیابد و بداند آن چه مى خواند از سنخ کلام بشر نیست و در حدّ رتبه متکلّم به کلام وى توجّه کند. تعظیم کلام در پى تعظیم متکلّم حاصل مى شود.

			* '''حضور قلب''': اهمیت این ادب تا بدان حد است که اهل ذکر و عبادت اگر سوره اى را بدون حضور قلب مى خواندند آن را تکرار مى کردند. حضور قلب با تعظیم متکلّم حاصل مى شود و از سوى دیگر همه اسباب حضور قلب و انس دل در قرآن موجود بوده و چنانکه در روایات نیز آمده هیچ گاه قارى قرآن از قرائت کلام خداوند خسته نمى شود.

			* '''تدبّر''': خداوند متعالى علت نزول قرآن را تدبّر در آیاتش بیان کرده است. تدبّر، اندیشیدن در معانى و مفاهیم قرآن کریم و مرحله اى برتر از حضور قلب است، از این رو به ترتیل در قرائت قرآن سفارش شده تا زمینه هاى تدبّر در آن فراهم گردد. به گفته امیرمؤمنان (علیه السلام) در قرائت بى تدبر خیرى نیست.

			* '''تفهّم''': «تفهّم» بدین معناست که قارى به تدبّر در فهم معنا اکتفا نکند و از هر آیه آنچه سزاوار و شایسته است بفهمد و سعى کند حقیقت معنا بر او روشن شود.

			* '''تخلّى''': «تخلّى»، زدودن موانع فهم آیات مانند اصرار بر گناه، کبر و خودپسندى و حب دنیا است تا حجاب ها و پرده هاى مانع فهم عمیق اسرار قرآن کریم برطرف شوند.

			* '''تخصیص''': «تخصیص» آن است که قارى فرض کند مخاطبِ همه خطاب هاى قرآن است و اوامر و نواهى و وعد و وعید قرآن ناظر به اوست و گویى آیات الهى هم اکنون بر قلب او فرو فرستاده شده اند.

			* '''تأثّر''': دگرگون شدن حال قارى هنگام تلاوت را «تأثّر» مى نامند. او بر حسب معرفت و مقام خود، هنگام قرائت حالت اندوه و ترس و امیدوارى به خود مى گیرد و هرچه شناخت وى بیشتر شود ترس و اندوه افزون ترى در تلاوت به وى دست مى دهد. در روایات آمده است که قرآن با حزن فرود آمده و شایسته است با صداى حزین نیز خوانده شود و نیز آمده است که هیچ بنده اى قرآن نخواند مگر آنکه حزن و اندوهش فزونى یابد و شادی اش کم گردد، گریه اش بسیار و خنده اش اندک شود. خضوع و خشوع در برابر جلال و جمال خداوند نتیجه تأثر هنگام خواندن قرآن است و بکاء و تباکى نیز محصول همین ادب باطنى قرائت است.

			* '''ترقّى''': «ترقّى» آن است که قارى در حال پیشرفت باشد و تا آن جا پیش رود که کلام خداوند را از جانب خود او استماع کند نه از طرف خویش. نازل ترین درجه ترقّى آن است که قارى قرآن احساس کند که آیات قرآن را بر خداوند قرائت مى کند. احساس حضور در برابر خداوند نیز حالت هاى دعا، گریه و توبه را در وى پدید مى آورد. دومین مرتبه آن است که در قلب خود مشاهده کند که گویا خداوند عظیم به لطف و کرم خود به او خطاب مى کند و سخن مى گوید و امر و نهى مى کند. او در این هنگام در مقام هیبت و حیا و گوش دادن و شنیدن است. سومین و برترین حدّ ترقى آن است که قارى صفات خداوند را در کلام او بیابد و در این مرحله به خود و قرائت خود توجه نکند و همه همتش مصروف به خداوند و تفکّر در مقام و عظمت الهى شود. امام صادق علیه السلام در این باره مى فرمایند: '''به خدا سوگند که خداوند در کلام خود براى بندگانش تجلّى کرده است؛ ولى آنان نمى بینند.'''

			* '''تبرّى''': «تبرّى» بیزارى از خویشتن و نیز ننگریستن در خود به چشم رضایت و تزکیه است. در این حالت اگر آیاتى شامل مدح و ستایش نیکان و مؤمنان را بخواند، خود را از آنان ندانسته، اهل صدق و یقین را از آنان مى داند و آرزو مى کند تا خداوند وى را از آنان قرار دهد و چنانچه آیات نکوهش گناهکاران را قرائت کند خود را در آن مقام و مخاطب آن آیات دیده، مى کوشد از آنان نباشد. امیرمؤمنان (علیه السلام) مى فرمایند: '''پرهیزگاران چون به آیه اى مى رسند که در آن از عذاب خداوند سخن رفته گوش دل را بدان مى سپرند، چنانکه گویى صداى آتش جهنم در گوش آنان طنین انداز است'''.

			== مقدار تلاوت قرآن ==

NAFAS313: صفحه‌ای تازه حاوی «== تلاوت قرآن == تلاوت قرآن به معنا خواندن و اندیشیدن مصحف است که خداوند و امامان به آن سفارش فراوانی کرده اند.{{یادکرد وب|تاریخ=1404/05/06|وبگاه=امامت پدیا|نشانی=https://fa.imamatpedia.com|عنوان=}} راغب اصفهانی در مفردات گفته قرائت در معنایی عام و تلاو...» ایجاد کرد

2025-07-28T07:04:51Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== تلاوت قرآن == تلاوت قرآن به معنا خواندن و اندیشیدن مصحف است که خداوند و امامان به آن سفارش فراوانی کرده اند.<ref>{{یادکرد وب|تاریخ=1404/05/06|وبگاه=امامت پدیا|نشانی=https://fa.imamatpedia.com|عنوان=}}</ref> راغب اصفهانی در مفردات گفته قرائت در معنایی عام و تلاو...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== تلاوت قرآن ==
[[تلاوت قرآن]] به معنا خواندن و اندیشیدن مصحف است که خداوند و امامان به آن سفارش فراوانی کرده اند.<ref>{{یادکرد وب|تاریخ=1404/05/06|وبگاه=امامت پدیا|نشانی=https://fa.imamatpedia.com|عنوان=}}</ref>

[[راغب اصفهانی]] در مفردات گفته قرائت در معنایی عام و تلاوت فقط برای خواندن کتب آسمانی به کار می رود.<ref name=":0">{{یادکرد وب|تاریخ=1404/05/06|نشانی=https://fa.wikishia.net|عنوان=}}</ref> [[ابن‌منظور|ابن منظور]] نیز گفته است که برخی تلاوت را در معنایی عام به کار می برند.<ref name=":0" />