آیه ۴ سوره بروج - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi: +رده:آیه‌های با موضوع انسان، +رده:آیه‌های با موضوع لعن (هات‌کت)، ابرابزار

2025-01-10T03:47:06Z

+رده:آیه‌های با موضوع انسان، +رده:آیه‌های با موضوع لعن (هات‌کت)، ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۴۷
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== محتوا ==		== محتوا ==
	به گزارش [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه، در این آیه گروهی از [[انسان~~\|انسان‌ها~~]] مورد [[لعن]] و [[نفرین]] قرار گرفته‌اند. در مورد اینکه این گروه چه کسانی بودند؛ ده قول در بین مفسران موجود است که در معروف‌ترین این اقوال گفته شده که ماجرای «[[اخدود\|اصحاب اخدود]]» در زمان «[[ذونواس]]» آخرین پادشاه «[[یمن]]» بوده است که به دستور او خندق بزرگی را کندند و داخل آن را پر از آتش فراوان کردند. سپس مومنانی را که حاضر نشدند از ایمان خود دست بردارند؛ در این گودال‌های آتشین انداختند و آنها را زنده زنده سوزانیدند. در لغت «اخدود» به معنای گودال بزرگ یا خندق گفته شده و مقصود از آن در اینجا خندق‌های بزرگی است که پر شده از آتش بوده تا مؤمنان را در آنها بیفکنند و بسوزانند.<ref>{{پک\|مکارم شیرازی\|۱۳۷۴\|ک=تفسیر نمونه\|ص=۳۳۳–۳۴۰\|ج=۲۶}}</ref>		به گزارش [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه، در این آیه گروهی از [[انسان]]‌ها مورد [[لعن]] و [[نفرین]] قرار گرفته‌اند. در مورد اینکه این گروه چه کسانی بودند؛ ده قول در بین مفسران موجود است که در معروف‌ترین این اقوال گفته شده که ماجرای «[[اخدود\|اصحاب اخدود]]» در زمان «[[ذونواس]]» آخرین پادشاه «[[یمن]]» بوده است که به دستور او خندق بزرگی را کندند و داخل آن را پر از آتش فراوان کردند. سپس مومنانی را که حاضر نشدند از ایمان خود دست بردارند؛ در این گودال‌های آتشین انداختند و آنها را زنده زنده سوزانیدند. در لغت «اخدود» به معنای گودال بزرگ یا خندق گفته شده و مقصود از آن در اینجا خندق‌های بزرگی است که پر شده از آتش بوده تا مؤمنان را در آنها بیفکنند و بسوزانند.<ref>{{پک\|مکارم شیرازی\|۱۳۷۴\|ک=تفسیر نمونه\|ص=۳۳۳–۳۴۰\|ج=۲۶}}</ref>

	== شأن نزول و ترتیب ==		== شأن نزول و ترتیب ==
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	== تفسیر ==		== تفسیر ==
	[[طریحی]]، از مفسران [[شیعه]]، گزارش ~~کرده‌است~~ که گفته رئیس اصحاب اخدود، [[ذونواس حمیری]]، پادشاه [[نجران]] بود که خود [[یهودی]] بود اما اهالی شهرش، [[مسیحی]] بودند. او اهالی شهر را تهدید کرد تا از آیین خود دست بردارند و برای این کار گودال‌هایی از آتش تدارک دید که اگر از دین خود دست برندارند، آنان را در آنها بسوزاند. بر اساس نقل طریحی، عده‌ای از آنان که به دین خویش وفادار ماندند، به آن آتش افکنده شدند. بنابر [[حدیث\|حدیثی]] از [[ابن‌عباس]]، روح این کشتگان پیش از افتادن به آتش، به [[بهشت]] عروج کرد. بر اساس روایتی که [[محمدباقر مجلسی\|مجلسی]]، محدث شیعه، به نقل از [[علی بن ابی‌طالب]]، امام اول شیعیان، گزارش می‌کند، [[پیامبر\|پیامبری]] حبشی، گروهی از اهالی [[حبشه]] را به [[یگانه‌پرستی]] دعوت کرد و گروهی به او پیوستند و گروهی مخالفش شدند و سرانجام، مخالفان او و پیروانش را در آتش سوزاندند.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=اخدود}}</ref>		[[طریحی]]، از مفسران [[شیعه]]، گزارش کرده است که گفته رئیس اصحاب اخدود، [[ذونواس حمیری]]، پادشاه [[نجران]] بود که خود [[یهودی]] بود اما اهالی شهرش، [[مسیحی]] بودند. او اهالی شهر را تهدید کرد تا از آیین خود دست بردارند و برای این کار گودال‌هایی از آتش تدارک دید که اگر از دین خود دست برندارند، آنان را در آنها بسوزاند. بر اساس نقل طریحی، عده‌ای از آنان که به دین خویش وفادار ماندند، به آن آتش افکنده شدند. بنابر [[حدیث\|حدیثی]] از [[ابن‌عباس]]، روح این کشتگان پیش از افتادن به آتش، به [[بهشت]] عروج کرد. بر اساس روایتی که [[محمدباقر مجلسی\|مجلسی]]، محدث شیعه، به نقل از [[علی بن ابی‌طالب]]، امام اول شیعیان، گزارش می‌کند، [[پیامبر\|پیامبری]] حبشی، گروهی از اهالی [[حبشه]] را به [[یگانه‌پرستی]] دعوت کرد و گروهی به او پیوستند و گروهی مخالفش شدند و سرانجام، مخالفان او و پیروانش را در آتش سوزاندند.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=اخدود}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر\|نیازمند تصویر=بله\|نیازمند استانداردسازی=خیر\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}		{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر\|نیازمند تصویر=بله\|نیازمند استانداردسازی=خیر\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}

			[[رده:آیه‌های با موضوع انسان]]
			[[رده:آیه‌های با موضوع لعن]]
	[[رده:آیه‌های مکی قرآن]]		[[رده:آیه‌های مکی قرآن]]

Shahroudi در ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۱۹

2024-04-20T17:19:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۱۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== محتوا ==		== محتوا ==
	به گزارش [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه، در این آیه گروهی از انسان‌ها مورد لعن و نفرین قرار گرفته‌اند. در مورد اینکه این گروه چه کسانی بودند؛ ده قول در بین مفسران موجود است که در معروف‌ترین این اقوال گفته شده که ماجرای ~~«اصحاب اخدود»~~ در زمان ~~«ذونواس»~~ آخرین پادشاه ~~«یمن»~~ بوده است که به دستور او خندق بزرگی را کندند و داخل آن را پر از آتش فراوان کردند. سپس مومنانی را که حاضر نشدند از ایمان خود دست بردارند؛ در این گودال‌های آتشین انداختند و آنها را زنده زنده سوزانیدند. در لغت «اخدود» به معنای گودال بزرگ یا خندق گفته شده و مقصود از آن در اینجا خندق‌های بزرگی است که پر شده از آتش بوده تا مؤمنان را در آنها بیفکنند و بسوزانند.<ref>{{پک\|مکارم شیرازی\|۱۳۷۴\|ک=تفسیر نمونه\|ص=۳۳۳–۳۴۰\|ج=۲۶}}</ref>		به گزارش [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه، در این آیه گروهی از [[انسان\|انسان‌ها]] مورد [[لعن]] و [[نفرین]] قرار گرفته‌اند. در مورد اینکه این گروه چه کسانی بودند؛ ده قول در بین مفسران موجود است که در معروف‌ترین این اقوال گفته شده که ماجرای «[[اخدود\|اصحاب اخدود]]» در زمان «[[ذونواس]]» آخرین پادشاه «[[یمن]]» بوده است که به دستور او خندق بزرگی را کندند و داخل آن را پر از آتش فراوان کردند. سپس مومنانی را که حاضر نشدند از ایمان خود دست بردارند؛ در این گودال‌های آتشین انداختند و آنها را زنده زنده سوزانیدند. در لغت «اخدود» به معنای گودال بزرگ یا خندق گفته شده و مقصود از آن در اینجا خندق‌های بزرگی است که پر شده از آتش بوده تا مؤمنان را در آنها بیفکنند و بسوزانند.<ref>{{پک\|مکارم شیرازی\|۱۳۷۴\|ک=تفسیر نمونه\|ص=۳۳۳–۳۴۰\|ج=۲۶}}</ref>

	== شأن نزول و ترتیب ==		== شأن نزول و ترتیب ==
	به گزارش ''[[فرهنگ‌نامه علوم قرآن]]''، [[سوره بروج]]، هشتاد و پنجمین [[فهرست سوره‌های قرآن\|سوره قرآن]] است. این [[سوره]] را در [[ترتیب نزول قرآن\|ترتیب نزول]]، بیست و هفتمین سوره نازل شده بر [[محمد\|پیامبر اسلام]] دانسته‌اند که پس از [[سوره شمس]] و پیش از [[سوره تین]] نازل شد. این سوره را [[سوره مکی\|مکی]] دانسته‌اند.<ref>{{پک\|1=دفتر تبلیغات اسلامی\|2=۱۳۸۸\|ک=فرهنگ‌نامه علوم قرآن\|ص=۲۷۹۷\|ف=سوره بروج}}</ref>		به گزارش ''[[فرهنگ‌نامه علوم قرآن]]''، [[سوره بروج]]، هشتاد و پنجمین [[فهرست سوره‌های قرآن\|سوره قرآن]] است. این [[سوره]] را در [[ترتیب نزول قرآن\|ترتیب نزول]]، بیست و هفتمین سوره نازل شده بر [[محمد\|پیامبر اسلام]] دانسته‌اند که پس از [[سوره شمس]] و پیش از [[سوره تین]] نازل شد. این سوره را [[سوره مکی\|مکی]] دانسته‌اند.<ref>{{پک\|1=دفتر تبلیغات اسلامی\|2=۱۳۸۸\|ک=فرهنگ‌نامه علوم قرآن\|ص=۲۷۹۷\|ف=سوره بروج}}</ref>

			== تفسیر ==
			[[طریحی]]، از مفسران [[شیعه]]، گزارش کرده‌است که گفته رئیس اصحاب اخدود، [[ذونواس حمیری]]، پادشاه [[نجران]] بود که خود [[یهودی]] بود اما اهالی شهرش، [[مسیحی]] بودند. او اهالی شهر را تهدید کرد تا از آیین خود دست بردارند و برای این کار گودال‌هایی از آتش تدارک دید که اگر از دین خود دست برندارند، آنان را در آنها بسوزاند. بر اساس نقل طریحی، عده‌ای از آنان که به دین خویش وفادار ماندند، به آن آتش افکنده شدند. بنابر [[حدیث\|حدیثی]] از [[ابن‌عباس]]، روح این کشتگان پیش از افتادن به آتش، به [[بهشت]] عروج کرد. بر اساس روایتی که [[محمدباقر مجلسی\|مجلسی]]، محدث شیعه، به نقل از [[علی بن ابی‌طالب]]، امام اول شیعیان، گزارش می‌کند، [[پیامبر\|پیامبری]] حبشی، گروهی از اهالی [[حبشه]] را به [[یگانه‌پرستی]] دعوت کرد و گروهی به او پیوستند و گروهی مخالفش شدند و سرانجام، مخالفان او و پیروانش را در آتش سوزاندند.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=اخدود}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
خط ۲۸:		خط ۳۱:

	=== منابع ===		=== منابع ===
	{{~~آغاز پانویس~~\|~~35em~~}}		* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=اختری\|نام=عباسعلی\|پیوند نویسنده=\|ویراستار=\|مقاله=اخدود\|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]\|عنوان جلد=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=آرایه\|مکان=تهران}}
	* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=خرمشاهی\|نام=بهاءالدین\|پیوند نویسنده=بهاءالدین خرمشاهی\|پیوند نویسنده۲=\|پیوند ویراستار=\|عنوان=ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی\|کوشش=\|ویرایش=\|سری=\|سال=۱۳۹۳\|ناشر=موسسه تبیان\|مکان=قم\|زبان=فارسی-عربی\|گفتاورد=\|پی‌نوشت=\|مترجم=\|شابک=\|پیوند=}}		* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=خرمشاهی\|نام=بهاءالدین\|پیوند نویسنده=بهاءالدین خرمشاهی\|پیوند نویسنده۲=\|پیوند ویراستار=\|عنوان=ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی\|کوشش=\|ویرایش=\|سری=\|سال=۱۳۹۳\|ناشر=موسسه تبیان\|مکان=قم\|زبان=فارسی-عربی\|گفتاورد=\|پی‌نوشت=\|مترجم=\|شابک=\|پیوند=}}
	* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=دفتر تبلیغات اسلامی\|نام=\|پیوند نویسنده=دفتر تبلیغات اسلامی\|عنوان=فرهنگ‌نامه علوم قرآن\|سال=۱۳۸۸\|ناشر=دفتر تبلیغات اسلامی\|مکان=تهران\|زبان=فارسی\|پیوند=http://lib.eshia.ir/26683/1/0}}		* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=دفتر تبلیغات اسلامی\|نام=\|پیوند نویسنده=دفتر تبلیغات اسلامی\|عنوان=فرهنگ‌نامه علوم قرآن\|سال=۱۳۸۸\|ناشر=دفتر تبلیغات اسلامی\|مکان=تهران\|زبان=فارسی\|پیوند=http://lib.eshia.ir/26683/1/0}}

Shahroudi: ابرابزار

2023-08-28T03:45:05Z

ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات آیه}}		{{جعبه اطلاعات آیه}}

	'''آیه ۴ سوره بروج''' چهارمین [[آیه]] از هشتاد و پنجمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی\|مکی]] آن به‌شمار می‌آید. در این آیه گروهی از انسان‌ها مورد لعن و نفرین قرار گرفته‌اند. در مورد اینکه این گروه چه کسانی بودند؛ ده قول در بین [[تفسیر قرآن\|مفسران]] موجود است که در معروف‌ترین این اقوال گفته شده که ماجرای «اصحاب اخدود» در زمان «ذونواس» آخرین پادشاه «[[یمن]]» ~~بوده‌~~ است که به دستور او خندق بزرگی را کندند و داخل آن را پر از آتش فراوان کردند. سپس [[مومن\|مومنانی]] را که حاضر نشدند از [[ایمان]] خود دست بردارند؛ در این گودال‌های آتشین انداختند و آنها را زنده زنده سوزانیدند.		'''آیه ۴ سوره بروج''' چهارمین [[آیه]] از هشتاد و پنجمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی\|مکی]] آن به‌شمار می‌آید. در این آیه گروهی از انسان‌ها مورد لعن و نفرین قرار گرفته‌اند. در مورد اینکه این گروه چه کسانی بودند؛ ده قول در بین [[تفسیر قرآن\|مفسران]] موجود است که در معروف‌ترین این اقوال گفته شده که ماجرای «اصحاب اخدود» در زمان «ذونواس» آخرین پادشاه «[[یمن]]» بوده است که به دستور او خندق بزرگی را کندند و داخل آن را پر از آتش فراوان کردند. سپس [[مومن\|مومنانی]] را که حاضر نشدند از [[ایمان]] خود دست بردارند؛ در این گودال‌های آتشین انداختند و آنها را زنده زنده سوزانیدند.

	== متن ==		== متن ==
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== محتوا ==		== محتوا ==
	به گزارش [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه، در این آیه گروهی از انسان‌ها مورد لعن و نفرین قرار گرفته‌اند. در مورد اینکه این گروه چه کسانی بودند؛ ده قول در بین مفسران موجود است که در معروف‌ترین این اقوال گفته شده که ماجرای «اصحاب اخدود» در زمان «ذونواس» آخرین پادشاه «یمن» ~~بوده‌~~ است که به دستور او خندق بزرگی را کندند و داخل آن را پر از آتش فراوان کردند. سپس مومنانی را که حاضر نشدند از ایمان خود دست بردارند؛ در این گودال‌های آتشین انداختند و آنها را زنده زنده سوزانیدند. در لغت «اخدود» به ~~معناى~~ گودال بزرگ يا خندق گفته شده و مقصود از آن در ~~اينجا خندق‌هاى~~ بزرگی است كه پر شده از آتش بوده تا ~~مومنان~~ را در آنها ~~بیفكنند~~ و بسوزانند.<ref>{{پک\|مکارم شیرازی\|۱۳۷۴\|ک=تفسیر نمونه\|ص=~~۳۳۳-۳۴۰~~\|ج=۲۶}}</ref>		به گزارش [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه، در این آیه گروهی از انسان‌ها مورد لعن و نفرین قرار گرفته‌اند. در مورد اینکه این گروه چه کسانی بودند؛ ده قول در بین مفسران موجود است که در معروف‌ترین این اقوال گفته شده که ماجرای «اصحاب اخدود» در زمان «ذونواس» آخرین پادشاه «یمن» بوده است که به دستور او خندق بزرگی را کندند و داخل آن را پر از آتش فراوان کردند. سپس مومنانی را که حاضر نشدند از ایمان خود دست بردارند؛ در این گودال‌های آتشین انداختند و آنها را زنده زنده سوزانیدند. در لغت «اخدود» به معنای گودال بزرگ یا خندق گفته شده و مقصود از آن در اینجا خندق‌های بزرگی است که پر شده از آتش بوده تا مؤمنان را در آنها بیفکنند و بسوزانند.<ref>{{پک\|مکارم شیرازی\|۱۳۷۴\|ک=تفسیر نمونه\|ص=۳۳۳–۳۴۰\|ج=۲۶}}</ref>

	== شأن نزول و ترتیب ==		== شأن نزول و ترتیب ==
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	{{ناوبری آیات}}		{{ناوبری آیات}}
	{{قرآن}}		{{قرآن}}
			{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر\|نیازمند تصویر=بله\|نیازمند استانداردسازی=خیر\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}

	[[رده:آیه‌های مکی قرآن]]		[[رده:آیه‌های مکی قرآن]]

Roshana در ‏۲۷ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۰۵

2023-08-27T20:05:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات آیه}}		{{جعبه اطلاعات آیه}}

	'''آیه ۴ سوره بروج''' چهارمین [[آیه]] از هشتاد و پنجمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی\|مکی]] آن به‌شمار می‌آید.		'''آیه ۴ سوره بروج''' چهارمین [[آیه]] از هشتاد و پنجمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی\|مکی]] آن به‌شمار می‌آید. در این آیه گروهی از انسان‌ها مورد لعن و نفرین قرار گرفته‌اند. در مورد اینکه این گروه چه کسانی بودند؛ ده قول در بین [[تفسیر قرآن\|مفسران]] موجود است که در معروف‌ترین این اقوال گفته شده که ماجرای «اصحاب اخدود» در زمان «ذونواس» آخرین پادشاه «[[یمن]]» بوده‌ است که به دستور او خندق بزرگی را کندند و داخل آن را پر از آتش فراوان کردند. سپس [[مومن\|مومنانی]] را که حاضر نشدند از [[ایمان]] خود دست بردارند؛ در این گودال‌های آتشین انداختند و آنها را زنده زنده سوزانیدند.

	== متن ==		== متن ==
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== محتوا ==		== محتوا ==
	[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] از مفسران ~~شیعه …~~<ref>{{پک\|مکارم شیرازی\|۱۳۷۴\|ک=تفسیر نمونه\|ص=۱\|ج=۱}}</ref>		به گزارش [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه، در این آیه گروهی از انسان‌ها مورد لعن و نفرین قرار گرفته‌اند. در مورد اینکه این گروه چه کسانی بودند؛ ده قول در بین مفسران موجود است که در معروف‌ترین این اقوال گفته شده که ماجرای «اصحاب اخدود» در زمان «ذونواس» آخرین پادشاه «یمن» بوده‌ است که به دستور او خندق بزرگی را کندند و داخل آن را پر از آتش فراوان کردند. سپس مومنانی را که حاضر نشدند از ایمان خود دست بردارند؛ در این گودال‌های آتشین انداختند و آنها را زنده زنده سوزانیدند. در لغت «اخدود» به معناى گودال بزرگ يا خندق گفته شده و مقصود از آن در اينجا خندق‌هاى بزرگی است كه پر شده از آتش بوده تا مومنان را در آنها بیفكنند و بسوزانند.<ref>{{پک\|مکارم شیرازی\|۱۳۷۴\|ک=تفسیر نمونه\|ص=۳۳۳-۳۴۰\|ج=۲۶}}</ref>

	== شأن نزول و ترتیب ==		== شأن نزول و ترتیب ==

Roshana: added Category:آیه‌های مکی قرآن using HotCat

2023-08-18T14:16:03Z

added Category:آیه‌های مکی قرآن using HotCat

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۶
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	{{ناوبری آیات}}		{{ناوبری آیات}}
	{{قرآن}}		{{قرآن}}

			[[رده:آیه‌های مکی قرآن]]

Roshana در ‏۱۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۳

2023-08-18T14:13:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات آیه}}		{{جعبه اطلاعات آیه}}

	~~لید (چکیده)~~		'''آیه ۴ سوره بروج''' چهارمین [[آیه]] از هشتاد و پنجمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی\|مکی]] آن به‌شمار می‌آید.

	== متن ==		== متن ==
	متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی\|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی\|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کرده‌اند:<ref>{{پک\|رازی\|۱۴۲۰\|ک=تفسیر کبیر\|ص=۱\|ج=۱}}</ref><ref>{{پک\|طباطبایی\|۱۳۹۵\|ک=تفسیر المیزان\|ص=۱\|ج=۱}}</ref>		متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی\|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی\|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کرده‌اند:<ref>{{پک\|رازی\|۱۴۲۰\|ک=تفسیر کبیر\|ص=۱۰۸\|ج=۳۱}}</ref><ref>{{پک\|طباطبایی\|۱۳۹۵\|ک=تفسیر المیزان\|ص=۴۱۰\|ج=۲۰}}</ref>

	<blockquote>{{آیه خودکار\|تزئینی=بله}}</blockquote>		<blockquote>{{آیه خودکار\|تزئینی=بله}}</blockquote>

	== ترجمه ==		== ترجمه ==
	[[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی\|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک\|گمشادزهی\|۱۳۹۴\|ک=ترجمه معانی قرآن کریم\|ص=۱}}</ref>		[[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی\|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک\|گمشادزهی\|۱۳۹۴\|ک=ترجمه معانی قرآن کریم\|ص=۵۹۰}}</ref>

	<blockquote>{{color\|Brown\|{{ترجمه خودکار\|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote>		<blockquote>{{color\|Brown\|{{ترجمه خودکار\|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote>

	[[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازده‌امامی\|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک\|خرمشاهی\|۱۳۹۳\|ک=ترجمه خرمشاهی\|ص=۱}}</ref>		[[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازده‌امامی\|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک\|خرمشاهی\|۱۳۹۳\|ک=ترجمه خرمشاهی\|ص=۵۹۰}}</ref>

	<blockquote>{{color\|Brown\|{{ترجمه خودکار\|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote>		<blockquote>{{color\|Brown\|{{ترجمه خودکار\|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote>
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	== شأن نزول و ترتیب ==		== شأن نزول و ترتیب ==
	~~محل قرار گرفتن بسته محتوایی~~		به گزارش ''[[فرهنگ‌نامه علوم قرآن]]''، [[سوره بروج]]، هشتاد و پنجمین [[فهرست سوره‌های قرآن\|سوره قرآن]] است. این [[سوره]] را در [[ترتیب نزول قرآن\|ترتیب نزول]]، بیست و هفتمین سوره نازل شده بر [[محمد\|پیامبر اسلام]] دانسته‌اند که پس از [[سوره شمس]] و پیش از [[سوره تین]] نازل شد. این سوره را [[سوره مکی\|مکی]] دانسته‌اند.<ref>{{پک\|1=دفتر تبلیغات اسلامی\|2=۱۳۸۸\|ک=فرهنگ‌نامه علوم قرآن\|ص=۲۷۹۷\|ف=سوره بروج}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

Antbot: ایجاد مقاله آیات

2023-08-17T19:54:28Z

ایجاد مقاله آیات

صفحهٔ تازه

{{جعبه اطلاعات آیه}}

لید (چکیده)

== متن ==
متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کرده‌اند:<ref>{{پک|رازی|۱۴۲۰|ک=تفسیر کبیر|ص=۱|ج=۱}}</ref><ref>{{پک|طباطبایی|۱۳۹۵|ک=تفسیر المیزان|ص=۱|ج=۱}}</ref>

<blockquote>{{آیه خودکار|تزئینی=بله}}</blockquote>

== ترجمه ==
[[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک|گمشادزهی|۱۳۹۴|ک=ترجمه معانی قرآن کریم|ص=۱}}</ref>

<blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote>

[[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازده‌امامی|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک|خرمشاهی|۱۳۹۳|ک=ترجمه خرمشاهی|ص=۱}}</ref>

<blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote>

== محتوا ==
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه …<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱|ج=۱}}</ref>

== شأن نزول و ترتیب ==
محل قرار گرفتن بسته محتوایی

== پانویس ==
=== ارجاعات ===
{{پانویس|۳|اندازه=ریز}}

=== منابع ===
{{آغاز پانویس|35em}}
* {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=خرمشاهی|نام=بهاءالدین|پیوند نویسنده=بهاءالدین خرمشاهی|پیوند نویسنده۲=|پیوند ویراستار=|عنوان=ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی|کوشش=|ویرایش=|سری=|سال=۱۳۹۳|ناشر=موسسه تبیان|مکان=قم|زبان=فارسی-عربی|گفتاورد=|پی‌نوشت=|مترجم=|شابک=|پیوند=}}
* {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=دفتر تبلیغات اسلامی|نام=|پیوند نویسنده=دفتر تبلیغات اسلامی|عنوان=فرهنگ‌نامه علوم قرآن|سال=۱۳۸۸|ناشر=دفتر تبلیغات اسلامی|مکان=تهران|زبان=فارسی|پیوند=http://lib.eshia.ir/26683/1/0}}
* {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=رازی|نام=محمد بن عمر|پیوند نویسنده=فخرالدین رازی|پیوند نویسنده۲=|پیوند ویراستار=|عنوان=مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر|کوشش=|ویرایش=|سری=سوم|سال=۱۴۲۰|ناشر=دار إحیاء التراث العربی|مکان=بیروت|زبان=عربی|گفتاورد=|پی‌نوشت=|مترجم=|شابک=|پیوند=http://lib.efatwa.ir/46987/32/203}}
* {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=گمشادزهی|نام=محمدگل|پیوند نویسنده=محمدگل گمشادزهی|عنوان=ترجمه معانی قرآن کریم|سال=۱۳۹۴|ناشر=مجموعه موحدین|مکان=|کوشش=کتابخانه عقیده}}
* {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=طباطبایی|نام=محمدحسین|پیوند نویسنده=علامه طباطبایی|پیوند نویسنده۲=|پیوند ویراستار=|عنوان=ترجمه تفسیر المیزان|کوشش=|ویرایش=|سری=|سال=۱۳۹۵|ناشر=دفتر انتشارات اسلامی|مکان=قم|زبان=فارسی|گفتاورد=|پی‌نوشت=|مترجم=سید محمدباقر موسوی همدانی|شابک=|پیوند=http://lib.eshia.ir/50081/1/7}}
* {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=مکارم شیرازی|نام=ناصر|پیوند نویسنده=ناصر مکارم شیرازی|عنوان=تفسیر نمونه|سال=۱۳۷۴|ناشر=دارالکتب اسلامیه|مکان=تهران|زبان=فارسی|پیوند=http://lib.eshia.ir/50082/1/0}}
{{پایان پانویس}}

{{ناوبری آیات}}
{{قرآن}}