ابواحمد موسوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi: ±رده:سادات موسوی←رده:خاندان موسوی، ±رده:عالمان شیعه زیدیه←رده:سیاستمداران شیعه زیدیه، ±رده:عالمان شیعه دوازده‌امامی←رده:سیاستمداران شیعه دوازده‌امامی (هات‌کت)، ابرابزار

2024-01-23T04:01:31Z

±رده:سادات موسوی←رده:خاندان موسوی، ±رده:عالمان شیعه زیدیه←رده:سیاستمداران شیعه زیدیه، ±رده:عالمان شیعه دوازده‌امامی←رده:سیاستمداران شیعه دوازده‌امامی (هات‌کت)، ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۰۱
خط ۲:		خط ۲:

	== نام و تبار ==		== نام و تبار ==
	نام او را حسین بن موسی بن محمد مشهور به ابواحمد موسوی گزارش کرده‌اند. نسب ابواحمد از سوی پدر و مادر هر دو به [[موسی کاظم]]، امام هفتم [[شیعه دوازده‌امامی\|شیعیان دوازده‌امامی]] می‌رسد و گویا هم از این روی لقب الطاهر ذوالمنقبتین را به او داده‌اند. نیای بزرگ او، [[ابراهیم بن موسی کاظم]]، در پی قیام [[محمد بن زید بن علی]] به امارت یمن گمارده شد و آنجا را گشود و پس از چیرگی [[مأمون]] بر قیام ابراهیم، وی را امان داد. مادر ابواحمد فاطمه نیز از زنان برجسته عصر خود بود و [[شیخ مفید]] کتاب ''احکام النساء'' را برای او نوشته است.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=~~دایره‌المعارف~~ جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>		نام او را حسین بن موسی بن محمد مشهور به ابواحمد موسوی گزارش کرده‌اند. نسب ابواحمد از سوی پدر و مادر هر دو به [[موسی کاظم]]، امام هفتم [[شیعه دوازده‌امامی\|شیعیان دوازده‌امامی]] می‌رسد و گویا هم از این روی لقب الطاهر ذوالمنقبتین را به او داده‌اند. نیای بزرگ او، [[ابراهیم بن موسی کاظم]]، در پی قیام [[محمد بن زید بن علی]] به امارت یمن گمارده شد و آنجا را گشود و پس از چیرگی [[مأمون]] بر قیام ابراهیم، وی را امان داد. مادر ابواحمد فاطمه نیز از زنان برجسته عصر خود بود و [[شیخ مفید]] کتاب ''احکام النساء'' را برای او نوشته است.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

	== سرگذشت ==		== سرگذشت ==
	ابواحمد در [[بصره]] رشد یافت و در سال ۳۵۴ ه‍.ق از سوی نقیب النقباءابوعبدالله بن الداعی زیدی به نقابت طالبیان همان‌جا منصوب شد. وی مدتی بعد به [[بغداد]] رفت و همان‌جا اقامت داشت و سالیان دراز در سمت‌های نقیب طالبیان بغداد، [[امیرالحاج]]، ریاست [[دیوان مظالم]] و نیز اجرای مأموریت‌های متعدد سیاسی و نظامی به یکی از برجسته‌ترین پیشوایان مذهبی و دولت‌مردان سیاسی [[عراق]] بدل شد. گفته‌اند که او ۵ بار نقیب طالبیان شد. نخستین بار، در ۳۵۴ ه‍.ق به پیشنهاد [[معزالدوله بویهی]] و تأیید خلیفه المطیع نقیب النقباء طالبیان، جزء خاندان ابوالحسن بن ابی‌الطیب پیشوای [[علویان بغداد]] شد. در حکمی که از دیوان خلیفه به این مناسبت صادر شد، او را به کفایت و امانت ستوده‌اند و سرپرستی [[علویان]] و [[بنی‌عباس\|عباسیان]] و رسیدگی به دعاوی میان [[طالبیان]] و سایر افراد را به عهده او گذاشته‌اند. ابواحمد، در سال ۳۶۱ ه‍.ق در دوران خلافت [[ناصر لدین الله]] در پی بروز نزاع میان او و وزیر [[ابوالفضل شیرازی]]، به سبب آشوب بغداد و آتش گرفتن محله [[کرخ]]، ابواحمد از نقابت عزل شد. دومین دوره نقابت او با انتصابش به این مقام از سوی [[بختیار بویهی]] در ۳۶۴ ق آغاز شد. در همین دوره و به روزگار وزارت ابن‌بقیه، نظارت بر اوقاف بغداد و سواد عراق نیز از سوی خلیفه الطائع به او واگذار شد. کمی بعد با ورود عضدالدوله بویهی به بغداد و اخراج بختیار شد اما وی همچنان در منصب خود باقی بود تا آنکه ابواحمد به همراه برادرش ابوعبدالله به خاطر ترس از نفوذ سیاسیشان، در سال ۳۶۹ ه‍.ق به مدت ۳ سال به حبس افتادند. او را برای گذران حبس، به فارس فرستادند. پس از سه سال، فارس به دست شرف‌الدوله ابوالفوارس تسخیر شد و وی آزاد شد و پس از آنکه ابوالفوارس بر بغداد چیره شد، اموال مصادره شده ابواحمد را نیز به او بازگرداند و مجدد او را به منصب نقابت منصوب کرد ولی ابواحمد چندی بعد خود به سبب بیماری از این شغل کناره گرفت. او در سال ۳۸۰ ه‍.ق به روزگار [[بهاءالدوله بویهی\|بهاءالدوله بوَیهی]] مجدد به نقابت طالبیان و امارت حج و ریاست دیوان مظالم منصوب شد. پسرانش رضی و مرتضی نیز به نیابت از او به کار پرداختند. گفته شده است که وی و پسرانش در سال ۳۸۴ ه‍.ق از مناصبشان معزول شدند و این برکناری ۱۰ سال به درازا انجامید.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=~~دایره‌المعارف~~ جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>		ابواحمد در [[بصره]] رشد یافت و در سال ۳۵۴ ه‍.ق از سوی نقیب النقباءابوعبدالله بن الداعی زیدی به نقابت طالبیان همان‌جا منصوب شد. وی مدتی بعد به [[بغداد]] رفت و همان‌جا اقامت داشت و سالیان دراز در سمت‌های نقیب طالبیان بغداد، [[امیرالحاج]]، ریاست [[دیوان مظالم]] و نیز اجرای مأموریت‌های متعدد سیاسی و نظامی به یکی از برجسته‌ترین پیشوایان مذهبی و دولت‌مردان سیاسی [[عراق]] بدل شد. گفته‌اند که او ۵ بار نقیب طالبیان شد. نخستین بار، در ۳۵۴ ه‍.ق به پیشنهاد [[معزالدوله بویهی]] و تأیید خلیفه المطیع نقیب النقباء طالبیان، جزء خاندان ابوالحسن بن ابی‌الطیب پیشوای [[علویان بغداد]] شد. در حکمی که از دیوان خلیفه به این مناسبت صادر شد، او را به کفایت و امانت ستوده‌اند و سرپرستی [[علویان]] و [[بنی‌عباس\|عباسیان]] و رسیدگی به دعاوی میان [[طالبیان]] و سایر افراد را به عهده او گذاشته‌اند. ابواحمد، در سال ۳۶۱ ه‍.ق در دوران خلافت [[ناصر لدین الله]] در پی بروز نزاع میان او و وزیر [[ابوالفضل شیرازی]]، به سبب آشوب بغداد و آتش گرفتن محله [[کرخ]]، ابواحمد از نقابت عزل شد. دومین دوره نقابت او با انتصابش به این مقام از سوی [[بختیار بویهی]] در ۳۶۴ ق آغاز شد. در همین دوره و به روزگار وزارت ابن‌بقیه، نظارت بر اوقاف بغداد و سواد عراق نیز از سوی خلیفه الطائع به او واگذار شد. کمی بعد با ورود عضدالدوله بویهی به بغداد و اخراج بختیار شد اما وی همچنان در منصب خود باقی بود تا آنکه ابواحمد به همراه برادرش ابوعبدالله به خاطر ترس از نفوذ سیاسیشان، در سال ۳۶۹ ه‍.ق به مدت ۳ سال به حبس افتادند. او را برای گذران حبس، به فارس فرستادند. پس از سه سال، فارس به دست شرف‌الدوله ابوالفوارس تسخیر شد و وی آزاد شد و پس از آنکه ابوالفوارس بر بغداد چیره شد، اموال مصادره شده ابواحمد را نیز به او بازگرداند و مجدد او را به منصب نقابت منصوب کرد ولی ابواحمد چندی بعد خود به سبب بیماری از این شغل کناره گرفت. او در سال ۳۸۰ ه‍.ق به روزگار [[بهاءالدوله بویهی\|بهاءالدوله بوَیهی]] مجدد به نقابت طالبیان و امارت حج و ریاست دیوان مظالم منصوب شد. پسرانش رضی و مرتضی نیز به نیابت از او به کار پرداختند. گفته شده است که وی و پسرانش در سال ۳۸۴ ه‍.ق از مناصبشان معزول شدند و این برکناری ۱۰ سال به درازا انجامید.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

	ابواحمد، در سال ۳۹۴ ه‍.ق در شیراز مقیم بود و در آنجا از سوی بهاءالدوله که در آن وقت بر [[فارس]] و [[خوزستان]] نیز فرمان می‌راند، نقابت طالبیان و ریاست دیوان مظالم و نیز منصب قاضی القضاتی یافت و به الطاهر الاوحد ذوالمناقب ملقب شد، اما خلیفه القادر با قاضی القضاتی او مخالفت کرد و ابواحمد بر همان دو منصب ماند و در ۳۹۵ ه‍.ق به بغداد آمد. او تا پایان عمر در این مقام باقی‌ماند.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=~~دایره‌المعارف~~ جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>		ابواحمد، در سال ۳۹۴ ه‍.ق در شیراز مقیم بود و در آنجا از سوی بهاءالدوله که در آن وقت بر [[فارس]] و [[خوزستان]] نیز فرمان می‌راند، نقابت طالبیان و ریاست دیوان مظالم و نیز منصب قاضی القضاتی یافت و به الطاهر الاوحد ذوالمناقب ملقب شد، اما خلیفه القادر با قاضی القضاتی او مخالفت کرد و ابواحمد بر همان دو منصب ماند و در ۳۹۵ ه‍.ق به بغداد آمد. او تا پایان عمر در این مقام باقی‌ماند.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

	== درگذشت ==		== درگذشت ==
	گفته‌اند که ابواحمد در پایان عمر در حالی که نابینا شده و بیمار بود، ثلث اموال خویش را [[وقف]] کرد و [[صدقه\|صدقات]] بسیار داد و در بغداد درگذشت. پیکر او را نخست در خانه‌اش دفن کردند. و مدفن او را در مقابر قریش (واقع در باب التبن بغداد دانسته است) و سپس به [[حرم امام حسین]] در [[کربلا]] منتقل کردند.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=~~دایره‌المعارف~~ جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>		گفته‌اند که ابواحمد در پایان عمر در حالی که نابینا شده و بیمار بود، ثلث اموال خویش را [[وقف]] کرد و [[صدقه\|صدقات]] بسیار داد و در بغداد درگذشت. پیکر او را نخست در خانه‌اش دفن کردند. و مدفن او را در مقابر قریش (واقع در باب التبن بغداد دانسته است) و سپس به [[حرم امام حسین]] در [[کربلا]] منتقل کردند.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

	== جایگاه ==		== جایگاه ==
	ابواحمد از برجسته‌ترین پیشوایان دینی و سیاسی گروهی از شیعیان و از معتمدان امرای شیعی مذهب در [[ایران]] و [[عراق]] بود. چنان‌که در نزاع میان اعضای این خاندان‌ها، خاصه کشمکش میان [[آل‌بویه]] و [[حمدانیان]] واسطه مورد اعتماد صلح بود.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=~~دایره‌المعارف~~ جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>		ابواحمد از برجسته‌ترین پیشوایان دینی و سیاسی گروهی از شیعیان و از معتمدان امرای شیعی مذهب در [[ایران]] و [[عراق]] بود. چنان‌که در نزاع میان اعضای این خاندان‌ها، خاصه کشمکش میان [[آل‌بویه]] و [[حمدانیان]] واسطه مورد اعتماد صلح بود.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

	== دین و مذهب ==		== دین و مذهب ==
	هیچ دلیل واضحی برای [[شیعه دوازده‌امامی]] بودن او گزارش نشده است. منابع با توجه به ارتباط او با زیدیان، گرایش او را به [[زیدیه]] قوی‌تر می‌دانند. زن او فاطمه نیز نواده [[ناصرکبیر]]، [[حسن اطروش]]، داعی بزرگ زیدی بود. گفته شده است که او همچون زیدیان، پشمینه به تن می‌کرد و فرزندان او رضی و مرتضی را نخستین [[سادات موسوی]] دانسته‌اند که به امامیه گرایش پیدا کرده‌اند. او توسط محدثان شیعه ستوده شده او توسط محدثان سنی مذهب به [[رافضی]] بودن متهم شده است.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=~~دایره‌المعارف~~ جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>		هیچ دلیل واضحی برای [[شیعه دوازده‌امامی]] بودن او گزارش نشده است. منابع با توجه به ارتباط او با زیدیان، گرایش او را به [[زیدیه]] قوی‌تر می‌دانند. زن او فاطمه نیز نواده [[ناصرکبیر]]، [[حسن اطروش]]، داعی بزرگ زیدی بود. گفته شده است که او همچون زیدیان، پشمینه به تن می‌کرد و فرزندان او رضی و مرتضی را نخستین [[سادات موسوی]] دانسته‌اند که به امامیه گرایش پیدا کرده‌اند. او توسط محدثان شیعه ستوده شده او توسط محدثان سنی مذهب به [[رافضی]] بودن متهم شده است.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	=== منابع ===		=== منابع ===
	* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=اختری\|نام=عباسعلی\|پیوند نویسنده=\|ویراستار=\|مقاله=ابواحمد موسوی\|دانشنامه=[[~~دایره‌المعارف~~ جامع اسلامی]]\|عنوان جلد=~~دایره‌المعارف~~ جامع اسلامی\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=آرایه\|مکان=تهران}}		* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=اختری\|نام=عباسعلی\|پیوند نویسنده=\|ویراستار=\|مقاله=ابواحمد موسوی\|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]\|عنوان جلد=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=آرایه\|مکان=تهران}}

	{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=بله\|نیازمند تصویر=بله\|نیازمند استانداردسازی=خیر\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}		{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=بله\|نیازمند تصویر=بله\|نیازمند استانداردسازی=خیر\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}

			[[رده:خاندان موسوی]]
			[[رده:درگذشتگان ۴۰۰ (قمری)]]
	[[رده:زادگان ۳۰۴ (قمری)]]		[[رده:زادگان ۳۰۴ (قمری)]]
	[[رده:~~درگذشتگان ۴۰۰ (قمری)]]~~		[[رده:سیاستمداران شیعه دوازده‌امامی]]
	~~[[رده:سادات موسوی~~]]		[[رده:سیاستمداران شیعه زیدیه]]
	[[رده:~~عالمان~~ شیعه زیدیه]]
	~~[[رده:عالمان شیعه دوازده‌امامی~~]]
	[[رده:قاضی‌القضات‌ها]]		[[رده:قاضی‌القضات‌ها]]

Shahroudi: ابرابزار

2024-01-23T03:57:22Z

ابرابزار

صفحهٔ تازه

'''حسین بن موسی بن محمد''' مشهور به '''ابواحمد موسوی''' (۳۰۴–۴۰۰ ق/ ۹۱۶–۱۰۱۰ م)، از پیشوایان و نقیبان برجسته [[طالبیان]] در [[بغداد]] و پدر [[سید رضی]] و [[سید مرتضی]] بود.

== نام و تبار ==
نام او را حسین بن موسی بن محمد مشهور به ابواحمد موسوی گزارش کرده‌اند. نسب ابواحمد از سوی پدر و مادر هر دو به [[موسی کاظم]]، امام هفتم [[شیعه دوازده‌امامی|شیعیان دوازده‌امامی]] می‌رسد و گویا هم از این روی لقب الطاهر ذوالمنقبتین را به او داده‌اند. نیای بزرگ او، [[ابراهیم بن موسی کاظم]]، در پی قیام [[محمد بن زید بن علی]] به امارت یمن گمارده شد و آنجا را گشود و پس از چیرگی [[مأمون]] بر قیام ابراهیم، وی را امان داد. مادر ابواحمد فاطمه نیز از زنان برجسته عصر خود بود و [[شیخ مفید]] کتاب ''احکام النساء'' را برای او نوشته است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

== سرگذشت ==
ابواحمد در [[بصره]] رشد یافت و در سال ۳۵۴ ه‍.ق از سوی نقیب النقباءابوعبدالله بن الداعی زیدی به نقابت طالبیان همان‌جا منصوب شد. وی مدتی بعد به [[بغداد]] رفت و همان‌جا اقامت داشت و سالیان دراز در سمت‌های نقیب طالبیان بغداد، [[امیرالحاج]]، ریاست [[دیوان مظالم]] و نیز اجرای مأموریت‌های متعدد سیاسی و نظامی به یکی از برجسته‌ترین پیشوایان مذهبی و دولت‌مردان سیاسی [[عراق]] بدل شد. گفته‌اند که او ۵ بار نقیب طالبیان شد. نخستین بار، در ۳۵۴ ه‍.ق به پیشنهاد [[معزالدوله بویهی]] و تأیید خلیفه المطیع نقیب النقباء طالبیان، جزء خاندان ابوالحسن بن ابی‌الطیب پیشوای [[علویان بغداد]] شد. در حکمی که از دیوان خلیفه به این مناسبت صادر شد، او را به کفایت و امانت ستوده‌اند و سرپرستی [[علویان]] و [[بنی‌عباس|عباسیان]] و رسیدگی به دعاوی میان [[طالبیان]] و سایر افراد را به عهده او گذاشته‌اند. ابواحمد، در سال ۳۶۱ ه‍.ق در دوران خلافت [[ناصر لدین الله]] در پی بروز نزاع میان او و وزیر [[ابوالفضل شیرازی]]، به سبب آشوب بغداد و آتش گرفتن محله [[کرخ]]، ابواحمد از نقابت عزل شد. دومین دوره نقابت او با انتصابش به این مقام از سوی [[بختیار بویهی]] در ۳۶۴ ق آغاز شد. در همین دوره و به روزگار وزارت ابن‌بقیه، نظارت بر اوقاف بغداد و سواد عراق نیز از سوی خلیفه الطائع به او واگذار شد. کمی بعد با ورود عضدالدوله بویهی به بغداد و اخراج بختیار شد اما وی همچنان در منصب خود باقی بود تا آنکه ابواحمد به همراه برادرش ابوعبدالله به خاطر ترس از نفوذ سیاسیشان، در سال ۳۶۹ ه‍.ق به مدت ۳ سال به حبس افتادند. او را برای گذران حبس، به فارس فرستادند. پس از سه سال، فارس به دست شرف‌الدوله ابوالفوارس تسخیر شد و وی آزاد شد و پس از آنکه ابوالفوارس بر بغداد چیره شد، اموال مصادره شده ابواحمد را نیز به او بازگرداند و مجدد او را به منصب نقابت منصوب کرد ولی ابواحمد چندی بعد خود به سبب بیماری از این شغل کناره گرفت. او در سال ۳۸۰ ه‍.ق به روزگار [[بهاءالدوله بویهی|بهاءالدوله بوَیهی]] مجدد به نقابت طالبیان و امارت حج و ریاست دیوان مظالم منصوب شد. پسرانش رضی و مرتضی نیز به نیابت از او به کار پرداختند. گفته شده است که وی و پسرانش در سال ۳۸۴ ه‍.ق از مناصبشان معزول شدند و این برکناری ۱۰ سال به درازا انجامید.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

ابواحمد، در سال ۳۹۴ ه‍.ق در شیراز مقیم بود و در آنجا از سوی بهاءالدوله که در آن وقت بر [[فارس]] و [[خوزستان]] نیز فرمان می‌راند، نقابت طالبیان و ریاست دیوان مظالم و نیز منصب قاضی القضاتی یافت و به الطاهر الاوحد ذوالمناقب ملقب شد، اما خلیفه القادر با قاضی القضاتی او مخالفت کرد و ابواحمد بر همان دو منصب ماند و در ۳۹۵ ه‍.ق به بغداد آمد. او تا پایان عمر در این مقام باقی‌ماند.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

== درگذشت ==
گفته‌اند که ابواحمد در پایان عمر در حالی که نابینا شده و بیمار بود، ثلث اموال خویش را [[وقف]] کرد و [[صدقه|صدقات]] بسیار داد و در بغداد درگذشت. پیکر او را نخست در خانه‌اش دفن کردند. و مدفن او را در مقابر قریش (واقع در باب التبن بغداد دانسته است) و سپس به [[حرم امام حسین]] در [[کربلا]] منتقل کردند.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

== جایگاه ==
ابواحمد از برجسته‌ترین پیشوایان دینی و سیاسی گروهی از شیعیان و از معتمدان امرای شیعی مذهب در [[ایران]] و [[عراق]] بود. چنان‌که در نزاع میان اعضای این خاندان‌ها، خاصه کشمکش میان [[آل‌بویه]] و [[حمدانیان]] واسطه مورد اعتماد صلح بود.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

== دین و مذهب ==
هیچ دلیل واضحی برای [[شیعه دوازده‌امامی]] بودن او گزارش نشده است. منابع با توجه به ارتباط او با زیدیان، گرایش او را به [[زیدیه]] قوی‌تر می‌دانند. زن او فاطمه نیز نواده [[ناصرکبیر]]، [[حسن اطروش]]، داعی بزرگ زیدی بود. گفته شده است که او همچون زیدیان، پشمینه به تن می‌کرد و فرزندان او رضی و مرتضی را نخستین [[سادات موسوی]] دانسته‌اند که به امامیه گرایش پیدا کرده‌اند. او توسط محدثان شیعه ستوده شده او توسط محدثان سنی مذهب به [[رافضی]] بودن متهم شده است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=ابواحمد موسوی}}</ref>

== پانویس ==
=== ارجاعات ===
{{پانویس|۳|اندازه=ریز}}

=== منابع ===
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=ابواحمد موسوی|دانشنامه=[[دایره‌المعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایره‌المعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}}

{{درجه‌بندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}}

[[رده:زادگان ۳۰۴ (قمری)]]
[[رده:درگذشتگان ۴۰۰ (قمری)]]
[[رده:سادات موسوی]]
[[رده:عالمان شیعه زیدیه]]
[[رده:عالمان شیعه دوازده‌امامی]]
[[رده:قاضی‌القضات‌ها]]