بشر حافی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi در ‏۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۲۲

2025-09-20T03:22:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	[[بشر حافی]]، صوفی و زاهد سده دوم هجری، از شاگردان [[موسی بن جعفر]] و از علما و محدثان بوده است. وی به سبب توبه و پای برهنه زیستن شهرت یافته و در بغداد اقامت داشت. ارادتی ویژه به ~~اهل بیت~~ پیامبر نشان می‌داد و در تصوف مشرب معامله داشت.		'''بشر حافی'''، صوفی و زاهد سده دوم هجری، از شاگردان [[موسی بن جعفر]] و از علما و محدثان بوده است. وی به سبب [[توبه]] و پای برهنه زیستن شهرت یافته و در [[بغداد]] اقامت داشت. ارادتی ویژه به [[اهل‌بیت\|اهل‌بیت پیامبر]] نشان می‌داد و در [[تصوف]] مشرب معامله داشت.

	== زندگی ==		== زندگی ==
	[[بشر ~~حافی]]،~~ مکنی به ابو‌نصر، از صوفیان متقدم و زهاد معروف و از علما و محدثان سده دوم هجری بود. او در دهکده‌ای نزدیک [[مرو]] متولد شد و بعدها در [[بغداد]] ساکن گردید.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>		بشر حافی، مکنی به ابو‌نصر، از صوفیان متقدم و زهاد معروف و از علما و محدثان سده دوم هجری بود. او در دهکده‌ای نزدیک [[مرو]] متولد شد و بعدها در [[بغداد]] ساکن گردید. در سال‌های اولیه زندگی، به لهو و لعب و مشاغل غیرمستحب مشغول بود، اما پس از دیداری با [[موسی کاظم]]، به توبه گرایید و از آن زمان همواره پای برهنه می‌زیست. یکی از روایات مشهور درباره توبه وی چنین است که موسی بن جعفر هنگام عبور از خانه بشر، آواز [[غنا (موسیقی)\|غنا]] و ساز شنید و با [[برده‌داری\|کنیزی]] که در دروازه ایستاده بود سخنی گفت که سبب بیداری و روی آوردن بشر به [[زهد]] شد.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>

	در ~~سال‌های اولیه زندگی، به لهو~~ و ~~لعب~~ و مشاغل غیرمستحب مشغول بود، اما پس از دیداری با [[موسی بن جعفر]] به توبه گرایید و از آن زمان همواره پای برهنه می‌زیست. ~~یکی از~~ روایات ~~مشهور درباره توبه وی چنین است که موسی بن جعفر هنگام عبور~~ از ~~خانه بشر، آواز غنا و ساز شنید و با کنیزی که در دروازه ایستاده~~ بود ~~سخنی گفت که سبب بیداری و روی آوردن~~ بشر به ~~زهد~~ شد.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>		روایتی دیگر بیان می‌کند که او کاغذی با نام خدا را از زمین برداشت، معطر ساخت و در شکاف دیوار گذاشت و در خواب شنید که خدا نامش را در دنیا و آخرت معطر خواهد ساخت. این روایات نشان‌دهنده تعهد و انقطاع او از دنیا بود. بشر حافی به سبب پای برهنه زیستن، «حافی» نامیده شد و هیچ‌گاه کفش بر پای نمی‌کرد.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>

	~~روایتی دیگر بیان می‌کند که~~ او ~~کاغذی با نام خدا~~ را ~~از زمین برداشت، معطر ساخت~~ و ~~در شکاف دیوار گذاشت و در خواب شنید که خداوند نامش را در دنیا و آخرت معطر خواهد ساخت~~. ~~این روایات نشان‌دهنده تعهد~~ و ~~انقطاع~~ او ~~از دنیا بود. بشر حافی به سبب پای برهنه زیستن، «حافی» نامیده شد~~ و ~~هیچ‌گاه کفش بر پای نمی‌کرد~~.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>		== درگذشت ==
			محل و زمان درگذشت او مورد اختلاف است؛ برخی منابع درگذشت وی را روز چهارشنبه دهم محرم سال ۲۲۷ قمری و برخی دیگر ربیع‌الثانی یا رمضان سال ۲۲۶ قمری ذکر کرده‌اند. محل درگذشت غالباً [[بغداد]] و مدفن او نیز در همان شهر گزارش شده است، اما برخی منابع [[شوشتر]] و گاهی [[مرو]] را محل درگذشت وی دانسته‌اند.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>

	وی از طبقه اول صوفیان محسوب می‌شد و با [[فضیل بن عیاض]] مصاحب بود. وی در تصوف مشرب «معامله» داشت و از غله بغداد بهره نمی‌برد. همچنین به ارادت ویژه‌ای به [[اهل بیت]] پیامبر و ~~امام~~ موسی کاظم داشت و از علما و محدثان هم‌عصر خود احادیثی شنیده بود، اما خود کمتر به نقل حدیث می‌پرداخت.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>		== در تصوف ==
			بشر حافی از طبقه اول [[صوفیان]] محسوب می‌شد و با [[فضیل بن عیاض]] مصاحب بود. وی در تصوف مشرب «معامله» داشت و از غله بغداد بهره نمی‌برد. همچنین به ارادت ویژه‌ای به [[اهل بیت]] پیامبر و موسی کاظم داشت و از علما و محدثان هم‌عصر خود احادیثی شنیده بود، اما خود کمتر به نقل حدیث می‌پرداخت.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>

			== میراث ==
	بشر حافی داراي سه خواهرزاده عابده به نام‌های مفنعه، مخّه و زبده بود که شرح زهد آنان در منابع عرفانی آمده است. آثار متعددی به نام او در فهرست‌ها آمده است که از جمله آن‌ها کتاب «الزهد» است.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>		بشر حافی داراي سه خواهرزاده عابده به نام‌های مفنعه، مخّه و زبده بود که شرح زهد آنان در منابع عرفانی آمده است. آثار متعددی به نام او در فهرست‌ها آمده است که از جمله آن‌ها کتاب «الزهد» است.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>

	محل و زمان وفات او مورد اختلاف است؛ برخی منابع وفات وی را روز چهارشنبه دهم محرم سال 227 ق و برخی دیگر ربیع‌الثانی یا رمضان سال 226 ق ذکر کرده‌اند. محل وفات غالباً [[بغداد]] و مرقد او نیز در همان شهر گزارش شده است، اما برخی منابع [[شوشتر]] و گاهی [[مرو]] را محل وفات وی دانسته‌اند.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=بشر حافی}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

Shahroudi: ابرابزار

2025-09-20T03:18:10Z

ابرابزار

صفحهٔ تازه

[[بشر حافی]]، صوفی و زاهد سده دوم هجری، از شاگردان [[موسی بن جعفر]] و از علما و محدثان بوده است. وی به سبب توبه و پای برهنه زیستن شهرت یافته و در بغداد اقامت داشت. ارادتی ویژه به اهل بیت پیامبر نشان می‌داد و در تصوف مشرب معامله داشت.

== زندگی ==
[[بشر حافی]]، مکنی به ابو‌نصر، از صوفیان متقدم و زهاد معروف و از علما و محدثان سده دوم هجری بود. او در دهکده‌ای نزدیک [[مرو]] متولد شد و بعدها در [[بغداد]] ساکن گردید.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref>

در سال‌های اولیه زندگی، به لهو و لعب و مشاغل غیرمستحب مشغول بود، اما پس از دیداری با [[موسی بن جعفر]] به توبه گرایید و از آن زمان همواره پای برهنه می‌زیست. یکی از روایات مشهور درباره توبه وی چنین است که موسی بن جعفر هنگام عبور از خانه بشر، آواز غنا و ساز شنید و با کنیزی که در دروازه ایستاده بود سخنی گفت که سبب بیداری و روی آوردن بشر به زهد شد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref>

روایتی دیگر بیان می‌کند که او کاغذی با نام خدا را از زمین برداشت، معطر ساخت و در شکاف دیوار گذاشت و در خواب شنید که خداوند نامش را در دنیا و آخرت معطر خواهد ساخت. این روایات نشان‌دهنده تعهد و انقطاع او از دنیا بود. بشر حافی به سبب پای برهنه زیستن، «حافی» نامیده شد و هیچ‌گاه کفش بر پای نمی‌کرد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref>

وی از طبقه اول صوفیان محسوب می‌شد و با [[فضیل بن عیاض]] مصاحب بود. وی در تصوف مشرب «معامله» داشت و از غله بغداد بهره نمی‌برد. همچنین به ارادت ویژه‌ای به [[اهل بیت]] پیامبر و امام موسی کاظم داشت و از علما و محدثان هم‌عصر خود احادیثی شنیده بود، اما خود کمتر به نقل حدیث می‌پرداخت.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref>

بشر حافی داراي سه خواهرزاده عابده به نام‌های مفنعه، مخّه و زبده بود که شرح زهد آنان در منابع عرفانی آمده است. آثار متعددی به نام او در فهرست‌ها آمده است که از جمله آن‌ها کتاب «الزهد» است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref>

محل و زمان وفات او مورد اختلاف است؛ برخی منابع وفات وی را روز چهارشنبه دهم محرم سال 227 ق و برخی دیگر ربیع‌الثانی یا رمضان سال 226 ق ذکر کرده‌اند. محل وفات غالباً [[بغداد]] و مرقد او نیز در همان شهر گزارش شده است، اما برخی منابع [[شوشتر]] و گاهی [[مرو]] را محل وفات وی دانسته‌اند.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref>

== پانویس ==
=== ارجاعات ===
{{پانویس|۴|اندازه=ریز}}

=== منابع ===
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=بشر حافی|دانشنامه=[[دایره‌المعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایره‌المعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}}

{{درجه‌بندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=خیر|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}}
{{ترتیب‌پیش‌فرض:بشر، حارث}}
[[رده:اولیاء]]
[[رده:اهالی بغداد]]
[[رده:اهالی خلافت عباسیان در سده ۸ (میلادی)]]
[[رده:اهالی سده ۸ (میلادی) آسیا]]
[[رده:اهالی مرو]]
[[رده:درگذشتگان ۸۴۱ (میلادی)]]
[[رده:درگذشتگان ۸۵۰ (میلادی)]]
[[رده:زادگان ۷۶۷ (میلادی)]]
[[رده:صوفیان]]
[[رده:فیلسوفان مسلمان]]