سجده - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۸

2026-05-27T11:28:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۸
خط ۸:		خط ۸:
	* پاداش اخروی: در روایتی از [[پیامبر اسلام]] آمده است که هیچ بنده‌ای برای خدا سجده نمی‌کند مگر آنکه خداوند به برکت آن، درجه‌ای به او عطا نموده، گناهی از او پاک کرده و حسنه‌ای در نامه عملش ثبت می‌کند.		* پاداش اخروی: در روایتی از [[پیامبر اسلام]] آمده است که هیچ بنده‌ای برای خدا سجده نمی‌کند مگر آنکه خداوند به برکت آن، درجه‌ای به او عطا نموده، گناهی از او پاک کرده و حسنه‌ای در نامه عملش ثبت می‌کند.
	* سجده برای بهشت: در حکایتی نقل شده است که مردی از مسلمانان در کارهای خانه به پیامبر کمک کرد. پیامبر به او گفت: «بگو چه نیازی داری؟» مرد خواستار [[بهشت]] شد. پیامبر پس از مکثی خواسته او را پذیرفت، اما هنگام رفتنِ آن مرد، به او گفت: «ای بنده خدا، ما را با طولانی کردن سجده‌هایت یاری کن.»		* سجده برای بهشت: در حکایتی نقل شده است که مردی از مسلمانان در کارهای خانه به پیامبر کمک کرد. پیامبر به او گفت: «بگو چه نیازی داری؟» مرد خواستار [[بهشت]] شد. پیامبر پس از مکثی خواسته او را پذیرفت، اما هنگام رفتنِ آن مرد، به او گفت: «ای بنده خدا، ما را با طولانی کردن سجده‌هایت یاری کن.»
			علی بن ابی‌طالب سجده را به دو بخش بدنی و نفسانی تقسیم کرده است:<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=سجده}}</ref>
	~~== انواع سجده در کلام علی بن ابی‌طالب ==~~
	علی بن ابی‌طالب سجده را به دو بخش بدنی و نفسانی تقسیم کرده است:
	# '''سجده بدنی:''' عبارت است از نهادن پیشانی بر خاک و قرار دادن دو کف دست، دو زانو و سر انگشتان پا بر زمین، همراه با آرامش دل و نیت پاک.		# '''سجده بدنی:''' عبارت است از نهادن پیشانی بر خاک و قرار دادن دو کف دست، دو زانو و سر انگشتان پا بر زمین، همراه با آرامش دل و نیت پاک.
	# '''سجده نفسانی:''' عبارت است از خالی کردن دل از امور فانی و رو کردن با تمام همت به امور باقی، زدودن تکبر و تعصب از خود، بریدن از تعلقات دنیوی و آراسته شدن به اخلاق پیامبر اکرم.~~<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=سجده}}</ref>~~		# '''سجده نفسانی:''' عبارت است از خالی کردن دل از امور فانی و رو کردن با تمام همت به امور باقی، زدودن تکبر و تعصب از خود، بریدن از تعلقات دنیوی و آراسته شدن به اخلاق پیامبر اکرم.
	پیشوایان شیعی به کثرت و طولانی بودن سجده‌ها معروف بودند. [[جعفر صادق]] سجده را حد اعلای عبادت بنی‌آدم دانسته است. همچنین در روایتی از [[عبدالله بن فضل]] به نقل از پدرش آمده است که روزی بر [[موسی کاظم\|موسی بن جعفر]] وارد شد و دید غلامی با قیچی، پینه‌هایی را که بر اثر کثرت و طول سجده بر پیشانی و نوک بینی او ظاهر شده بود، می‌چیند.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=سجده}}</ref>		پیشوایان شیعی به کثرت و طولانی بودن سجده‌ها معروف بودند. [[جعفر صادق]] سجده را حد اعلای عبادت بنی‌آدم دانسته است. همچنین در روایتی از [[عبدالله بن فضل]] به نقل از پدرش آمده است که روزی بر [[موسی کاظم\|موسی بن جعفر]] وارد شد و دید غلامی با قیچی، پینه‌هایی را که بر اثر کثرت و طول سجده بر پیشانی و نوک بینی او ظاهر شده بود، می‌چیند.<ref>{{پک\|اختری\|۱۳۹۰\|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی\|ف=سجده}}</ref>

Shahroudi: +رده:امور قدسی، +رده:اصطلاحات نماز (هات‌کت)، ابرابزار

2026-05-27T11:26:03Z

+رده:امور قدسی، +رده:اصطلاحات نماز (هات‌کت)، ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۶
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=بله\|نیازمند تصویر=خیر\|نیازمند استانداردسازی=خیر\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی}}		{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=بله\|نیازمند تصویر=خیر\|نیازمند استانداردسازی=خیر\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی}}

			[[رده:اصطلاحات نماز]]
			[[رده:امور قدسی]]

Shahroudi: ابرابزار

2026-05-27T11:23:12Z

ابرابزار

صفحهٔ تازه

'''سجده''' در لغت به معنای [[خضوع]] و تذلل و در اصطلاح [[شرع]]، نهادن پیشانی بر خاک به منظور تعظیم [[خدا|پروردگار]] است. سجده عالی‌ترین مرتبه عبادت و تقرب به خداوند در میان [[انسان|بنی‌آدم]] به‌شمار می‌رود. سجده عبادی مخصوص خداوند است و سجده بر غیر او به قصد پرستش کفر محسوب می‌شود، گرچه به قصد تکریم در مواردی مانند [[سجده ملائکه بر آدم|ملائکه بر آدم]] یا [[سجده بر یوسف|برادران بر یوسف]] صورت گرفته است.

== لغت‌شناسی ==
سجده اسم مصدر از «سجد» و مصدر آن «سجود» است که در لغت به خضوع و فروتنی تفسیر می‌شود. در شریعت [[اسلام]]، سجده از اجزای واجب نماز و نزدیک‌ترین حالت بنده به خداوند است. [[قرآن]] در [[آیه ۱۹ سوره علق]]، سجده را مایه تقرب به پروردگار معرفی می‌کند. سجده به قصد عبادت تنها شایسته پروردگار است و انجام آن برای غیر خدا [[کفر]] محسوب می‌شود؛ اما سجده به قصد تکریم و تعظیم غیرعبادی جایز دانسته شده است، چنان‌که در قرآن دربارهٔ [[سجده ملائکه بر آدم]] و سجده [[یعقوب]] و فرزندانش در برابر [[یوسف]] به آن اشاره شده است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=سجده}}</ref>

== در منابع اسلامی ==
در احادیث اسلامی فضایل بسیاری برای سجده ذکر شده است:<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=سجده}}</ref>
* پاداش اخروی: در روایتی از [[پیامبر اسلام]] آمده است که هیچ بنده‌ای برای خدا سجده نمی‌کند مگر آنکه خداوند به برکت آن، درجه‌ای به او عطا نموده، گناهی از او پاک کرده و حسنه‌ای در نامه عملش ثبت می‌کند.
* سجده برای بهشت: در حکایتی نقل شده است که مردی از مسلمانان در کارهای خانه به پیامبر کمک کرد. پیامبر به او گفت: «بگو چه نیازی داری؟» مرد خواستار [[بهشت]] شد. پیامبر پس از مکثی خواسته او را پذیرفت، اما هنگام رفتنِ آن مرد، به او گفت: «ای بنده خدا، ما را با طولانی کردن سجده‌هایت یاری کن.»

== انواع سجده در کلام علی بن ابی‌طالب ==
علی بن ابی‌طالب سجده را به دو بخش بدنی و نفسانی تقسیم کرده است:
# '''سجده بدنی:''' عبارت است از نهادن پیشانی بر خاک و قرار دادن دو کف دست، دو زانو و سر انگشتان پا بر زمین، همراه با آرامش دل و نیت پاک.
# '''سجده نفسانی:''' عبارت است از خالی کردن دل از امور فانی و رو کردن با تمام همت به امور باقی، زدودن تکبر و تعصب از خود، بریدن از تعلقات دنیوی و آراسته شدن به اخلاق پیامبر اکرم.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=سجده}}</ref>
پیشوایان شیعی به کثرت و طولانی بودن سجده‌ها معروف بودند. [[جعفر صادق]] سجده را حد اعلای عبادت بنی‌آدم دانسته است. همچنین در روایتی از [[عبدالله بن فضل]] به نقل از پدرش آمده است که روزی بر [[موسی کاظم|موسی بن جعفر]] وارد شد و دید غلامی با قیچی، پینه‌هایی را که بر اثر کثرت و طول سجده بر پیشانی و نوک بینی او ظاهر شده بود، می‌چیند.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=سجده}}</ref>

== پانویس ==
=== ارجاعات ===
{{پانویس|۳|اندازه=ریز}}

=== منابع ===
* {{یادکرد دانشنامه|نام=عباسعلی|نام خانوادگی=اختری|مقاله=سجده|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}}

{{درجه‌بندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=خیر|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی}}