سوره انبیاء - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Roshana: /* محتوا و ساختار */

2024-09-02T09:35:11Z

محتوا و ساختار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۵
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	== محتوا و ساختار ==		== محتوا و ساختار ==
	«سوره انبیاء» با یک جمله خبری و با عبارت «اقترب الناس حسابهم» آغاز می‌شود و از این نظر، شبیه نخستین آیه «[[سوره قمر]]» است. این دو سوره آغازشان با لحنی قاطع همراه است و مطلع مضامین هر دو همگون و هماهنگ است؛ اما در آیات پایانی‌شان با آهنگ و جملاتی آرام ختم می‌شوند. از نقاط مشترک دو سوره اینکه داستان [[نوح]] و [[لوط]] در هر دوی آنها ذکر شده است.<ref>{{پک\|لسانی فشارکی\|۱۳۹۸\|ک=دائرة المعارف بزرگ اسلامی\|ف=انبیاء}}</ref> به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، هدف اصلی این سوره، شرح و گفتگو درباره مسئله [[نبوت]] است که بحث‌های [[توحید]] و [[معاد]] را زیر بنای آن قرار داده و سوره با تذکر به نزدیک بودن [[روز حساب]] و غفلت و اعراض مردم از آن، شروع می‌شود. سپس در ادامه با اشاره به موضوع نبوت و عکس العمل‌های مردم در برابر آن، به‌طور ویژه به نبوت [[محمد\|پیامبر اسلام]]، نسبت‌های ساحری و هذیان‌گویی و شاعری که از طرف مردم به او داده شده؛ پرداخته می‌شود. از دیگر ویژگی‌های خاص «سوره انبیاء» اینکه در آن نام‌ هفده پیامبر الهی به همراه شرحی از داستان زندگی‌شان ذکر شده است: [[موسی]] و [[هارون]]، [[ابراهیم]]، [[اسحاق]]، [[یعقوب]]، لوط، نوح، [[داوود]]، [[سلیمان]]، [[ایوب]]، [[اسماعیل]]، [[ادریس]]، [[ذوالکفل]]، [[ذوالنون]]، [[زکریا]]، [[یحیی]] و [[عیسی]]. در آیات پایانی سوره بار دیگر به روز حساب و [[کیفر]] و پاداش [[کافران]] و [[مومنان]] اشاره می‌شود و جمع‌بندی بحث سوره با این نکته همراه است: «سرانجام نیک از آنِ [[متقین]] و پرهیزکاران خواهد بود و زمین را بندگان صالحش به [[ارث]] می‌برند.»<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|۱۳۹۰\|ک=فرهنگنامه علوم قرآن\|ص=۲۷۳۸\|ج=۱}}</ref>		«سوره انبیاء» با یک جمله خبری و با عبارت «اقترب الناس حسابهم» آغاز می‌شود و از این نظر، شبیه نخستین آیه «[[سوره قمر]]» است. این دو سوره آغازشان با لحنی قاطع همراه است و مطلع مضامین هر دو همگون و هماهنگ است؛ اما در آیات پایانی‌شان با آهنگ و جملاتی آرام ختم می‌شوند. از نقاط مشترک دو سوره اینکه داستان [[نوح]] و [[لوط]] در هر دوی آنها ذکر شده است.<ref>{{پک\|لسانی فشارکی\|۱۳۹۸\|ک=دائرة المعارف بزرگ اسلامی\|ف=انبیاء}}</ref> به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، هدف اصلی این سوره، شرح و گفتگو درباره مسئله [[نبوت]] است که بحث‌های [[توحید]] و [[معاد]] را زیر بنای آن قرار داده و سوره با تذکر به نزدیک بودن [[روز حساب]] و غفلت و اعراض مردم از آن، شروع می‌شود. سپس در ادامه با اشاره به موضوع نبوت و عکس العمل‌های مردم در برابر آن، به‌طور ویژه به نبوت [[محمد\|پیامبر اسلام]]، نسبت‌های ساحری و هذیان‌گویی و شاعری که از طرف مردم به او داده شده؛ پرداخته می‌شود. از دیگر ویژگی‌های خاص «سوره انبیاء» اینکه در آن نام‌ هفده پیامبر الهی به همراه شرحی از داستان زندگی‌شان ذکر شده است: [[موسی]] و [[هارون]]، [[ابراهیم]]، [[اسحاق]]، [[یعقوب]]، لوط، نوح، [[داوود]]، [[سلیمان]]، [[ایوب]]، [[اسماعیل]]، [[ادریس]]، [[ذوالکفل]]، [[ذوالنون]]، [[زکریا]]، [[یحیی]] و [[عیسی]]. در آیات پایانی سوره بار دیگر به روز حساب و [[کیفر]] و پاداش [[کافران]] و [[مومنان]] اشاره می‌شود و جمع‌بندی بحث سوره با این نکته همراه است: «سرانجام نیک از آنِ [[متقین]] و پرهیزکاران خواهد بود و زمین را بندگان صالحش به [[ارث]] می‌برند.»<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|۱۳۹۰\|ک=فرهنگنامه علوم قرآن\|ص=۲۷۳۸\|ج=۱}}</ref> بنابه گفته لسانی فشارکی، در [[دایرة المعارف بزرگ اسلامی]]، آیه «و لقد کتبنا فی الزبور من بعد الذکر ان الارض یرثها عبادی الصالحون» ([[آیه ۱۰۵ سوره انبیاء\|آیه ۱۰۵]]) از جمله آیاتی است که در [[روایات]] [[شیعه دوازده‌امامی\|شیعی]]، به ظهور [[حجت بن الحسن\|مهدی]] و فراگیر شدن عدل در سراسر جهان [[تأویل]] شده است.<ref>{{پک\|لسانی فشارکی\|۱۳۹۸\|ک=دائرة المعارف بزرگ اسلامی\|ف=انبیاء}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

Roshana در ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۶

2024-09-02T09:26:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات سوره\|نام = انبیاء \|تصویر = Al-Anbiya.svg\|جزء = ۱۷\|آیه = ۱۱۲\|محل نزول = مکه\|شماره نزول = ۷۳\|کلمه =۱۱۶۸\|حرف =۴۸۷۰}}		{{جعبه اطلاعات سوره\|نام = انبیاء \|تصویر = Al-Anbiya.svg\|جزء = ۱۷\|آیه = ۱۱۲\|محل نزول = مکه\|شماره نزول = ۷۳\|کلمه =۱۱۶۸\|حرف =۴۸۷۰}}

	'''سوره انبیاء''' بیست و یکمین [[سوره]] [[قرآن]] بر اساس [[مصحف عثمان\|ترتیب کنونی مصحف]] است که منابع اسلامی برای آن، دو نام «انبیاء» و «اقترب» را گزارش کرده‌اند. در گزارش ترتیب نزول سوره‌ها، هفتاد و سومین سوره قرآن است که پیش از [[سوره مؤمنون]] و پس از [[سوره ابراهیم]] در [[مکه]] نازل شده است. تعداد آیات سوره در نزد [[کوفه\|کوفیان]] ۱۱۲ آیه و نزد دیگران ۱۱۱ [[آیه]] است و ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۷ کلمه و ۴۸۷۰ یا ۴۸۹۰ حرف دارد. براساس آنچه [[فرهنگ‌نامه علوم قرآن]] آمده؛ آیات ۵۲ تا ۵۵ سوره در بین راه مکه و [[مدینه]] بر [[محمد]] نازل شده است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|۱۳۹۰\|ک=فرهنگنامه علوم قرآن\|ص=۲۷۳۸\|ج=۱}}</ref>		'''سوره انبیاء''' بیست و یکمین [[سوره]] [[قرآن]] بر اساس [[مصحف عثمان\|ترتیب کنونی مصحف]] است که منابع اسلامی برای آن، دو نام «انبیاء» و «اقترب» را گزارش کرده‌اند. در گزارش ترتیب نزول سوره‌ها، هفتاد و سومین سوره قرآن است که پیش از [[سوره مؤمنون]] و پس از [[سوره ابراهیم]] در [[مکه]] نازل شده است. تعداد آیات سوره در نزد [[کوفه\|کوفیان]] ۱۱۲ آیه و نزد دیگران ۱۱۱ [[آیه]] است و ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۷ کلمه و ۴۸۷۰ یا ۴۸۹۰ حرف دارد. براساس آنچه که در [[فرهنگ‌نامه علوم قرآن]] آمده؛ آیات ۵۲ تا ۵۵ سوره در بین راه مکه و [[مدینه]] بر [[محمد]] نازل شده است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|۱۳۹۰\|ک=فرهنگنامه علوم قرآن\|ص=۲۷۳۸\|ج=۱}}</ref>

	== نام ==		== نام ==
	نام مشهور سوره، «انبیاء» به معنای پیامبران است که علت نام‌گذاری سوره به این نام، ذکر سرگذشت برخی از پیامبران در آیات آن است.<ref>{{پک\|لسانی فشارکی\|۱۳۹۸\|ک=دائرة المعارف بزرگ اسلامی\|ف=حج}}</ref> به مناسبت نخستین کلمه آن به «سوره اقترب» نیز معروف شده است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|۱۳۹۰\|ک=فرهنگنامه علوم قرآن\|ص=۲۷۳۸\|ج=۱}}</ref>		نام مشهور سوره، «انبیاء» به معنای پیامبران است که علت نام‌گذاری سوره به این نام، ذکر سرگذشت برخی از پیامبران در آیات آن است.<ref>{{پک\|لسانی فشارکی\|۱۳۹۸\|ک=دائرة المعارف بزرگ اسلامی\|ف=انبیاء}}</ref> به مناسبت نخستین کلمه آن به «سوره اقترب» نیز معروف شده است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|۱۳۹۰\|ک=فرهنگنامه علوم قرآن\|ص=۲۷۳۸\|ج=۱}}</ref>

	== شأن و محل نزول ==		== شأن و محل نزول ==
	«سوره انبیاء» از [[سوره‌های مکی]] قرآن به‌شمار می‌رود؛ با این وجود برخی منابع، نزول آیات ۵۲ تا ۵۵ سوره را در بین راه مکه و مدینه گزارش کرده‌اند.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|۱۳۹۰\|ک=فرهنگنامه علوم قرآن\|ص=۲۷۳۸\|ج=۱}}</ref> بنابه گفته لسانی فشارکی، با توجه به تعریف سوره‌های نازل شده در «مرحله مکی ختامی» به‌نظر می‌رسد که سوره انبیاء مانند سوره ابراهیم از سوره‌هایی است که در سال‌های پایانی حضور محمد در مکه نازل شده است. اما بنابر سخنی که به [[ابن مسعود]] منتسب است، این سوره و چهار سوره دیگر پیش از آن، در سال‌های نخستین مکه نازل شده که به آنها «العتاق الاول» می‌گفته‌اند.<ref>{{پک\|لسانی فشارکی\|۱۳۹۸\|ک=دائرة المعارف بزرگ اسلامی\|ف=حج}}</ref>		«سوره انبیاء» از [[سوره‌های مکی]] قرآن به‌شمار می‌رود؛ با این وجود برخی منابع، نزول آیات ۵۲ تا ۵۵ سوره را در بین راه مکه و مدینه گزارش کرده‌اند.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|۱۳۹۰\|ک=فرهنگنامه علوم قرآن\|ص=۲۷۳۸\|ج=۱}}</ref> بنابه گفته لسانی فشارکی، با توجه به تعریف سوره‌های نازل شده در «مرحله مکی ختامی» به‌نظر می‌رسد که سوره انبیاء مانند سوره ابراهیم از سوره‌هایی است که در سال‌های پایانی حضور محمد در مکه نازل شده است. اما بنابر سخنی که به [[ابن مسعود]] منتسب است، این سوره و چهار سوره دیگر پیش از آن، در سال‌های نخستین مکه نازل شده که به آنها «العتاق الاول» می‌گفته‌اند.<ref>{{پک\|لسانی فشارکی\|۱۳۹۸\|ک=دائرة المعارف بزرگ اسلامی\|ف=انبیاء}}</ref>

	== محتوا و ساختار ==		== محتوا و ساختار ==
			«سوره انبیاء» با یک جمله خبری و با عبارت «اقترب الناس حسابهم» آغاز می‌شود و از این نظر، شبیه نخستین آیه «[[سوره قمر]]» است. این دو سوره آغازشان با لحنی قاطع همراه است و مطلع مضامین هر دو همگون و هماهنگ است؛ اما در آیات پایانی‌شان با آهنگ و جملاتی آرام ختم می‌شوند. از نقاط مشترک دو سوره اینکه داستان [[نوح]] و [[لوط]] در هر دوی آنها ذکر شده است.<ref>{{پک\|لسانی فشارکی\|۱۳۹۸\|ک=دائرة المعارف بزرگ اسلامی\|ف=انبیاء}}</ref> به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، هدف اصلی این سوره، شرح و گفتگو درباره مسئله [[نبوت]] است که بحث‌های [[توحید]] و [[معاد]] را زیر بنای آن قرار داده و سوره با تذکر به نزدیک بودن [[روز حساب]] و غفلت و اعراض مردم از آن، شروع می‌شود. سپس در ادامه با اشاره به موضوع نبوت و عکس العمل‌های مردم در برابر آن، به‌طور ویژه به نبوت [[محمد\|پیامبر اسلام]]، نسبت‌های ساحری و هذیان‌گویی و شاعری که از طرف مردم به او داده شده؛ پرداخته می‌شود. از دیگر ویژگی‌های خاص «سوره انبیاء» اینکه در آن نام‌ هفده پیامبر الهی به همراه شرحی از داستان زندگی‌شان ذکر شده است: [[موسی]] و [[هارون]]، [[ابراهیم]]، [[اسحاق]]، [[یعقوب]]، لوط، نوح، [[داوود]]، [[سلیمان]]، [[ایوب]]، [[اسماعیل]]، [[ادریس]]، [[ذوالکفل]]، [[ذوالنون]]، [[زکریا]]، [[یحیی]] و [[عیسی]]. در آیات پایانی سوره بار دیگر به روز حساب و [[کیفر]] و پاداش [[کافران]] و [[مومنان]] اشاره می‌شود و جمع‌بندی بحث سوره با این نکته همراه است: «سرانجام نیک از آنِ [[متقین]] و پرهیزکاران خواهد بود و زمین را بندگان صالحش به [[ارث]] می‌برند.»<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|۱۳۹۰\|ک=فرهنگنامه علوم قرآن\|ص=۲۷۳۸\|ج=۱}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

Roshana: صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات سوره|نام = انبیاء |تصویر = Al-Anbiya.svg|جزء = ۱۷|آیه = ۱۱۲|محل نزول = مکه|شماره نزول = ۷۳|کلمه =۱۱۶۸|حرف =۴۸۷۰}} '''سوره انبیاء''' بیست و یکمین سوره قرآن بر اساس ترتیب کنونی مصحف است که منابع اسلامی برای آن، دو نام «انبیاء» و «...» ایجاد کرد

2024-09-01T10:12:25Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات سوره|نام = انبیاء |تصویر = Al-Anbiya.svg|جزء = ۱۷|آیه = ۱۱۲|محل نزول = مکه|شماره نزول = ۷۳|کلمه =۱۱۶۸|حرف =۴۸۷۰}} '''سوره انبیاء''' بیست و یکمین سوره قرآن بر اساس ترتیب کنونی مصحف است که منابع اسلامی برای آن، دو نام «انبیاء» و «...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{جعبه اطلاعات سوره|نام = انبیاء |تصویر = Al-Anbiya.svg|جزء = ۱۷|آیه = ۱۱۲|محل نزول = مکه|شماره نزول = ۷۳|کلمه =۱۱۶۸|حرف =۴۸۷۰}}

'''سوره انبیاء''' بیست و یکمین [[سوره]] [[قرآن]] بر اساس [[مصحف عثمان|ترتیب کنونی مصحف]] است که منابع اسلامی برای آن، دو نام «انبیاء» و «اقترب» را گزارش کرده‌اند. در گزارش ترتیب نزول سوره‌ها، هفتاد و سومین سوره قرآن است که پیش از [[سوره مؤمنون]] و پس از [[سوره ابراهیم]] در [[مکه]] نازل شده است. تعداد آیات سوره در نزد [[کوفه|کوفیان]] ۱۱۲ آیه و نزد دیگران ۱۱۱ [[آیه]] است و ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۷ کلمه و ۴۸۷۰ یا ۴۸۹۰ حرف دارد. براساس آنچه [[فرهنگ‌نامه علوم قرآن]] آمده؛ آیات ۵۲ تا ۵۵ سوره در بین راه مکه و [[مدینه]] بر [[محمد]] نازل شده است.<ref>{{پک|دفتر تبلیغات اسلامی|۱۳۹۰|ک=فرهنگنامه علوم قرآن|ص=۲۷۳۸|ج=۱}}</ref>

== نام ==
نام مشهور سوره، «انبیاء» به معنای پیامبران است که علت نام‌گذاری سوره به این نام، ذکر سرگذشت برخی از پیامبران در آیات آن است.<ref>{{پک|لسانی فشارکی|۱۳۹۸|ک=دائرة المعارف بزرگ اسلامی|ف=حج}}</ref> به مناسبت نخستین کلمه آن به «سوره اقترب» نیز معروف شده است.<ref>{{پک|دفتر تبلیغات اسلامی|۱۳۹۰|ک=فرهنگنامه علوم قرآن|ص=۲۷۳۸|ج=۱}}</ref>

== شأن و محل نزول ==
«سوره انبیاء» از [[سوره‌های مکی]] قرآن به‌شمار می‌رود؛ با این وجود برخی منابع، نزول آیات ۵۲ تا ۵۵ سوره را در بین راه مکه و مدینه گزارش کرده‌اند.<ref>{{پک|دفتر تبلیغات اسلامی|۱۳۹۰|ک=فرهنگنامه علوم قرآن|ص=۲۷۳۸|ج=۱}}</ref> بنابه گفته لسانی فشارکی، با توجه به تعریف سوره‌های نازل شده در «مرحله مکی ختامی» به‌نظر می‌رسد که سوره انبیاء مانند سوره ابراهیم از سوره‌هایی است که در سال‌های پایانی حضور محمد در مکه نازل شده است. اما بنابر سخنی که به [[ابن مسعود]] منتسب است، این سوره و چهار سوره دیگر پیش از آن، در سال‌های نخستین مکه نازل شده که به آنها «العتاق الاول» می‌گفته‌اند.<ref>{{پک|لسانی فشارکی|۱۳۹۸|ک=دائرة المعارف بزرگ اسلامی|ف=حج}}</ref>

== محتوا و ساختار ==

== پانویس ==
=== ارجاعات ===
{{پانویس|}}
=== منابع ===
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=لسانی فشارکی|نام=محمدعلی|پیوند نویسنده=محمدعلی لسانی فشارکی|ویراستار=|مقاله=انبیاء|دانشنامه=[[دانشنامه بزرگ اسلامی]]|عنوان جلد=دائرة المعارف بزرگ اسلامی|سال=۱۳۹۸|ناشر=[[مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی]]|مکان=تهران|پیوند مدخل=https://lib.eshia.ir/23022/10/4023/}}
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=دفتر تبلیغات اسلامی|نام=|پیوند نویسنده=دفتر تبلیغات اسلامی|ویراستار=|مقاله=سوره انبیاء|دانشنامه=فرهنگنامه علوم قرآن|عنوان جلد=فرهنگنامه علوم قرآن|سال=۱۳۹۰|ناشر=دفتر تبلیغات اسلامی|مکان=تهران|پیوند مدخل=https://lib.eshia.ir/26683/1/2738}}
{{قرآن}}
[[رده:سوره‌های قرآن]]
[[رده:سوره‌های مکی قرآن]]