سوره یس - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi: +رده:سوره‌های جزء ۲۲ قرآن، +رده:سوره‌های حزب ۸۸ قرآن، +رده:سوره‌های حزب ۸۹ قرآن، +رده:سوره‌های جزء ۲۳ قرآن (هات‌کت)، ابرابزار

2023-10-21T07:45:50Z

+رده:سوره‌های جزء ۲۲ قرآن، +رده:سوره‌های حزب ۸۸ قرآن، +رده:سوره‌های حزب ۸۹ قرآن، +رده:سوره‌های جزء ۲۳ قرآن (هات‌کت)، ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۵
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	== آیات برجسته ==		== آیات برجسته ==
	* '''«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَیءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ» (۸۲–۸۳)''' است، پس این سوره شأنی عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایی که از آن اصول منشعب می‌شود.<ref name=":0"/>		* '''«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَیءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ» (۸۲–۸۳)''' است، پس این سوره شأنی عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایی که از آن اصول منشعب می‌شود.<ref name=":0"/>
	* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[محمد باقر]]، امام پنجم شیعیان دوازده‌امامی در شأن نزول آیه گفته است که پیامبر (ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر (ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر (ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر (ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای ~~مخفی‌~~ ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>		* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[محمد باقر]]، امام پنجم شیعیان دوازده‌امامی در شأن نزول آیه گفته است که پیامبر (ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر (ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر (ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر (ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>
	** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «[[امام مُبین]]» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، [[ام‌الکتاب]]، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از محمد باقر(ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر اسلام رو به علی بن ابی‌طالب کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است علی بن ابی‌طالب چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>		** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «[[امام مُبین]]» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، [[ام‌الکتاب]]، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از محمد باقر (ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر اسلام رو به علی بن ابی‌طالب کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است علی بن ابی‌طالب چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>
	** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] ([[تطیر]]) یکی از [[خرافاتی]] است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>		** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] ([[تطیر]]) یکی از [[خرافاتی]] است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>
	** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از علی بن ابی‌طالب هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>		** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از علی بن ابی‌طالب هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>
خط ۳۴:		خط ۳۴:

	[[رده:سوره یس\| ]]		[[رده:سوره یس\| ]]
			[[رده:سوره‌های جزء ۲۲ قرآن]]
			[[رده:سوره‌های جزء ۲۳ قرآن]]
			[[رده:سوره‌های حزب ۸۸ قرآن]]
			[[رده:سوره‌های حزب ۸۹ قرآن]]
	[[رده:سوره‌های قرآن]]		[[رده:سوره‌های قرآن]]
	[[رده:سوره‌های مکی قرآن]]		[[رده:سوره‌های مکی قرآن]]

بی نهایت: /* آیات برجسته */

2023-09-04T10:35:12Z

آیات برجسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۵
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	== آیات برجسته ==		== آیات برجسته ==
	* '''«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَیءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ» (۸۲–۸۳)''' است، پس این سوره شأنی عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایی که از آن اصول منشعب می‌شود.<ref name=":0"/>		* '''«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَیءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ» (۸۲–۸۳)''' است، پس این سوره شأنی عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایی که از آن اصول منشعب می‌شود.<ref name=":0"/>
	* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[محمد باقر]]، امام پنجم شیعیان دوازده‌امامی در شأن نزول آیه گفته است که پیامبر (ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر (ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر (ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر (ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای ~~مخفی‌ماندن~~ از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>		* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[محمد باقر]]، امام پنجم شیعیان دوازده‌امامی در شأن نزول آیه گفته است که پیامبر (ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر (ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر (ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر (ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی‌ ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>
	** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران ~~«امام مُبین»~~ را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ~~ام‌الکتاب،~~ امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از محمد باقر نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر اسلام رو به علی بن ابی‌طالب کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است علی بن ابی‌طالب چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>		** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «[[امام مُبین]]» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، [[ام‌الکتاب]]، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از محمد باقر(ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر اسلام رو به علی بن ابی‌طالب کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است علی بن ابی‌طالب چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>
	** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] ([[تطیر]]) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>		** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] ([[تطیر]]) یکی از [[خرافاتی]] است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>
	** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از علی بن ابی‌طالب هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>		** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از علی بن ابی‌طالب هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>

Shahroudi: /* آیات برجسته */

2023-08-28T03:59:00Z

آیات برجسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۵۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	== آیات برجسته ==		== آیات برجسته ==
	* '''«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَیءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ» (۸۲–۸۳)''' است، پس این سوره شأنی عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایی که از آن اصول منشعب می‌شود.<ref name=":0"/>		* '''«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَیءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ» (۸۲–۸۳)''' است، پس این سوره شأنی عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایی که از آن اصول منشعب می‌شود.<ref name=":0"/>
	* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[~~امام~~ باقر]] ~~(ع) درشأن~~ نزول آیه ~~فرموده~~ که پیامبر (ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر (ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر (ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر (ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی‌ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>		* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[محمد باقر]]، امام پنجم شیعیان دوازده‌امامی در شأن نزول آیه گفته است که پیامبر (ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر (ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر (ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر (ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی‌ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>
	** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «امام مُبین» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ام‌الکتاب، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از ~~امام~~ باقر ~~(ع)~~ نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر ~~(ص)~~ رو به ~~امام~~ علی ~~(ع)~~ کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است ~~امام~~ علی ~~(ع)~~ چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>		** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «امام مُبین» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ام‌الکتاب، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از محمد باقر نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر اسلام رو به علی بن ابی‌طالب کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است علی بن ابی‌طالب چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>
	** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] ([[تطیر]]) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>		** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] ([[تطیر]]) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>
	** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از ~~امام~~ علی ~~(ع)~~ هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>		** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از علی بن ابی‌طالب هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

Shahroudi: ابرابزار

2023-08-28T03:56:43Z

ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۵۶
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	== آیات برجسته ==		== آیات برجسته ==
	* '''«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَیءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ» (۸۲–۸۳)''' است، پس این سوره شأنی عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایی که از آن اصول منشعب می‌شود.<ref name=":0"/>		* '''«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَیءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ» (۸۲–۸۳)''' است، پس این سوره شأنی عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایی که از آن اصول منشعب می‌شود.<ref name=":0"/>
	* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[امام باقر]](ع) درشأن نزول آیه فرموده که پیامبر(ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر(ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر(ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر(ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی‌ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>		* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[امام باقر]] (ع) درشأن نزول آیه فرموده که پیامبر (ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر (ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر (ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر (ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی‌ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>
	** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «امام مُبین» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ام‌الکتاب، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از امام باقر (ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر (ص) رو به امام علی (ع) کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است امام علی (ع) چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>		** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «امام مُبین» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ام‌الکتاب، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از امام باقر (ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر (ص) رو به امام علی (ع) کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است امام علی (ع) چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>
	** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] ([[تطیر]]) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>		** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] ([[تطیر]]) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>

Shahroudi در ‏۲۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۵۲

2023-08-28T03:52:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۵۲
خط ۳۱:		خط ۳۱:

	{{قرآن}}		{{قرآن}}
	{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر\|نیازمند تصویر=~~خیر~~\|نیازمند استانداردسازی=بله\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}		{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر\|نیازمند تصویر=بله\|نیازمند استانداردسازی=بله\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}

	[[رده:سوره یس\| ]]		[[رده:سوره یس\| ]]
	[[رده:سوره‌های قرآن]]		[[رده:سوره‌های قرآن]]
	[[رده:سوره‌های مکی قرآن]]		[[رده:سوره‌های مکی قرآن]]

Shahroudi: + رده:سوره‌های مکی قرآن (هات‌کت)

2023-08-28T03:52:04Z

+ رده:سوره‌های مکی قرآن (هات‌کت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۵۲
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	[[رده:سوره یس\| ]]		[[رده:سوره یس\| ]]
	[[رده:سوره‌های قرآن]]		[[رده:سوره‌های قرآن]]
			[[رده:سوره‌های مکی قرآن]]

Shahroudi در ‏۲۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۴۹

2023-08-28T03:49:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۴۹
خط ۳۱:		خط ۳۱:

	{{قرآن}}		{{قرآن}}
			{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر\|نیازمند تصویر=خیر\|نیازمند استانداردسازی=بله\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}

	[[رده:سوره یس\| ]]		[[رده:سوره یس\| ]]
	[[رده:سوره‌های قرآن]]		[[رده:سوره‌های قرآن]]

بی نهایت: /* آیات برجسته */

2023-08-02T00:30:56Z

آیات برجسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۳۰
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[امام باقر]](ع) درشأن نزول آیه فرموده که پیامبر(ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر(ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر(ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر(ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی‌ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>		* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[امام باقر]](ع) درشأن نزول آیه فرموده که پیامبر(ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر(ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر(ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر(ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی‌ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>
	** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «امام مُبین» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ام‌الکتاب، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از امام باقر (ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر (ص) رو به امام علی (ع) کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است امام علی (ع) چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>		** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «امام مُبین» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ام‌الکتاب، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از امام باقر (ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر (ص) رو به امام علی (ع) کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است امام علی (ع) چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>
	** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] (تطیر) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>		** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] ([[تطیر]]) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>
	** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از امام علی (ع) هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>		** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از امام علی (ع) هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>

بی نهایت: /* آیات برجسته */

2023-08-02T00:28:38Z

آیات برجسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۲۸
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	== آیات برجسته ==		== آیات برجسته ==
	* '''«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَیءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ» (۸۲–۸۳)''' است، پس این سوره شأنی عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایی که از آن اصول منشعب می‌شود.<ref name=":0"/>		* '''«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ * فَسُبْحانَ الَّذِی بِیدِهِ مَلَکوتُ کلِّ شَیءٍ وَ إِلَیهِ تُرْجَعُونَ» (۸۲–۸۳)''' است، پس این سوره شأنی عظیم دارد، چون هم متعرض اصول سه‌گانه است و هم شاخه‌هایی که از آن اصول منشعب می‌شود.<ref name=":0"/>
	* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، امام باقر درشأن نزول آیه فرموده که پیامبر (درحال خواندن نماز بود و ابوجهل که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش ~~نمی‌چرخید~~ و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر ~~درلیلة~~ المبیت خواست از مکه خارج شود جبرئیل دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> شیخ طوسی در کتاب مصباح المتهجد نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که ~~آیه۹~~ سوره یس برای مخفی‌ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>		* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[امام باقر]](ع) درشأن نزول آیه فرموده که پیامبر(ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر(ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر(ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر(ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی‌ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>
	** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' (آیه ۱۲) بیشتر مفسران «امام مُبین» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ام‌الکتاب، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از امام باقر (ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر (ص) رو به امام علی (ع) کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر نور الثَقَلین از ابن‌عباس نقل شده است امام علی (ع) چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>		** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «امام مُبین» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ام‌الکتاب، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از امام باقر (ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر (ص) رو به امام علی (ع) کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است امام علی (ع) چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>
	** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' فال بد (تطیر) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>		** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] (تطیر) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>
	** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. علامه طباطبایی در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از امام علی (ع) هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>		** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از امام علی (ع) هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

Roshana: /* منابع */

2023-08-01T21:35:19Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۳۵
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	=== منابع ===		=== منابع ===
	* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=دفتر تبلیغات اسلامی\|نام=\|پیوند نویسنده=دفتر تبلیغات اسلامی\|ویراستار=\|مقاله=سوره ~~نبأ~~\|دانشنامه=فرهنگنامه علوم قرآن\|عنوان جلد=فرهنگنامه علوم قرآن\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=دفتر تبلیغات اسلامی\|مکان=تهران\|پیوند مدخل=https://lib.eshia.ir/26683/1/~~3109/سوره_نبأ~~}}		* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=دفتر تبلیغات اسلامی\|نام=\|پیوند نویسنده=دفتر تبلیغات اسلامی\|ویراستار=\|مقاله=سوره یس\|دانشنامه=فرهنگنامه علوم قرآن\|عنوان جلد=فرهنگنامه علوم قرآن\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=دفتر تبلیغات اسلامی\|مکان=تهران\|پیوند مدخل=https://lib.eshia.ir/26683/1/3180}}

	{{قرآن}}		{{قرآن}}
	[[رده:سوره یس\| ]]		[[رده:سوره یس\| ]]
	[[رده:سوره‌های قرآن]]		[[رده:سوره‌های قرآن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۳۰
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[امام باقر]](ع) درشأن نزول آیه فرموده که پیامبر(ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر(ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر(ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر(ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی‌ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>		* '''وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ (آیه ۹)'''، [[امام باقر]](ع) درشأن نزول آیه فرموده که پیامبر(ص) (درحال خواندن [[نماز]] بود و [[ابوجهل]] که لعنت خدا بر او باد عهد کرده بود هرگاه که پیامبر(ص) (را درحال نماز ببیند، سر او را بشکند. پس درحالی‌که سنگی در دست داشت، آمد و دید که پیامبر(ص) (ایستاده است و نماز می‌خواند. پس آمد تا او را بزند، امّا هر بار که می‌خواست سنگ را بالا ببرد و بر سر حضرت بزند، خداوند دست او را به گردنش گره می‌زد و سنگ در دستش نمی‌چرخید، و هنگامی‌که نزد اصحابش برمی‌گشت، سنگ از دستش می‌افتاد.<ref>{{پک\|مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=52\|\|1403ق\|ج=18}}</ref> در روایت است که چون پیامبر(ص) در[[لیلة المبیت]] خواست از مکه خارج شود [[جبرئیل]] دست او را گرفت و در حالی که این آیه را می‌خواند او را از میان کفار قریش بیرون برد.<ref>{{پک\|حویزی\|\|ک=تفسیر نور الثقلین\|ص=۱۴۹\|\|۱۴۱۵ق\|ج=2}}</ref> [[شیخ طوسی]] در کتاب [[مصباح المتهجد]] نقل کرده که امیرالمؤمنین (ع) در لیلة المبیت این آیه رابه عنوان دعا قرائت کرده است.<ref>{{پک\|شیخ طوسی\|\|ک=المصباح المتهجد\|ص=92\|\|1411\|ج=}}</ref> هم‌چنین گفته شده که آیه ۹ سوره یس برای مخفی‌ماندن از دید دشمن بسیار مجرّب است.<ref>{{پک\|دفتر تبلیغات اسلامی\|\|ک=فرهنگ نامه علوم قرآن\|ص=2293\|\|\|ج=}}</ref>
	** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «امام مُبین» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ام‌الکتاب، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از امام باقر (ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر (ص) رو به امام علی (ع) کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است امام علی (ع) چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>		** '''وَکلَّ شَیءٍ أَحْصَینَاهُ فِی إِمَامٍ مُّبِینٍ''' '''(آیه ۱۲)''' بیشتر مفسران «امام مُبین» را در اینجا به لوح محفوظ یا همان کتابی تفسیر کرده‌اند که همه اعمال و همه موجودات و حوادث این جهان در آن ثبت و محفوظ است. برخی گفته‌اند ممکن است استفاده از واژه «امام» به این دلیل باشد که این کتاب در قیامت رهبر و پیشوا برای همه مأمورانِ ثواب و عقاب و معیاری برای سنجش ارزشِ اعمال انسان‌ها و پاداش و کیفر آنان است.<ref>{{پک\|بیضاوی\|\|ک=انوار التنزیل، دار احیاء التراث العربی، بیروت\|ص=264\|\|1418ق\|ج=۴}}</ref> از این لوحی که دربردارنده تمام جزییات قضای الهی دربارهٔ خلق است در قرآن با تعابیری چون: لوح محفوظ، ام‌الکتاب، امام مبین و کتاب مبین یادشده و هر تعبیر دارای نکته ای است چنانچه امام مبین به این جهت نامگذاری شده که دربردارنده تمام قضاهایی است که خلق از آنها تبعیت می‌کند مانند امام که از اوتبعیت می‌کنند.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=67\|\|۱۳۹۳ق\|ج=17}}</ref> در منابع حدیثی شیعه گفته شده منظور از امام مبین، امام علی (ع) است؛ از جمله در حدیثی از امام باقر (ع) نقل شده است: هنگامی که این آیه نازل شد، پیامبر (ص) رو به امام علی (ع) کرد و چنین گفت: «امام مبین این مرد است! اوست امامی که خداوند متعال علم هر چیزی را به او داده است».<ref>{{پک\|صدوق\|\|ک=معانی الاخبار، باب معنی الامام المبین\|ص=95\|\|۱۳۷۹ ق\|ج=}}</ref> همچنین در تفسیر [[نور الثَقَلین]] از ابن‌عباس نقل شده است امام علی (ع) چنین می‌گفت: به خداسوگند، منم امام مبین، که حق را از باطل آشکار می‌سازم، این علم را از رسول خدا به ارث برده و آموخته‌ام.<ref>{{پک\|عروسی حویزی\|\|ک=نور الثقلین\|ص=379\|\|۱۴۱۵ق\|ج=۴}}</ref>
	** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] (تطیر) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>		** '''قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ ۚ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (آیه ۱۹)''' [[فال بد]] ([[تطیر]]) یکی از خرافاتی است که در قدیم بوده و امروزه نیز در شرق و غرب هست و هر منطقه و قومی به چیزی فال بد می‌زنند. اسلام آن را شرک دانسته و با جمله «الطیرة شرک»<ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref> بر آن خط بطلان کشیده و کفّارهٔ آن را توکّل بر خداوند دانسته است. «کفارة الطیرة التوکل».<ref>{{پک\|قرائتی، محسن\|\|ک=تفسیر نور\|ص=529\|\|۱۳۸۳ش\|ج=7}}</ref><ref>{{پک\|علامه مجلسی\|\|ک=بحارالانوار\|ص=322\|\|\|ج=58}}</ref>
	** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از امام علی (ع) هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>		** '''إِنَمَا أَمرهُ إِذا أَرادَ شَیئًا أَن یقولَ لَه کن فیکونُ''' '''(آیه ۸۲)''' این آیه دربارهٔ چگونگی آفرینش سخن می‌گوید. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد مقصود آیه این است که خداوند برای خلق‌کردن نیاز به هیچ چیزی ندارد؛ پس اینکه گفته است «تنها به آن می‌گوید موجود باش» در واقع تمثیل است نه اینکه واقعاً خداوند به سخن درآید و دستور دهد.<ref>{{پک\|طباطبایی\|\|ک=المیزان\|ص=114\|\|1390ق\|ج=17}}</ref> در نقلی از امام علی (ع) هم آمده، کلام خدا (کُن-موجود باش) همان فعل اوست، که آن شیء را ایجاد کرده است.<ref>{{پک\|ابن ابی الحدید\|\|ک=شرح نهج البلاغه\|ص=82 خ ۲۳۲\|\|\|ج=13}}</ref>