شفاعت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi: /* شفاعت از دیدگاه روایات */

2025-12-01T19:37:13Z

شفاعت از دیدگاه روایات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۷
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	== شفاعت از دیدگاه روایات ==		== شفاعت از دیدگاه روایات ==
	دسته‌ای از [[احادیث]] در منابع اسلامی آورده شده که بیان‌کننده شفاعت پیامبر از [[تبار محمد\|نیاکان]] خود در روز [[قیامت]] هستند. [[روایتی]] از [[پیامبر اسلام]] نقل است به این مضمون که من از [[پروردگار\|پروردگارم]] خواستم چهار نفر را ببخشد و او آنها را خواهد بخشید. [[آمنه دختر وهب]]، [[عبدالله بن عبدالمطلب]]، [[ابوطالب بن عبدالمطلب]] و مردی از [[انصار]] که بین من و او حق نان و نمک ([[پیمان]]) بود.<ref>{{پک\|رضوی\|۱۳۸۷\|ک=دانشنامه کلام اسلامی\|ص=۱۰۰\|ج=}}</ref><ref group="یادداشت">حدیث مذکور [[توحید\|موحد]] بودن ~~پدر~~ و ~~مادر~~ [[محمد]] را نیز به اثبات می‌رساند. زیرا طبق [[آیه ۱۱۳ سوره توبه]] جایز نیست پیامبر و مؤمنان برای [[مشرکان]] طلب [[مغفرت]] و شفاعت کنند و شفاعت پیامبر اسلام از والدینش، موحد بودن آنان را ثابت می‌کند.**</ref>		دسته‌ای از [[احادیث]] در منابع اسلامی آورده شده که بیان‌کننده شفاعت پیامبر از [[تبار محمد\|نیاکان]] خود در روز [[قیامت]] هستند. [[روایتی]] از [[پیامبر اسلام]] نقل است به این مضمون که من از [[پروردگار\|پروردگارم]] خواستم چهار نفر را ببخشد و او آنها را خواهد بخشید. [[آمنه دختر وهب]]، [[عبدالله بن عبدالمطلب]]، [[ابوطالب بن عبدالمطلب]] و مردی از [[انصار]] که بین من و او حق نان و نمک ([[پیمان]]) بود.<ref>{{پک\|رضوی\|۱۳۸۷\|ک=دانشنامه کلام اسلامی\|ص=۱۰۰\|ج=}}</ref><ref group="یادداشت">حدیث مذکور [[توحید\|موحد]] بودن پدر، مادر و [[ایمان ابوطالب\|عموی]] [[محمد]] را نیز به اثبات می‌رساند. زیرا طبق [[آیه ۱۱۳ سوره توبه]] جایز نیست پیامبر و مؤمنان برای [[مشرکان]] طلب [[مغفرت]] و شفاعت کنند و شفاعت پیامبر اسلام از والدینش، موحد بودن آنان را ثابت می‌کند.</ref>

	== کتاب‌شناسی ==		== کتاب‌شناسی ==

Roshana در ‏۲۷ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۲۹

2025-08-27T21:29:35Z

@@ خط ۶: / خط ۶: @@
 == شفاعت در قرآن ==
 به سند بعضی [[آیه|آیات]] قرآن حتی پیش از ظهور [[اسلام]] هم شفاعت در باور مردم وجود داشته به نحوی که قرآن بارها عقاید نادرست آنها در باور به شفاعت را بیان کرده است. یکی از این باورهای نادرست این بود که [[مشرکان]] خدا را خالق هستی می‌دانستند؛ اما می‌گفتند اداره عالم به دست [[فرشتگان]] و دیگر آفریدگان است؛ لذا برای [[تقرب]] به خدا آنها را مورد [[تمسک]] قرار داده و پرستش می‌کردند. ([[آیه ۳ سوره زمر|زمر/ آیه ۳]]؛ [[آیه ۱۸ سوره یونس|یونس/ آیه ۱۸]]) نمونه‌ای دیگر از باورهای نادرست دربارهٔ شفاعت این است که [[بنی‌اسرائیل]] خود را [[امت]] برگزیده و از نسل [[پیامبران]] می‌دانستند و می‌گفتند: در روز [[قیامت]] پیامبران ما را شفاعت می‌کنند. اما از دیدگاه قرآن، بدون خواست و اجازه خدا کسی شفاعت نمی‌شود یا اینکه بدون شایستگی دارای منزلتی شود یا [[کیفر|کیفری]] از او کاسته شود؛ لذا شفاعت با شرایط درست از سنت‌های حاکم بر عالم است. آیات قرآن در باب شفاعت سه دسته‌اند: اول) آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند. ([[آیه ۴۸ سوره مدثر|مدثر/۴۸]]، [[آیه ۴۸ سوره بقره|بقره ۴۸]] و [[آیه ۲۵۴ سوره بقره|۲۵۴]])؛ دوم) آیاتی که شفاعت را فقط ویژه خدا می‌دانند. ([[آیه ۴۴ سوره زمر|زمر/۴۴]]، [[آیه ۴ سوره سجده|سجده/۴]])؛ سوم) آیاتی که شفاعت را تنها با اجازه خداوند جایز می‌دانند. ([[آیه ۲۵۵ سوره بقره|بقره/۲۵۵]]، [[آیه ۱۰۹ سوره طه|طه/۱۰۹]]، [[آیه ۳ سوره یونس|یونس/۳]]، [[آیه ۲۶ سوره نجم|نجم/۲۶]]) در توضیح دسته اول آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند؛ آیه ۴۸ سوره مدثر اگرچه می‌گوید برخی افراد در اثر سنگینی [[گناهان]] از شفاعت محرومند؛ اما اصل شفاعت را می‌پذیرد. آیات ۴۸ و ۲۵۴ بقره نیز به گفته [[مفسران]] دربارهٔ اعتقادات قوم [[یهود]] نسبت به شفاعت است و در واقع آنچه در این آیات نفی می‌شود، شفاعت کسی است که در شفاعت استقلال دارد. اینگونه مشخص می‌شود که اختلافی بین این آیات و دیگر آیات مؤید شفاعت نیست. آیات دسته سوم [[شفیع]] مطلق را [[مدبر]] عالم می‌دانند؛ زیرا شفاعت خود نوعی تدبیر است و هر کدام از اولیای الهی که مقام شفاعت می‌یابند از خداست، مانند باقی مقامات که جملگی از جانب خدا هستند.<ref>{{پک|خطیبی کوشکک|۱۳۸۶|ک=فرهنگ شیعه|ص=۳۰۲|ج=}}</ref>
 == شفاعت از دیدگاه روایات ==
-دسته‌ای از [[احادیث]] در منابع اسلامی آورده شده که بیان‌کننده شفاعت پیامبر از [[تبار محمد|نیاکان]] خود در روز [[قیامت]] هستند. [[روایتی]] از [[پیامبر اسلام]] نقل است به این مضمون که من از [[پروردگار|پروردگارم]] خواستم چهار نفر را ببخشد و او آنها را خواهد بخشید. [[آمنه دختر وهب]]، [[عبدالله بن عبدالمطلب]]، [[ابوطالب بن عبدالمطلب]] و مردی از [[انصار]] که بین من و او حق نان و نمک ([[پیمان]]) بود.<ref>{{پک|رضوی|۱۳۸۷|ک=دانشنامه کلام اسلامی|ص=۱۰۰|ج=}}</ref><ref group="یادداشت">**حدیث مذکور [[توحید|موحد]] بودن پدر و مادر [[محمد]] را نیز به اثبات می‌رساند. زیرا طبق [[آیه ۱۱۳ سوره توبه]] جایز نیست پیامبر و مؤمنان برای [[مشرکان]] طلب [[مغفرت]] و شفاعت کنند و شفاعت پیامبر اسلام از والدینش، موحد بودن آنان را ثابت می‌کند.**</ref>
+دسته‌ای از [[احادیث]] در منابع اسلامی آورده شده که بیان‌کننده شفاعت پیامبر از [[تبار محمد|نیاکان]] خود در روز [[قیامت]] هستند. [[روایتی]] از [[پیامبر اسلام]] نقل است به این مضمون که من از [[پروردگار|پروردگارم]] خواستم چهار نفر را ببخشد و او آنها را خواهد بخشید. [[آمنه دختر وهب]]، [[عبدالله بن عبدالمطلب]]، [[ابوطالب بن عبدالمطلب]] و مردی از [[انصار]] که بین من و او حق نان و نمک ([[پیمان]]) بود.<ref>{{پک|رضوی|۱۳۸۷|ک=دانشنامه کلام اسلامی|ص=۱۰۰|ج=}}</ref><ref group="یادداشت">حدیث مذکور [[توحید|موحد]] بودن پدر و مادر [[محمد]] را نیز به اثبات می‌رساند. زیرا طبق [[آیه ۱۱۳ سوره توبه]] جایز نیست پیامبر و مؤمنان برای [[مشرکان]] طلب [[مغفرت]] و شفاعت کنند و شفاعت پیامبر اسلام از والدینش، موحد بودن آنان را ثابت می‌کند.**</ref>
 == پانویس ==

Roshana در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۶

2025-07-28T15:26:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۶
خط ۳:		خط ۳:

	== مفهوم شناسی ==		== مفهوم شناسی ==
	شفاعت در [[لغت‌نامه دهخدا]] به معنای خواهش‌گری، خواهش‌گری کردن، توسط، میانجی‌گری و پادرمیانی آمده است. همچنین این واژه را به معنای استدعای [[عفو]] و بخشش، میانگی در پیش شاه یا بزرگی تا [[گناه\|گناه‌کار]] را ببخشاید، آمرزش خواستن برای گناه‌کار گفته‌اند.<ref>{{پک\|دهخدا\|۱۳۹۰\|ک=لغت‌نامه دهخدا\|ص=۱۸۰۸\|ج=۲}}</ref> کلمه شفاعت [[مشتق]] از «شَفْع» است. [[راغب اصفهانی]] در مورد آن گفته است: «الشفع ضَمُّ الشیء الی مثله» اضافه کردن چیزی به همانند خودش را «شفع» گویند. [[قرآن]] ~~«شفْع»~~ را برای زوج و لغت «وَتْر» را برای فرد به‌کار برده است.<ref>{{پک\|قادری\|۱۳۹۰\|ک=عقیده شفاعت\|ص=۷۳\|ج=}}</ref>		شفاعت در [[لغت‌نامه دهخدا]] به معنای خواهش‌گری، خواهش‌گری کردن، توسط، میانجی‌گری و پادرمیانی آمده است. همچنین این واژه را به معنای استدعای [[عفو]] و بخشش، میانگی در پیش شاه یا بزرگی تا [[گناه\|گناه‌کار]] را ببخشاید، آمرزش خواستن برای گناه‌کار گفته‌اند.<ref>{{پک\|دهخدا\|۱۳۹۰\|ک=لغت‌نامه دهخدا\|ص=۱۸۰۸\|ج=۲}}</ref> کلمه شفاعت [[مشتق]] از «شَفْع» است. [[راغب اصفهانی]] در مورد آن گفته است: «الشفع ضَمُّ الشیء الی مثله» اضافه کردن چیزی به همانند خودش را «شفع» گویند. [[قرآن]] «شَفْع» را برای زوج و لغت «وَتْر» را برای فرد به‌کار برده است.<ref>{{پک\|قادری\|۱۳۹۰\|ک=عقیده شفاعت\|ص=۷۳\|ج=}}</ref>

	== شفاعت در قرآن ==		== شفاعت در قرآن ==
	به سند بعضی [[آیه\|آیات]] قرآن حتی پیش از ظهور [[اسلام]] هم شفاعت در باور مردم وجود داشته به نحوی که قرآن بارها عقاید نادرست آنها در باور به شفاعت را بیان کرده است. یکی از این باورهای نادرست این بود که [[مشرکان]] خدا را خالق هستی می‌دانستند؛ اما می‌گفتند اداره عالم به دست [[فرشتگان]] و دیگر آفریدگان است؛ لذا برای [[تقرب]] به خدا آنها را مورد [[تمسک]] قرار داده و پرستش می‌کردند. ([[آیه ۳ سوره زمر\|زمر/ آیه ۳]]؛ [[آیه ۱۸ سوره یونس\|یونس/ آیه ۱۸]]) نمونه‌ای دیگر از باورهای نادرست دربارهٔ شفاعت این است که [[بنی‌اسرائیل]] خود را [[امت]] برگزیده و از نسل [[پیامبران]] می‌دانستند و می‌گفتند: در روز [[قیامت]] پیامبران ما را شفاعت می‌کنند. اما از دیدگاه قرآن، بدون خواست و اجازه خدا کسی شفاعت نمی‌شود یا اینکه بدون شایستگی دارای منزلتی شود یا [[کیفر\|کیفری]] از او کاسته شود؛ لذا شفاعت با شرایط درست از سنت‌های حاکم بر عالم است. آیات قرآن در باب شفاعت سه دسته‌اند: اول) آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند. ([[آیه ۴۸ سوره مدثر\|مدثر/۴۸]]، [[آیه ۴۸ سوره بقره\|بقره ۴۸]] و [[آیه ۲۵۴ سوره بقره\|۲۵۴]])؛ دوم) آیاتی که شفاعت را فقط ویژه خدا می‌دانند. ([[آیه ۴۴ سوره زمر\|زمر/۴۴]]، [[آیه ۴ سوره سجده\|سجده/۴]])؛ سوم) آیاتی که شفاعت را تنها با اجازه خداوند جایز می‌دانند. ([[آیه ۲۵۵ سوره بقره\|بقره/۲۵۵]]، [[آیه ۱۰۹ سوره طه\|طه/۱۰۹]]، [[آیه ۳ سوره یونس\|یونس/۳]]، [[آیه ۲۶ سوره نجم\|نجم/۲۶]]) در توضیح دسته اول آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند؛ آیه ۴۸ سوره مدثر اگرچه می‌گوید برخی افراد در اثر سنگینی [[گناهان]] از شفاعت محرومند؛ اما اصل شفاعت را می‌پذیرد. آیات ۴۸ و ۲۵۴ بقره نیز به گفته [[مفسران]] دربارهٔ اعتقادات قوم [[یهود]] نسبت به شفاعت است و در واقع آنچه در این آیات نفی می‌شود، شفاعت کسی است که در شفاعت استقلال دارد. اینگونه مشخص می‌شود که اختلافی بین این آیات و دیگر آیات مؤید شفاعت نیست. آیات دسته سوم [[شفیع]] مطلق را [[مدبر]] عالم می‌دانند؛ زیرا شفاعت خود نوعی تدبیر است و هر کدام از اولیای الهی که مقام شفاعت می‌یابند از خداست، مانند باقی مقامات که جملگی از جانب خدا هستند.<ref>{{پک\|خطیبی کوشکک\|۱۳۸۶\|ک=فرهنگ شیعه\|ص=۳۰۲\|ج=}}</ref>		به سند بعضی [[آیه\|آیات]] قرآن حتی پیش از ظهور [[اسلام]] هم شفاعت در باور مردم وجود داشته به نحوی که قرآن بارها عقاید نادرست آنها در باور به شفاعت را بیان کرده است. یکی از این باورهای نادرست این بود که [[مشرکان]] خدا را خالق هستی می‌دانستند؛ اما می‌گفتند اداره عالم به دست [[فرشتگان]] و دیگر آفریدگان است؛ لذا برای [[تقرب]] به خدا آنها را مورد [[تمسک]] قرار داده و پرستش می‌کردند. ([[آیه ۳ سوره زمر\|زمر/ آیه ۳]]؛ [[آیه ۱۸ سوره یونس\|یونس/ آیه ۱۸]]) نمونه‌ای دیگر از باورهای نادرست دربارهٔ شفاعت این است که [[بنی‌اسرائیل]] خود را [[امت]] برگزیده و از نسل [[پیامبران]] می‌دانستند و می‌گفتند: در روز [[قیامت]] پیامبران ما را شفاعت می‌کنند. اما از دیدگاه قرآن، بدون خواست و اجازه خدا کسی شفاعت نمی‌شود یا اینکه بدون شایستگی دارای منزلتی شود یا [[کیفر\|کیفری]] از او کاسته شود؛ لذا شفاعت با شرایط درست از سنت‌های حاکم بر عالم است. آیات قرآن در باب شفاعت سه دسته‌اند: اول) آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند. ([[آیه ۴۸ سوره مدثر\|مدثر/۴۸]]، [[آیه ۴۸ سوره بقره\|بقره ۴۸]] و [[آیه ۲۵۴ سوره بقره\|۲۵۴]])؛ دوم) آیاتی که شفاعت را فقط ویژه خدا می‌دانند. ([[آیه ۴۴ سوره زمر\|زمر/۴۴]]، [[آیه ۴ سوره سجده\|سجده/۴]])؛ سوم) آیاتی که شفاعت را تنها با اجازه خداوند جایز می‌دانند. ([[آیه ۲۵۵ سوره بقره\|بقره/۲۵۵]]، [[آیه ۱۰۹ سوره طه\|طه/۱۰۹]]، [[آیه ۳ سوره یونس\|یونس/۳]]، [[آیه ۲۶ سوره نجم\|نجم/۲۶]]) در توضیح دسته اول آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند؛ آیه ۴۸ سوره مدثر اگرچه می‌گوید برخی افراد در اثر سنگینی [[گناهان]] از شفاعت محرومند؛ اما اصل شفاعت را می‌پذیرد. آیات ۴۸ و ۲۵۴ بقره نیز به گفته [[مفسران]] دربارهٔ اعتقادات قوم [[یهود]] نسبت به شفاعت است و در واقع آنچه در این آیات نفی می‌شود، شفاعت کسی است که در شفاعت استقلال دارد. اینگونه مشخص می‌شود که اختلافی بین این آیات و دیگر آیات مؤید شفاعت نیست. آیات دسته سوم [[شفیع]] مطلق را [[مدبر]] عالم می‌دانند؛ زیرا شفاعت خود نوعی تدبیر است و هر کدام از اولیای الهی که مقام شفاعت می‌یابند از خداست، مانند باقی مقامات که جملگی از جانب خدا هستند.<ref>{{پک\|خطیبی کوشکک\|۱۳۸۶\|ک=فرهنگ شیعه\|ص=۳۰۲\|ج=}}</ref>

			== شفاعت از دیدگاه روایات ==
			دسته‌ای از [[احادیث]] در منابع اسلامی آورده شده که بیان‌کننده شفاعت پیامبر از [[تبار محمد\|نیاکان]] خود در روز [[قیامت]] هستند. [[روایتی]] از [[پیامبر اسلام]] نقل است به این مضمون که من از [[پروردگار\|پروردگارم]] خواستم چهار نفر را ببخشد و او آنها را خواهد بخشید. [[آمنه دختر وهب]]، [[عبدالله بن عبدالمطلب]]، [[ابوطالب بن عبدالمطلب]] و مردی از [[انصار]] که بین من و او حق نان و نمک ([[پیمان]]) بود.<ref>{{پک\|رضوی\|۱۳۸۷\|ک=دانشنامه کلام اسلامی\|ص=۱۰۰\|ج=}}</ref><ref group="یادداشت">حدیث مذکور [[توحید\|موحد]] بودن پدر و مادر [[محمد]] را نیز به اثبات می‌رساند. زیرا طبق [[آیه ۱۱۳ سوره توبه]] جایز نیست پیامبر و مؤمنان برای [[مشرکان]] طلب [[مغفرت]] و شفاعت کنند و شفاعت پیامبر اسلام از والدینش، موحد بودن آنان را ثابت می‌کند.</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

			=== یادداشت‌ها ===
			{{پانویس\|گروه=یادداشت\|اندازه=کوچک\|۲}}

	=== ارجاعات ===		=== ارجاعات ===
	{{پانویس\|۳\|اندازه=ریز}}		{{پانویس\|۳\|اندازه=ریز}}
خط ۱۴:		خط ۲۱:
	=== منابع ===		=== منابع ===
	* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=دهخدا\|نام=علی‌اکبر \|پیوند نویسنده=علی‌اکبر دهخدا\|عنوان=لغت‌نامه دهخدا \|سال=۱۳۹۰\|ناشر=دانشگاه تهران\|مکان=تهران\|زبان=فارسی\|پیوند=https://noorlib.ir/book/view/50606}}		* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=دهخدا\|نام=علی‌اکبر \|پیوند نویسنده=علی‌اکبر دهخدا\|عنوان=لغت‌نامه دهخدا \|سال=۱۳۹۰\|ناشر=دانشگاه تهران\|مکان=تهران\|زبان=فارسی\|پیوند=https://noorlib.ir/book/view/50606}}
			* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=رضوی\|نام=رسول\|مقاله=ایمان نیاکان پیامبر\|دانشنامه=دانشنامه کلام اسلامی\|عنوان جلد=دانشنامه کلام اسلامی\|سال=۱۳۸۷\|ناشر=\|مکان=قم\|پیوند مدخل=https://lib.eshia.ir/23021/1/100\|شابک=}}
	* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=قادری\|نام=محمد طاهر\|پیوند نویسنده=محمد طاهر قادری\|عنوان=عقیده شفاعت\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی\|مکان=تهران\|زبان=فارسی\|پیوند=https://noorlib.ir/book/view/37600/}}		* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=قادری\|نام=محمد طاهر\|پیوند نویسنده=محمد طاهر قادری\|عنوان=عقیده شفاعت\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی\|مکان=تهران\|زبان=فارسی\|پیوند=https://noorlib.ir/book/view/37600/}}
	* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=خطیبی کوشکک\|نام=محمد \|پیوند نویسنده=محمد خطیبی کوشکک\|عنوان=فرهنگ شیعه \|سال=۱۳۸۶\|ناشر=زمزم هدایت\|مکان=قم\|زبان=فارسی\|پیوند=https://lib.eshia.ir/26356/1/0}}		* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=خطیبی کوشکک\|نام=محمد \|پیوند نویسنده=محمد خطیبی کوشکک\|عنوان=فرهنگ شیعه \|سال=۱۳۸۶\|ناشر=زمزم هدایت\|مکان=قم\|زبان=فارسی\|پیوند=https://lib.eshia.ir/26356/1/0}}

Shahroudi: +رده:باورها، سنت‌ها و جنبش‌های دینی، ±رده:شیعیان←رده:اصطلاحات قرآنی (هات‌کت)

2025-07-27T00:52:50Z

+رده:باورها، سنت‌ها و جنبش‌های دینی، ±رده:شیعیان←رده:اصطلاحات قرآنی (هات‌کت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۵۲
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	[[رده:اصطلاحات مسیحی]]		[[رده:اصطلاحات مسیحی]]
	[[رده:~~شیعیان~~]]		[[رده:اصطلاحات قرآنی]]
			[[رده:باورها، سنت‌ها و جنبش‌های دینی]]

Shahroudi: − رده:دعاهای مسیحیت (هات‌کت)

2025-07-27T00:51:49Z

− رده:دعاهای مسیحیت (هات‌کت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۵۱
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	[[رده:اصطلاحات مسیحی]]		[[رده:اصطلاحات مسیحی]]
	~~[[رده:دعاهای مسیحیت]]~~
	[[رده:شیعیان]]		[[رده:شیعیان]]

Shahroudi: ابرابزار

2025-07-27T00:51:41Z

ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
			{{شیعه}}
	'''شفاعت''' در لغت به معنای میانجی‌گری و پادرمیانی است. در اصطلاح [[اسلامی]] به معنای درخواست بخشش و کمک از [[خداوند]] برای شخص دیگری است که توسط فردی که نزد خداوند [[مقرب]] است، انجام می‌شود.		'''شفاعت''' در لغت به معنای میانجی‌گری و پادرمیانی است. در اصطلاح [[اسلامی]] به معنای درخواست بخشش و کمک از [[خداوند]] برای شخص دیگری است که توسط فردی که نزد خداوند [[مقرب]] است، انجام می‌شود.

	== ~~مفهوم‌~~ شناسی ==		== مفهوم شناسی ==
	شفاعت در [[لغت‌نامه دهخدا]] به معنای خواهش‌گری، خواهش‌گری کردن، توسط، میانجی‌گری و پادرمیانی آمده است. همچنین این واژه را به معنای استدعای [[عفو]] و بخشش، میانگی در پیش شاه یا بزرگی تا [[گناه\|گناه‌کار]] را ببخشاید، آمرزش خواستن برای گناه‌کار گفته‌اند.<ref>{{پک\|دهخدا\|۱۳۹۰\|ک=لغت‌نامه دهخدا\|ص=۱۸۰۸\|ج=۲}}</ref> کلمه شفاعت [[مشتق]] از «شَفْع» است. [[راغب اصفهانی]] در مورد آن گفته است: «الشفع ضَمُّ الشیء الی مثله» اضافه کردن چیزی به همانند خودش را «شفع» گویند. [[قرآن]] «شفْع» را برای زوج و لغت «وَتْر» را برای فرد به‌کار برده است.<ref>{{پک\|قادری\|۱۳۹۰\|ک=عقیده شفاعت\|ص=۷۳\|ج=}}</ref>		شفاعت در [[لغت‌نامه دهخدا]] به معنای خواهش‌گری، خواهش‌گری کردن، توسط، میانجی‌گری و پادرمیانی آمده است. همچنین این واژه را به معنای استدعای [[عفو]] و بخشش، میانگی در پیش شاه یا بزرگی تا [[گناه\|گناه‌کار]] را ببخشاید، آمرزش خواستن برای گناه‌کار گفته‌اند.<ref>{{پک\|دهخدا\|۱۳۹۰\|ک=لغت‌نامه دهخدا\|ص=۱۸۰۸\|ج=۲}}</ref> کلمه شفاعت [[مشتق]] از «شَفْع» است. [[راغب اصفهانی]] در مورد آن گفته است: «الشفع ضَمُّ الشیء الی مثله» اضافه کردن چیزی به همانند خودش را «شفع» گویند. [[قرآن]] «شفْع» را برای زوج و لغت «وَتْر» را برای فرد به‌کار برده است.<ref>{{پک\|قادری\|۱۳۹۰\|ک=عقیده شفاعت\|ص=۷۳\|ج=}}</ref>

	== شفاعت در قرآن ==		== شفاعت در قرآن ==
	به سند بعضی [[آیه\|آیات]] قرآن حتی پیش از ظهور [[اسلام]] هم شفاعت در باور مردم وجود داشته به نحوی که قرآن بارها عقاید نادرست آنها در باور به شفاعت را بیان کرده است. یکی از این باورهای نادرست این بود که [[مشرکان]] خدا را خالق هستی می‌دانستند؛ اما می‌گفتند اداره عالم به دست [[فرشتگان]] و دیگر آفریدگان ~~است.~~ لذا برای [[تقرب]] به خدا آنها را مورد [[تمسک]] قرار داده و پرستش می‌کردند. ([[آیه ۳ سوره زمر\|زمر/ آیه ۳]]؛ [[آیه ۱۸ سوره یونس\|یونس/ آیه ۱۸]]) نمونه‌ای دیگر از باورهای نادرست ~~درباره~~ شفاعت این است که [[بنی‌اسرائیل]] خود را [[امت]] برگزیده و از نسل [[پیامبران]] می‌دانستند و می‌گفتند: در روز [[قیامت]] پیامبران ما را شفاعت می‌کنند. اما از دیدگاه قرآن، بدون خواست و اجازه خدا کسی شفاعت نمی‌شود یا اینکه بدون شایستگی دارای منزلتی شود یا [[کیفر\|کیفری]] از او کاسته ~~شود.~~ لذا شفاعت با شرایط درست از سنت‌های حاکم بر عالم است. آیات قرآن در باب شفاعت سه دسته‌اند: اول) آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند. ([[آیه ۴۸ سوره مدثر\|مدثر/۴۸]]، [[آیه ۴۸ سوره بقره\|بقره ۴۸]] و [[آیه ۲۵۴ سوره بقره\|۲۵۴]])؛ دوم) آیاتی که شفاعت را فقط ویژه خدا می‌دانند. ([[آیه ۴۴ سوره زمر\|زمر/۴۴]]، [[آیه ۴ سوره سجده\|سجده/۴]])؛ سوم) آیاتی که شفاعت را تنها با اجازه خداوند جایز می‌دانند. ([[آیه ۲۵۵ سوره بقره\|بقره/۲۵۵]]، [[آیه ۱۰۹ سوره طه\|طه/۱۰۹]]، [[آیه ۳ سوره یونس\|یونس/۳]]، [[آیه ۲۶ سوره نجم\|نجم/۲۶]]) در توضیح دسته اول آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند؛ آیه ۴۸ سوره مدثر اگرچه می‌گوید برخی افراد در اثر سنگینی [[گناهان]] از شفاعت محرومند؛ اما اصل شفاعت را می‌پذیرد. آیات ۴۸ و ۲۵۴ بقره نیز به گفته [[مفسران]] ~~درباره~~ اعتقادات قوم [[یهود]] نسبت به شفاعت است و در واقع آنچه در این آیات نفی می‌شود، شفاعت کسی است که در شفاعت استقلال دارد. اینگونه مشخص می‌شود که اختلافی بین این آیات و دیگر آیات مؤید شفاعت نیست. آیات دسته سوم [[شفیع]] ~~مطلق را~~ [[مدبر]] عالم ~~می‌دانند.~~ زیرا شفاعت خود نوعی تدبیر است و هر کدام از اولیای الهی که مقام شفاعت می‌یابند از خداست، مانند باقی مقامات که جملگی از جانب خدا هستند.<ref>{{پک\|خطیبی کوشکک\|۱۳۸۶\|ک=فرهنگ شیعه\|ص=۳۰۲\|ج=}}</ref>		به سند بعضی [[آیه\|آیات]] قرآن حتی پیش از ظهور [[اسلام]] هم شفاعت در باور مردم وجود داشته به نحوی که قرآن بارها عقاید نادرست آنها در باور به شفاعت را بیان کرده است. یکی از این باورهای نادرست این بود که [[مشرکان]] خدا را خالق هستی می‌دانستند؛ اما می‌گفتند اداره عالم به دست [[فرشتگان]] و دیگر آفریدگان است؛ لذا برای [[تقرب]] به خدا آنها را مورد [[تمسک]] قرار داده و پرستش می‌کردند. ([[آیه ۳ سوره زمر\|زمر/ آیه ۳]]؛ [[آیه ۱۸ سوره یونس\|یونس/ آیه ۱۸]]) نمونه‌ای دیگر از باورهای نادرست دربارهٔ شفاعت این است که [[بنی‌اسرائیل]] خود را [[امت]] برگزیده و از نسل [[پیامبران]] می‌دانستند و می‌گفتند: در روز [[قیامت]] پیامبران ما را شفاعت می‌کنند. اما از دیدگاه قرآن، بدون خواست و اجازه خدا کسی شفاعت نمی‌شود یا اینکه بدون شایستگی دارای منزلتی شود یا [[کیفر\|کیفری]] از او کاسته شود؛ لذا شفاعت با شرایط درست از سنت‌های حاکم بر عالم است. آیات قرآن در باب شفاعت سه دسته‌اند: اول) آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند. ([[آیه ۴۸ سوره مدثر\|مدثر/۴۸]]، [[آیه ۴۸ سوره بقره\|بقره ۴۸]] و [[آیه ۲۵۴ سوره بقره\|۲۵۴]])؛ دوم) آیاتی که شفاعت را فقط ویژه خدا می‌دانند. ([[آیه ۴۴ سوره زمر\|زمر/۴۴]]، [[آیه ۴ سوره سجده\|سجده/۴]])؛ سوم) آیاتی که شفاعت را تنها با اجازه خداوند جایز می‌دانند. ([[آیه ۲۵۵ سوره بقره\|بقره/۲۵۵]]، [[آیه ۱۰۹ سوره طه\|طه/۱۰۹]]، [[آیه ۳ سوره یونس\|یونس/۳]]، [[آیه ۲۶ سوره نجم\|نجم/۲۶]]) در توضیح دسته اول آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند؛ آیه ۴۸ سوره مدثر اگرچه می‌گوید برخی افراد در اثر سنگینی [[گناهان]] از شفاعت محرومند؛ اما اصل شفاعت را می‌پذیرد. آیات ۴۸ و ۲۵۴ بقره نیز به گفته [[مفسران]] دربارهٔ اعتقادات قوم [[یهود]] نسبت به شفاعت است و در واقع آنچه در این آیات نفی می‌شود، شفاعت کسی است که در شفاعت استقلال دارد. اینگونه مشخص می‌شود که اختلافی بین این آیات و دیگر آیات مؤید شفاعت نیست. آیات دسته سوم [[شفیع]] مطلق را [[مدبر]] عالم می‌دانند؛ زیرا شفاعت خود نوعی تدبیر است و هر کدام از اولیای الهی که مقام شفاعت می‌یابند از خداست، مانند باقی مقامات که جملگی از جانب خدا هستند.<ref>{{پک\|خطیبی کوشکک\|۱۳۸۶\|ک=فرهنگ شیعه\|ص=۳۰۲\|ج=}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

	=== ارجاعات ===		=== ارجاعات ===
	{{پانویس\|۳\|اندازه=ریز}}		{{پانویس\|۳\|اندازه=ریز}}
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=قادری\|نام=محمد طاهر\|پیوند نویسنده=محمد طاهر قادری\|عنوان=عقیده شفاعت\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی\|مکان=تهران\|زبان=فارسی\|پیوند=https://noorlib.ir/book/view/37600/}}		* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=قادری\|نام=محمد طاهر\|پیوند نویسنده=محمد طاهر قادری\|عنوان=عقیده شفاعت\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی\|مکان=تهران\|زبان=فارسی\|پیوند=https://noorlib.ir/book/view/37600/}}
	* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=خطیبی کوشکک\|نام=محمد \|پیوند نویسنده=محمد خطیبی کوشکک\|عنوان=فرهنگ شیعه \|سال=۱۳۸۶\|ناشر=زمزم هدایت\|مکان=قم\|زبان=فارسی\|پیوند=https://lib.eshia.ir/26356/1/0}}		* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=خطیبی کوشکک\|نام=محمد \|پیوند نویسنده=محمد خطیبی کوشکک\|عنوان=فرهنگ شیعه \|سال=۱۳۸۶\|ناشر=زمزم هدایت\|مکان=قم\|زبان=فارسی\|پیوند=https://lib.eshia.ir/26356/1/0}}

			{{شیعه-افقی}}

			[[رده:اصطلاحات مسیحی]]
			[[رده:دعاهای مسیحیت]]
			[[رده:شیعیان]]

Roshana: صفحه‌ای تازه حاوی «'''شفاعت''' در لغت به معنای میانجی‌گری و پادرمیانی است. در اصطلاح اسلامی به معنای درخواست بخشش و کمک از خداوند برای شخص دیگری است که توسط فردی که نزد خداوند مقرب است، انجام می‌شود. == مفهوم‌ شناسی == شفاعت در لغت‌نامه دهخدا به معنای خواه...» ایجاد کرد

2025-07-26T17:54:58Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''شفاعت''' در لغت به معنای میانجی‌گری و پادرمیانی است. در اصطلاح اسلامی به معنای درخواست بخشش و کمک از خداوند برای شخص دیگری است که توسط فردی که نزد خداوند مقرب است، انجام می‌شود. == مفهوم‌ شناسی == شفاعت در لغت‌نامه دهخدا به معنای خواه...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''شفاعت''' در لغت به معنای میانجی‌گری و پادرمیانی است. در اصطلاح [[اسلامی]] به معنای درخواست بخشش و کمک از [[خداوند]] برای شخص دیگری است که توسط فردی که نزد خداوند [[مقرب]] است، انجام می‌شود.

== مفهوم‌ شناسی ==
شفاعت در [[لغت‌نامه دهخدا]] به معنای خواهش‌گری، خواهش‌گری کردن، توسط، میانجی‌گری و پادرمیانی آمده است. همچنین این واژه را به معنای استدعای [[عفو]] و بخشش، میانگی در پیش شاه یا بزرگی تا [[گناه|گناه‌کار]] را ببخشاید، آمرزش خواستن برای گناه‌کار گفته‌اند.<ref>{{پک|دهخدا|۱۳۹۰|ک=لغت‌نامه دهخدا|ص=۱۸۰۸|ج=۲}}</ref> کلمه شفاعت [[مشتق]] از «شَفْع» است. [[راغب اصفهانی]] در مورد آن گفته است: «الشفع ضَمُّ الشیء الی مثله» اضافه کردن چیزی به همانند خودش را «شفع» گویند. [[قرآن]] «شفْع» را برای زوج و لغت «وَتْر» را برای فرد به‌کار برده است.<ref>{{پک|قادری|۱۳۹۰|ک=عقیده شفاعت|ص=۷۳|ج=}}</ref>

== شفاعت در قرآن ==
به سند بعضی [[آیه|آیات]] قرآن حتی پیش از ظهور [[اسلام]] هم شفاعت در باور مردم وجود داشته به نحوی که قرآن بارها عقاید نادرست آنها در باور به شفاعت را بیان کرده است. یکی از این باورهای نادرست این بود که [[مشرکان]] خدا را خالق هستی می‌دانستند؛ اما می‌گفتند اداره عالم به دست [[فرشتگان]] و دیگر آفریدگان است. لذا برای [[تقرب]] به خدا آنها را مورد [[تمسک]] قرار داده و پرستش می‌کردند. ([[آیه ۳ سوره زمر|زمر/ آیه ۳]]؛ [[آیه ۱۸ سوره یونس|یونس/ آیه ۱۸]]) نمونه‌ای دیگر از باورهای نادرست درباره شفاعت این است که [[بنی‌اسرائیل]] خود را [[امت]] برگزیده و از نسل [[پیامبران]] می‌دانستند و می‌گفتند: در روز [[قیامت]] پیامبران ما را شفاعت می‌کنند. اما از دیدگاه قرآن، بدون خواست و اجازه خدا کسی شفاعت نمی‌شود یا اینکه بدون شایستگی دارای منزلتی شود یا [[کیفر|کیفری]] از او کاسته شود. لذا شفاعت با شرایط درست از سنت‌های حاکم بر عالم است. آیات قرآن در باب شفاعت سه دسته‌اند: اول) آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند. ([[آیه ۴۸ سوره مدثر|مدثر/۴۸]]، [[آیه ۴۸ سوره بقره|بقره ۴۸]] و [[آیه ۲۵۴ سوره بقره|۲۵۴]])؛ دوم) آیاتی که شفاعت را فقط ویژه خدا می‌دانند. ([[آیه ۴۴ سوره زمر|زمر/۴۴]]، [[آیه ۴ سوره سجده|سجده/۴]])؛ سوم) آیاتی که شفاعت را تنها با اجازه خداوند جایز می‌دانند. ([[آیه ۲۵۵ سوره بقره|بقره/۲۵۵]]، [[آیه ۱۰۹ سوره طه|طه/۱۰۹]]، [[آیه ۳ سوره یونس|یونس/۳]]، [[آیه ۲۶ سوره نجم|نجم/۲۶]]) در توضیح دسته اول آیاتی که شفاعت در قیامت را رد می‌کنند؛ آیه ۴۸ سوره مدثر اگرچه می‌گوید برخی افراد در اثر سنگینی [[گناهان]] از شفاعت محرومند؛ اما اصل شفاعت را می‌پذیرد. آیات ۴۸ و ۲۵۴ بقره نیز به گفته [[مفسران]] درباره اعتقادات قوم [[یهود]] نسبت به شفاعت است و در واقع آنچه در این آیات نفی می‌شود، شفاعت کسی است که در شفاعت استقلال دارد. اینگونه مشخص می‌شود که اختلافی بین این آیات و دیگر آیات مؤید شفاعت نیست. آیات دسته سوم [[شفیع]] مطلق را [[مدبر]] عالم می‌دانند. زیرا شفاعت خود نوعی تدبیر است و هر کدام از اولیای الهی که مقام شفاعت می‌یابند از خداست، مانند باقی مقامات که جملگی از جانب خدا هستند.<ref>{{پک|خطیبی کوشکک|۱۳۸۶|ک=فرهنگ شیعه|ص=۳۰۲|ج=}}</ref>

== پانویس ==

=== ارجاعات ===
{{پانویس|۳|اندازه=ریز}}

=== منابع ===
* {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=دهخدا|نام=علی‌اکبر |پیوند نویسنده=علی‌اکبر دهخدا|عنوان=لغت‌نامه دهخدا |سال=۱۳۹۰|ناشر=دانشگاه تهران|مکان=تهران|زبان=فارسی|پیوند=https://noorlib.ir/book/view/50606}}
* {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=قادری|نام=محمد طاهر|پیوند نویسنده=محمد طاهر قادری|عنوان=عقیده شفاعت|سال=۱۳۹۰|ناشر=مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی|مکان=تهران|زبان=فارسی|پیوند=https://noorlib.ir/book/view/37600/}}
* {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=خطیبی کوشکک|نام=محمد |پیوند نویسنده=محمد خطیبی کوشکک|عنوان=فرهنگ شیعه |سال=۱۳۸۶|ناشر=زمزم هدایت|مکان=قم|زبان=فارسی|پیوند=https://lib.eshia.ir/26356/1/0}}