Shahroudi: +رده:درگذشتگان ۱۰۶ (قمری)، +رده:اهالی یمن، +رده:تابعین، +رده:محدثان اهل یمن، +رده:راویان حدیث، +رده:اهالی مکه (هات‌کت)، ابرابزار

2026-07-06T08:13:19Z

+رده:درگذشتگان ۱۰۶ (قمری)، +رده:اهالی یمن، +رده:تابعین، +رده:محدثان اهل یمن، +رده:راویان حدیث، +رده:اهالی مکه (هات‌کت)، ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۳
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=بله\|نیازمند تصویر=بله\|نیازمند استانداردسازی=خیر\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=خیر\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}		{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=خیر\|نیازمند رده=خیر\|نیازمند جعبه اطلاعات=بله\|نیازمند تصویر=بله\|نیازمند استانداردسازی=خیر\|نیازمند ویراستاری=خیر\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=خیر\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}

			[[رده:اهالی مکه]]
			[[رده:اهالی یمن]]
			[[رده:تابعین]]
			[[رده:درگذشتگان ۱۰۶ (قمری)]]
			[[رده:راویان حدیث]]
			[[رده:محدثان اهل یمن]]

Shahroudi: ابرابزار

2026-07-06T08:11:46Z

ابرابزار

صفحهٔ تازه

'''طاووس بن کیسان خولانی همدانی یمانی'''، مشهور به '''طاووس یمانی''' از [[تابعین]] و دانشمندان قرن اول هجری بود. او که از مردم [[یمن]] و فارسی‌نژاد به‌شمار می‌رفت، از شاگردان [[ابن‌عباس]] و [[ابوهریره]] بود و در سال ۱۰۶ قمری در [[مکه]] درگذشت. از او حکایات متعددی دربارهٔ زهد و ایستادگی در برابر حاکمان نقل شده است.

== زندگی ==
طاووس بن کیسان خولانی همدانی یمانی، از تابعین شمرده می‌شد. وی از ابن‌عباس و ابوهریره حدیث شنید و کسانی چون [[مجاهد]] و [[عمرو بن دینار]] از او روایت کرده‌اند. او از نظر مسلک، هم‌طبقه [[مالک بن دینار]] و از پیروان طریقت [[تصوف|صوفی]] دانسته شده است. طاووس در سال ۱۰۶ قمری در [[مکه]] درگذشت.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=طاووس}}</ref>

طاووس نقل کرده است که در [[مسجدالحرام]]، [[سجاد|زین‌العابدین]] را دید که زیر [[ناودان کعبه]] نماز می‌گزارد و می‌گریست. پس از پایان [[نماز]]، طاووس نزد او رفت و گفت که سه خصیصه فرزند رسول خدا بودن، محقق بودن شفاعت جدش و بخشایش خداوند، باید مایه آسودگی خاطر او باشد. سجاد در پاسخ گفت که فرزند [[پیامبر اسلام]] بودن او را ایمن نمی‌سازد، زیرا خداوند گفته است که در آن روز نسبی میان آنان نیست. همچنین دربارهٔ [[شفاعت]] جدش گفت که تنها شامل کسانی می‌شود که خداوند از آن‌ها راضی باشد و این امر نیز مشکوک است. دربارهٔ بخشایش خداوند نیز اشاره کرد که رحمت او به نیکوکاران نزدیک است و وی نمی‌داند که در شمار نیکوکاران باشد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=طاووس}}</ref>

در ''[[احیاء العلوم]]'' [[غزالی]] آمده است که [[هشام بن عبدالملک]] در دوران خلافت خود در سفر [[حج]]، خواست یکی از اصحاب پیامبر اسلام را ببیند و چون کسی نبود، از تابعین طاووس یمانی را نزد او آوردند. طاووس هنگام ورود، [[نعلین]] خود را کنار فرش خلیفه از پای درآورد، بدون استفاده از کنیه یا عنوان [[امیرالمؤمنین]]، هشام را به نام صدا زد، بر او سلام کرد و کنارش نشست. هشام که خشمگین شده بود، دلیل رفتار او را پرسید. طاووس گفت که نعلین را نزد خدا پنج بار در شبانه‌روز از پای درمی‌آورد و خشمگین نمی‌شود. در مورد عنوان امیرالمؤمنین، پاسخ داد که چون همه مؤمنان به امارت او راضی نیستند، ترسید [[دروغ]] گفته باشد. دربارهٔ نام بردن هشام، گفت که خداوند دوستانش را به نام خوانده و دشمنانش را با کنیه خطاب کرده است. همچنین دربارهٔ نشستن در کنار او، به سخنی از [[علی بن ابی‌طالب]] استناد کرد که فرد نشسته در حالی که دیگران ایستاده‌اند، شبیه اهل [[دوزخ]] است. طاووس در پایان با درخواست هشام برای پند، حدیثی از علی بن ابی‌طالب دربارهٔ عذاب حاکمانی که میان رعیت به عدل رفتار نکرده‌اند، بازگو کرد و از مجلس خارج شد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=طاووس}}</ref>

== پانویس ==
=== ارجاعات ===
{{پانویس|۳|اندازه=ریز}}

=== منابع ===
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=طاووس|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایرةالمعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}}

{{درجه‌بندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=خیر|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}}

طاووس بن کیسان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi: +رده:درگذشتگان ۱۰۶ (قمری)، +رده:اهالی یمن، +رده:تابعین، +رده:محدثان اهل یمن، +رده:راویان حدیث، +رده:اهالی مکه (هات‌کت)، ابرابزار

Shahroudi: ابرابزار