پیامبر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi در ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۵۹

2024-04-20T14:59:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۵۹
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	== تعداد ==		== تعداد ==
	تعداد پیامبر با اختلاف در منابع گزارش شده است. در عقاید مسلمانان تعداد پیامبران ۲۲۴ هزار نفر هستند که ۳۱۵ نفر از آنان رسول بوده‌اند.<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>		تعداد پیامبر با اختلاف در منابع گزارش شده است. در عقاید مسلمانان تعداد پیامبران ۲۲۴ هزار نفر هستند که ۳۱۵ نفر از آنان رسول بوده‌اند.<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>

			== اختیارات پیامبران ==
			در خصوص اینکه آیا پیامبران خود اختیاری در وضع قوانین شریعت دارند یا آنکه صرفا پیامرسان خدای خود بوده‌اند، در میان متکلمان و فلاسفه هر دین و فرقه‌ای اختلاف است. در میان مسلمانان، پیامبران تنها مبلغان دینی هستند که از طریق وحی به آنان ابلاغ شده و خود در دخل و تصرف اندکی در دین دارند. در این میان، فرقه شیعه، باور دارد که پیامبران اختیارات محدودی در وضع شریعت داشتند که این اختیارات پس از انها به امامان منتقل شده است. بر اساس برخی روایت‌های اسلامی، نماز را الله واجب کرد اما محمد به عنوان پیامبرش، وقت نماز را تعیین نمود و الله بر آن تشخیص مهر تایید زد. در روایت دیگری، وقتی محمد دستور وجوب حج را اعلام کرد، مردی سوال کرد که آیا هر ساله حج واجب است؟ و محمد در پاسخ گفت، اگر بگویم هر ساله واجب است، چنین خواهد شد، اما برای تخفیف به شما، آن را تنها یک بار واجب می‌دانم.<ref>{{پک\|1=اختری\|2=۱۳۹۰\|ک=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|ف=اختیار}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
خط ۵۴:		خط ۵۷:
	* {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=بلاغی\|نام=سید محمد\|عنوان=وسعت دعوت پیامبران اولوالعزم از نگاه قرآن\|ژورنال=بینات\|مکان=\|شماره=۷۰\|تاریخ=۱۳۹۰\|صفحه=۱۵۴–۱۶۴\|پیوند=https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/878635/وسعت-دعوت-پیامبران-اولوالعزم-از-نگاه-قرآن?q=اولوالعزم&score=24.0&rownumber=8\|دسترسی پیوند=آبونمان\|توسط=[[نورمگز]]}}		* {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=بلاغی\|نام=سید محمد\|عنوان=وسعت دعوت پیامبران اولوالعزم از نگاه قرآن\|ژورنال=بینات\|مکان=\|شماره=۷۰\|تاریخ=۱۳۹۰\|صفحه=۱۵۴–۱۶۴\|پیوند=https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/878635/وسعت-دعوت-پیامبران-اولوالعزم-از-نگاه-قرآن?q=اولوالعزم&score=24.0&rownumber=8\|دسترسی پیوند=آبونمان\|توسط=[[نورمگز]]}}
	* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=حاج‌منوچهری\|نام=فرامرز\|ویراستار=\|مقاله=اولوالعزم\|دانشنامه=[[دانشنامه بزرگ اسلامی]]\|عنوان جلد=دانشنامه بزرگ اسلامی\|سال=۱۳۸۸\|ناشر=[[مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی]]\|مکان=تهران\|پیوند مدخل=http://lib.eshia.ir/23022/10/4133/اولوالعزم}}		* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=حاج‌منوچهری\|نام=فرامرز\|ویراستار=\|مقاله=اولوالعزم\|دانشنامه=[[دانشنامه بزرگ اسلامی]]\|عنوان جلد=دانشنامه بزرگ اسلامی\|سال=۱۳۸۸\|ناشر=[[مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی]]\|مکان=تهران\|پیوند مدخل=http://lib.eshia.ir/23022/10/4133/اولوالعزم}}
			* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=اختری\|نام=عباسعلی\|پیوند نویسنده=\|ویراستار=\|مقاله=اختیار\|دانشنامه=[[دایره‌المعارف جامع اسلامی]]\|عنوان جلد=دایره‌المعارف جامع اسلامی\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=آرایه\|مکان=تهران}}
	* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=Wheeler\|نام=Brannon M.\|پیوند نویسنده=\|عنوان=Prophets\|دانشنامه=[[دایرةالمعارف اسلام و جهان اسلام\|Encyclopedia of Islam and the Muslim World]]\|ویرایش=\|جلد=1\|سال=۲۰۰۴\|ناشر=The Gale Group\|مکان=New York\|شابک=0-02-865604-0\|صفحه=554-555\|تاریخ بازبینی=\|کد زبان=en\|پیوند مدخل=}}		* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=Wheeler\|نام=Brannon M.\|پیوند نویسنده=\|عنوان=Prophets\|دانشنامه=[[دایرةالمعارف اسلام و جهان اسلام\|Encyclopedia of Islam and the Muslim World]]\|ویرایش=\|جلد=1\|سال=۲۰۰۴\|ناشر=The Gale Group\|مکان=New York\|شابک=0-02-865604-0\|صفحه=554-555\|تاریخ بازبینی=\|کد زبان=en\|پیوند مدخل=}}

Shahroudi در ‏۲ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۳۱

2023-10-02T04:31:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۳۱
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	{{شخصیت‌ها و اعلام قرآنی}}		{{شخصیت‌ها و اعلام قرآنی}}
	{{بزرگان اسلام}}		{{بزرگان اسلام}}
			{{درجه‌بندی\|نیازمند پیوند=بله\|نیازمند رده=بله\|نیازمند جعبه اطلاعات=بله\|نیازمند تصویر=خیر\|نیازمند استانداردسازی=بله\|نیازمند ویراستاری=بله\|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=بله\|تاریخ خوبیدگی=\|تاریخ برگزیدگی=\|توضیحات=}}

	[[رده:اصطلاحات اسلامی]]		[[رده:اصطلاحات اسلامی]]

Shahroudi: ابرابزار

2023-09-19T04:36:15Z

ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۳۶
خط ۹:		خط ۹:

	== در اسلام ==		== در اسلام ==
	در [[اسلام]] به افرادی که گفته می‌شود تصور شده از جانب [[الله]] وحی دریافت کرده‌اند. در [[زبان عربی\|عربی]] نیز مانند عبری چنین افرادی «نبی» (جمع: نبیین یا انبیاء) نام دارند. این لغات روی هم ۷۵ بار در [[قرآن]] به کار رفته‌اند. لغت رایج‌تر در قرآن، «رسول» (فرستاده) است که ۳۰۰ بار دیده می‌شود. به گفته قرآن، پیامبران به ترتیب و یکی پس از دیگری فرستاده شدند و همه آن‌ها از خاندان آدم، [[نوح]]، ابراهیم و اسرائیل هستند.<ref name=":0">{{پک\|Rubin\|2006\|ک=Encyclopaedia of the Qur'an\|ف=Prophets and Prophethood\|زبان=en}}</ref>		در [[اسلام]] به افرادی که گفته می‌شود تصور شده از جانب [[الله]] وحی دریافت کرده‌اند. در [[زبان عربی\|عربی]] نیز مانند عبری چنین افرادی «نبی» (جمع: نبیین یا انبیاء) نام دارند. این لغات روی هم ۷۵ بار در [[قرآن]] به کار رفته‌اند. لغت رایج‌تر در قرآن، «رسول» (فرستاده) است که ۳۰۰ بار دیده می‌شود. به گفته قرآن، پیامبران به ترتیب و یکی پس از دیگری فرستاده شدند و همه آن‌ها از خاندان آدم، [[نوح]]، ابراهیم و اسرائیل هستند.<ref name=":0">{{پک\|Rubin\|2006\|ک=Encyclopaedia of the Qur'an\|ف=Prophets and Prophethood\|زبان=en}}</ref>

	پیامبران بسیاری که پیش از محمد می‌زیستند، در قرآن مورد اشاره قرار گرفته‌اند. بخش قابل توجهی از قرآن را داستان زندگانی پیامبران پیشین به خود اختصاص داده ~~است۔~~ از این میان، تنها ۲۵ پیامبر در قرآن نام برده شده‌اند که عبارتند از: «آدم، ادریس، نوح، هود، صالح، ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب، یوسف، لوط، شعیب، ایوب، ذوالکفل، موسی، هارون، داود، سلیمان، الیاس، الیشع، یونس، زکریا، یحیی، عیسی و ~~محمد»۔~~ غیر از این افراد، پیامبران دیگری نیز مورد اشاره قرآن قرار گرفته است که از آنها نامی برده نشده که عبارتند از: «خضر، حزقیال، سموئیل، ارمیا، دانیال ~~و۔۔۔»۔~~ از لقمان و ذوالقرنین نیز در قرآن یاد شده است که در باور بسیاری از مسلمانان از پیامبران ~~نیستند۔~~ عالمان اسلامی، علاوه بر متن و ترجمه قرآن که شامل زندگانی پیامبران بوده است، کتاب‌هایی با عنوان قصص انبیاء، بر پایه داستان زندگانی پیامبران در منابع اسلامی ~~تالیف کرده‌اند۔~~ در این کتاب‌ها تصویرنگاری‌هایی از پیامبران شکل ~~گرفته‌است۔~~ امروزه یکی از روش‌های تبلیغ قرآن برای کودکان در میان مسلمانان، تهیه فیلم و داستان از زندگانی پیامبران بر اساس قرآن ~~است۔~~<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>		پیامبران بسیاری که پیش از محمد می‌زیستند، در قرآن مورد اشاره قرار گرفته‌اند. بخش قابل توجهی از قرآن را داستان زندگانی پیامبران پیشین به خود اختصاص داده است. از این میان، تنها ۲۵ پیامبر در قرآن نام برده شده‌اند که عبارتند از: «آدم، ادریس، نوح، هود، صالح، ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب، یوسف، لوط، شعیب، ایوب، ذوالکفل، موسی، هارون، داود، سلیمان، الیاس، الیشع، یونس، زکریا، یحیی، عیسی و محمد». غیر از این افراد، پیامبران دیگری نیز مورد اشاره قرآن قرار گرفته است که از آنها نامی برده نشده که عبارتند از: «خضر، حزقیال، سموئیل، ارمیا، دانیال و…». از لقمان و ذوالقرنین نیز در قرآن یاد شده است که در باور بسیاری از مسلمانان از پیامبران نیستند. عالمان اسلامی، علاوه بر متن و ترجمه قرآن که شامل زندگانی پیامبران بوده است، کتاب‌هایی با عنوان قصص انبیاء، بر پایه داستان زندگانی پیامبران در منابع اسلامی تألیف کرده‌اند. در این کتاب‌ها تصویرنگاری‌هایی از پیامبران شکل گرفته است. امروزه یکی از روش‌های تبلیغ قرآن برای کودکان در میان مسلمانان، تهیه فیلم و داستان از زندگانی پیامبران بر اساس قرآن است.<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>

	مسلمانان ~~عموما~~ به پیامبران پیشین و عقاید آنان احترام می‌گذارند. احترام به قبور پیامبران از عقاید مسلمانان است و برای پیامبران زیارت‌گاه‌هایی در کشورهای اسلامی گزارش شده است که مورد توجه مسلمانان قرار گرفته و در آنجا مراسم مذهبی اجرا ~~می‌شود۔~~ زیارت قبر آدم در مکه و قبر محمد در مدینه، از ~~مهمترین~~ زیارت‌گاه‌های پیامبران برای مسلمانان ~~است۔~~ فارغ از زیارت‌گاه‌های منسوب به پیامبران، وجود یادگاری‌هایی به یاد پیامبران همچون موهای پیامبران، ناخن‌های آنان، اشیاء مرتبط با آنان همچون شمشیر، عصا ~~و۔۔۔~~ در موزه‌های اسلامی نگهداری ~~می‌شود۔~~<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>		مسلمانان عموماً به پیامبران پیشین و عقاید آنان احترام می‌گذارند. احترام به قبور پیامبران از عقاید مسلمانان است و برای پیامبران زیارت‌گاه‌هایی در کشورهای اسلامی گزارش شده است که مورد توجه مسلمانان قرار گرفته و در آنجا مراسم مذهبی اجرا می‌شود. زیارت قبر آدم در مکه و قبر محمد در مدینه، از مهم‌ترین زیارت‌گاه‌های پیامبران برای مسلمانان است. فارغ از زیارت‌گاه‌های منسوب به پیامبران، وجود یادگاری‌هایی به یاد پیامبران همچون موهای پیامبران، ناخن‌های آنان، اشیاء مرتبط با آنان همچون شمشیر، عصا و… در موزه‌های اسلامی نگهداری می‌شود.<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>

	در عقاید کلامی مسلمانان، نبوت از آدم شروع و به محمد ختم می‌شود و پذیرش نبوت پیامبران پیشین چون عیسی و موسی لازم دانسته شده است. در قرآن به کتاب ابراهیم اشاره شده ~~است۔~~ همچنین از تورات و انجیل به عنوان کتاب پیامبران یاد شده است به مزامیر داود اشاره شده ~~است۔~~ زبور و قرآن دو کتاب آسمانی دیگر هستند که در قران به آنها اشاره شده ~~است۔~~ در باور مسلمانان، پیامبران می‌توانند امت خویش را شفاعت کنند و آنان را در قیامت از سختی‌ها ~~برهانند۔~~<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>		در عقاید کلامی مسلمانان، نبوت از آدم شروع و به محمد ختم می‌شود و پذیرش نبوت پیامبران پیشین چون عیسی و موسی لازم دانسته شده است. در قرآن به کتاب ابراهیم اشاره شده است. همچنین از تورات و انجیل به عنوان کتاب پیامبران یاد شده است به مزامیر داود اشاره شده است. زبور و قرآن دو کتاب آسمانی دیگر هستند که در قران به آنها اشاره شده است. در باور مسلمانان، پیامبران می‌توانند امت خویش را شفاعت کنند و آنان را در قیامت از سختی‌ها برهانند.<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>

	برخی متکلمان مسلمان، بین واژه «نبی» و «رسول» تفاوت قائل ~~شده‌اند۔~~ بر اساس این تفاوت، نبی مقامی عمومی‌تر نسبت به رسول است و تنها برخی از پیامبران به مقام رسالت ~~رسیده‌اند۔~~<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref> اینطور که معلوم است، مانند [[عهد جدید]]، رسولان قرآن نیز جایگاهی بالاتر از انبیاء دارند و هرگاه این دو کلمه کنار هم قرار گرفته‌اند، ابتدا رسول و سپس به نبی اشاره شده است. مفسران مسلمان، مانند [[ناصرالدین عبدالله بیضاوی\|بیضاوی]]، اینطور گفته‌اند که رسول به شخصی می‌گویند که کتابی بر او نازل شده اما انبیاء کتاب یا شریعتی از خود ندارند. در قرآن افراد مختلفی مثل موسی، [[اسماعیل]] و [[محمد]] با هر دو عنوان «رسول و نبی» یاد شده‌اند اما همه رسولان، نبی نیستند؛ مثلاً [[فرشته\|فرشتگان]] نیز رسولان الله نامیده شده‌اند. قرآن همچنین می‌گوید خدا رسولان را از میان انسان‌ها و فرشتگان انتخاب می‌کند و پیامبران توانایی‌هایی مثل دیدن غیب دارند که دیگران آن را ندارند. برای برخی نیز برتری‌هایی قائل شده که دیگر پیامبران فاقد آن هستند؛ مثلاً، می‌گوید خدا ابراهیم را به عنوان دوست خودش انتخاب و با موسی صحبت کرد.<ref name=":0" />		برخی متکلمان مسلمان، بین واژه «نبی» و «رسول» تفاوت قائل شده‌اند. بر اساس این تفاوت، نبی مقامی عمومی‌تر نسبت به رسول است و تنها برخی از پیامبران به مقام رسالت رسیده‌اند.<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref> اینطور که معلوم است، مانند [[عهد جدید]]، رسولان قرآن نیز جایگاهی بالاتر از انبیاء دارند و هرگاه این دو کلمه کنار هم قرار گرفته‌اند، ابتدا رسول و سپس به نبی اشاره شده است. مفسران مسلمان، مانند [[ناصرالدین عبدالله بیضاوی\|بیضاوی]]، اینطور گفته‌اند که رسول به شخصی می‌گویند که کتابی بر او نازل شده اما انبیاء کتاب یا شریعتی از خود ندارند. در قرآن افراد مختلفی مثل موسی، [[اسماعیل]] و [[محمد]] با هر دو عنوان «رسول و نبی» یاد شده‌اند اما همه رسولان، نبی نیستند؛ مثلاً [[فرشته\|فرشتگان]] نیز رسولان الله نامیده شده‌اند. قرآن همچنین می‌گوید خدا رسولان را از میان انسان‌ها و فرشتگان انتخاب می‌کند و پیامبران توانایی‌هایی مثل دیدن غیب دارند که دیگران آن را ندارند. برای برخی نیز برتری‌هایی قائل شده که دیگر پیامبران فاقد آن هستند؛ مثلاً، می‌گوید خدا ابراهیم را به عنوان دوست خودش انتخاب و با موسی صحبت کرد.<ref name=":0"/>

	=== پیامبران اولوالعزم ===		=== پیامبران اولوالعزم ===
	[[پرونده:Medieval Persian manuscript Muhammad leads Abraham Moses Jesus.jpg\|بندانگشتی\|دیدار محمد (راست) با ابراهیم، موسی و عیسی در [[نگارگری ایرانی\|مینیاتوری]] ایرانی. برگرفته از نسخهٔ خطی [[قرون وسطی\|قرون وسطایی]] نوشتهٔ [[باربارا هانوالت]].]]		[[پرونده:Medieval Persian manuscript Muhammad leads Abraham Moses Jesus.jpg\|بندانگشتی\|دیدار محمد (راست) با ابراهیم، موسی و عیسی در [[نگارگری ایرانی\|مینیاتوری]] ایرانی. برگرفته از نسخهٔ خطی [[قرون وسطی\|قرون وسطایی]] نوشتهٔ [[باربارا هانوالت]].]]
	{{اصلی\|پیامبران اولوالعزم}}		{{اصلی\|پیامبران اولوالعزم}}
	«[[پیامبران اولوالعزم\|اولوالعزم]]» تعبیری قرآنی دربارهٔ «پیامبرانِ شکیبا، کوشا و دوراندیش» است که در بیشتر منابع اسلامی، نسبت به سایرِ پیامبران از جایگاهِ والاتری برخوردار بوده‌اند. عبارتِ «اولوالعزم» در قرآن یک مرتبه به‌صراحت در آیهٔ ۳۵ از [[احقاف\|سورهٔ اَحقاف]] یاد ~~شده‌است~~.<ref>{{پک\|حاج‌منوچهری\|۱۳۸۸\|ک=دانشنامه بزرگ اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref> [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] در ''[[تفسیر نمونه]]''، این تفسیر و معنا از اولوالعزم را بهترین تفسیر ~~دانسته‌است~~ که پیامبرانْ صاحبِ شریعت هستند و با آمدنِ شریعتِ آنان، شریعتِ قبلی منسوخ می‌شود. براساس این تفسیر، پیامبرانِ اولوالعزم، دارای مسئولیتِ سنگین‌تری نسبت به سایرِ پیامبران بوده‌اند و برای این مأموریت سنگین، نیاز به عزم و اراده‌ای قوی داشتند.<ref>{{پک\|بلاغی\|۱۳۹۰\|ف=وسعت دعوت پیامبران\|ک=بینات\|ص=۱۵۵}}</ref>		«[[پیامبران اولوالعزم\|اولوالعزم]]» تعبیری قرآنی دربارهٔ «پیامبرانِ شکیبا، کوشا و دوراندیش» است که در بیشتر منابع اسلامی، نسبت به سایرِ پیامبران از جایگاهِ والاتری برخوردار بوده‌اند. عبارتِ «اولوالعزم» در قرآن یک مرتبه به‌صراحت در آیهٔ ۳۵ از [[احقاف\|سورهٔ اَحقاف]] یاد شده است.<ref>{{پک\|حاج‌منوچهری\|۱۳۸۸\|ک=دانشنامه بزرگ اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref> [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] در ''[[تفسیر نمونه]]''، این تفسیر و معنا از اولوالعزم را بهترین تفسیر دانسته است که پیامبرانْ صاحبِ شریعت هستند و با آمدنِ شریعتِ آنان، شریعتِ قبلی منسوخ می‌شود. براساس این تفسیر، پیامبرانِ اولوالعزم، دارای مسئولیتِ سنگین‌تری نسبت به سایرِ پیامبران بوده‌اند و برای این مأموریت سنگین، نیاز به عزم و اراده‌ای قوی داشتند.<ref>{{پک\|بلاغی\|۱۳۹۰\|ف=وسعت دعوت پیامبران\|ک=بینات\|ص=۱۵۵}}</ref>

	از مسائلِ مورد اختلاف در منابع اسلامی، تعدادِ پیامبرانِ اولوالعزم است. بعضی مفسرین همچون [[شیخ طوسی]]، [[جارالله زمخشری\|زَمَخشَری]] و [[فخر رازی]]، تمامِ پیامبران را از رسولانِ اولوالعزم دانسته‌اند<ref>{{پک\|حاج‌منوچهری\|۱۳۸۸\|ک=دانشنامه بزرگ اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref> و در مقابل، گروهی، ۱۸ تن از پیامبرانی یادشده در آیهٔ ۸۲ تا ۸۶ [[انعام (سوره)\|سورهٔ اَنعام]] را مصداقِ اولوالعزم دانسته‌اند.<ref>{{پک\|اصغری\|۱۳۸۷\|ک=دانشنامه کلام اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref> آلوسی، از مفسران سنی مذهب، این قول را به [[حسن بن فضل]] منسوب می‌داند.<ref>{{پک\|آلوسی\|۱۲۷۰\|ک=تفسیر الآلوسی\|ج=۲۶\|ص=۳}}</ref> در میان منابع، اعداد دیگری چون نُه، هفت و شش نیز گزارش ~~شده‌است~~. طباطبایی، مفسر شیعه در ''[[تفسیر المیزان\|تفسیرِ اَلْمیزان]]''، با استناد به روایاتی از منابع اسلامی، تعداد پیامبران اولوالعزم را ۵ تن گزارش ~~کرده‌است~~ و این روایات را بر مبنای [[حدیث متواتر\|تَواتُر]] در حد مُستَفیض، معتبر ~~دانسته‌است~~. در مقابل در تفسیر ''روح المعانی''، این روایات به‌حدِ تواتر دانسته نشده‌اند و در نتیجه، تعداد پیامبران اولوالعزم به عددِ خاصی وصف ~~نشده‌است~~.<ref>{{پک\|اصغری\|۱۳۸۷\|ک=دانشنامه کلام اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref>		از مسائلِ مورد اختلاف در منابع اسلامی، تعدادِ پیامبرانِ اولوالعزم است. بعضی مفسرین همچون [[شیخ طوسی]]، [[جارالله زمخشری\|زَمَخشَری]] و [[فخر رازی]]، تمامِ پیامبران را از رسولانِ اولوالعزم دانسته‌اند<ref>{{پک\|حاج‌منوچهری\|۱۳۸۸\|ک=دانشنامه بزرگ اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref> و در مقابل، گروهی، ۱۸ تن از پیامبرانی یادشده در آیهٔ ۸۲ تا ۸۶ [[انعام (سوره)\|سورهٔ اَنعام]] را مصداقِ اولوالعزم دانسته‌اند.<ref>{{پک\|اصغری\|۱۳۸۷\|ک=دانشنامه کلام اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref> آلوسی، از مفسران سنی مذهب، این قول را به [[حسن بن فضل]] منسوب می‌داند.<ref>{{پک\|آلوسی\|۱۲۷۰\|ک=تفسیر الآلوسی\|ج=۲۶\|ص=۳}}</ref> در میان منابع، اعداد دیگری چون نُه، هفت و شش نیز گزارش شده است. طباطبایی، مفسر شیعه در ''[[تفسیر المیزان\|تفسیرِ اَلْمیزان]]''، با استناد به روایاتی از منابع اسلامی، تعداد پیامبران اولوالعزم را ۵ تن گزارش کرده است و این روایات را بر مبنای [[حدیث متواتر\|تَواتُر]] در حد مُستَفیض، معتبر دانسته است. در مقابل در تفسیر ''روح المعانی''، این روایات به‌حدِ تواتر دانسته نشده‌اند و در نتیجه، تعداد پیامبران اولوالعزم به عددِ خاصی وصف نشده است.<ref>{{پک\|اصغری\|۱۳۸۷\|ک=دانشنامه کلام اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref>

	== در دیگر ادیان ==		== در دیگر ادیان ==
خط ۴۳:		خط ۴۳:

	== تعداد ==		== تعداد ==
	تعداد پیامبر با اختلاف در منابع گزارش شده ~~است۔~~ در عقاید مسلمانان تعداد پیامبران ۲۲۴ هزار نفر هستند که ۳۱۵ نفر از آنان رسول ~~بوده‌اند۔~~<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>		تعداد پیامبر با اختلاف در منابع گزارش شده است. در عقاید مسلمانان تعداد پیامبران ۲۲۴ هزار نفر هستند که ۳۱۵ نفر از آنان رسول بوده‌اند.<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

	=== ارجاعات ===		=== ارجاعات ===
	{{پانویس\|۲}}		{{پانویس\|۲}}
خط ۶۲:		خط ۶۱:
	{{بزرگان اسلام}}		{{بزرگان اسلام}}

			[[رده:اصطلاحات اسلامی]]
			[[رده:اصطلاحات کلامی]]
	[[رده:الهیات اسلامی]]		[[رده:الهیات اسلامی]]
	[[رده:الهیات مسیحی]]		[[رده:الهیات مسیحی]]

Shahroudi در ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۳۴

2023-09-19T04:34:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۳۴
خط ۵:		خط ۵:
	در برخی از اسناد [[خاور نزدیک باستان\|خاورمیانهٔ باستان]] دیده شده که فردی از جانب خدایان با بشر صحبت یا آینده را پیشگویی می‌کند. [[کتاب مقدس]] انبیای [[بعل\|بَعَل]] را کم و بیش مشابه انبیای [[یهوه\|یَهُوَه]] توصیف کرده است. در اسرائیل باستان افراد به میل خودشان پیامبر نمی‌شدند و گاه با وجود اینکه مخالف بودند، به اجبار نبوت می‌کردند. در [[مسیحیت]] کسانی که از جانب خدا، [[عیسی]] یا [[روح‌القدس]] صحبت می‌کردند رسول محسوب می‌شدند. در [[قرآن]]، «رسولان» و «انبیاء» دو دسته مجزا هستند، هر چند قرآن برخی را «رسول و نبی» نامیده است. تمام پیامبران قرآن از یک خانواده هستند. در [[بهائیت]]، افرادی به نام [[مظهر ظهور]] وجود دارند که از جانب خدا انتخاب شده‌اند.		در برخی از اسناد [[خاور نزدیک باستان\|خاورمیانهٔ باستان]] دیده شده که فردی از جانب خدایان با بشر صحبت یا آینده را پیشگویی می‌کند. [[کتاب مقدس]] انبیای [[بعل\|بَعَل]] را کم و بیش مشابه انبیای [[یهوه\|یَهُوَه]] توصیف کرده است. در اسرائیل باستان افراد به میل خودشان پیامبر نمی‌شدند و گاه با وجود اینکه مخالف بودند، به اجبار نبوت می‌کردند. در [[مسیحیت]] کسانی که از جانب خدا، [[عیسی]] یا [[روح‌القدس]] صحبت می‌کردند رسول محسوب می‌شدند. در [[قرآن]]، «رسولان» و «انبیاء» دو دسته مجزا هستند، هر چند قرآن برخی را «رسول و نبی» نامیده است. تمام پیامبران قرآن از یک خانواده هستند. در [[بهائیت]]، افرادی به نام [[مظهر ظهور]] وجود دارند که از جانب خدا انتخاب شده‌اند.

	== ~~خاورمیانهٔ~~ باستان ==		== پیشینه باور به نبوت در باستان ==
	چنین پدیده‌ای در ~~[[خاور نزدیک باستان\|~~خاورمیانهٔ باستان]] مشاهده شده و پژوهشگران برخی افراد و متون باستانی مثل افرادی که مدعی دریافت دستور از جانب خدایان بودند را در این دسته قرار داده‌اند؛ مثلاً، در متون ~~[[زبان~~ اوگاریتی~~\|اوگاریتی]]~~ مواردی وجود دارد که در آن مژدهٔ اتفاقی در آینده داده شده اما به‌طور مشخص نمی‌توان گفت نویسندگان این متون گروهی مشخص و مدعی ارتباط با خدایان بوده‌اند. در [[کتاب مقدس]] اشارت پرشماری به انبیای [[بعل\|بَعَل]]، خدای فنیقی، شده و اینان نیز مانند انبیای [[یهوه]] با لفظ ~~«نبی»~~ یاد شده‌اند اما کتاب مقدس اشاره‌ای به ~~غیبگویی~~ انبیای بعل نکرده است. هر چند، متنی مصری از فردی به نام ون‌آمون که حاوی گزارش سفر او به جبیل در فنیقیه است و ون‌آمون می‌گوید یکی از نزدیکان امیر منطقه، از خود برون‌شده و توانسته غیبگویی کند که ون‌آمون از جانب [[آمون]] آمده است. در اسناد [[بین‌النهرین]]ی گاه دیده شده خدا (مثلا [[مردوک]]) به صورت مستقیم و گاه از طریق پادشاهان صحبت می‌کند. متنی از ۱۸۵۰ سال پیش از میلاد از [[اوروک]] حاوی پیشگویی خدایی دربارهٔ آینده اوروک است که از طریق یک فرد منتقل می‌شود. این فرد با خدا حرف می‌زند و سپس در جواب پادشاه می‌گوید «این‌ها سخنانی بود که [[ایشتر]] با من گفت.» این نوع فعالیت‌ها را بیشتر می‌توان در متون موسوم به «ماری» از قرن ۱۸ پیش از میلاد یافت و نام چند خدا و ۱۸ پیامبر (برخی مرد و برخی زن) در آن‌ها ذکر شده است. محققان برخی متون مصری، مثلاً متنی از شخصی به نام ایپوور که منتقد وضعیت موجود بوده یا متن موسوم به «پیشگویی نِفِرتی» را نیز مشابه انبیای کتاب مقدس دانسته‌اند.<ref dir="ltr">{{پک\|Huffmon\|1992\|ک=The Anchor Bible Dictionary\|ف=Prophecy\|زبان=en}}</ref>		چنین پدیده‌ای در خاورمیانهٔ باستان مشاهده شده و پژوهشگران برخی افراد و متون باستانی مثل افرادی که مدعی دریافت دستور از جانب خدایان بودند را در این دسته قرار داده‌اند؛ مثلاً، در متون اوگاریتی مواردی وجود دارد که در آن مژدهٔ اتفاقی در آینده داده شده اما به‌طور مشخص نمی‌توان گفت نویسندگان این متون گروهی مشخص و مدعی ارتباط با خدایان بوده‌اند. در [[کتاب مقدس]] اشارت پرشماری به انبیای [[بعل\|بَعَل]]، خدای فنیقی، شده و اینان نیز مانند انبیای [[یهوه]] با لفظ «[[نبی]]» یاد شده‌اند اما کتاب مقدس اشاره‌ای به [[غیب‌گویی]] انبیای بعل نکرده است. هر چند، متنی مصری از فردی به نام ون‌آمون که حاوی گزارش سفر او به جبیل در فنیقیه است و ون‌آمون می‌گوید یکی از نزدیکان امیر منطقه، از خود برون‌شده و توانسته غیبگویی کند که ون‌آمون از جانب [[آمون]] آمده است. در اسناد [[بین‌النهرین]]ی گاه دیده شده خدا (مثلا [[مردوک]]) به صورت مستقیم و گاه از طریق پادشاهان صحبت می‌کند. متنی از ۱۸۵۰ سال پیش از میلاد از [[اوروک]] حاوی پیشگویی خدایی دربارهٔ آینده اوروک است که از طریق یک فرد منتقل می‌شود. این فرد با خدا حرف می‌زند و سپس در جواب پادشاه می‌گوید «این‌ها سخنانی بود که [[ایشتر]] با من گفت.» این نوع فعالیت‌ها را بیشتر می‌توان در متون موسوم به «ماری» از قرن ۱۸ پیش از میلاد یافت و نام چند [[خدا]] و ۱۸ پیامبر (برخی مرد و برخی زن) در آن‌ها ذکر شده است. محققان برخی متون مصری، مثلاً متنی از شخصی به نام ایپوور که منتقد وضعیت موجود بوده یا متن موسوم به «پیشگویی نِفِرتی» را نیز مشابه انبیای کتاب مقدس دانسته‌اند.<ref dir="ltr">{{پک\|Huffmon\|1992\|ک=The Anchor Bible Dictionary\|ف=Prophecy\|زبان=en}}</ref>

	== در اسلام ==		== در اسلام ==
	در [[اسلام]] به افرادی که گفته می‌شود تصور شده از جانب [[الله]] وحی دریافت کرده‌اند. در [[زبان عربی\|عربی]] نیز مانند عبری چنین افرادی «نبی» (جمع: نبیین یا انبیاء) نام دارند. این لغات روی هم ۷۵ بار در [[قرآن]] به کار رفته‌اند. لغت رایج‌تر در قرآن، «رسول» (فرستاده) است که ۳۰۰ بار دیده می‌شود. اینطور که معلوم است، مانند [[عهد جدید]]، رسولان قرآن نیز جایگاهی بالاتر از انبیاء دارند و هرگاه این دو کلمه کنار هم قرار گرفته‌اند، ابتدا رسول و سپس به نبی اشاره شده است. مفسران مسلمان، مانند [[ناصرالدین عبدالله بیضاوی\|بیضاوی]]، اینطور گفته‌اند که رسول به شخصی می‌گویند که کتابی بر او نازل شده اما انبیاء کتاب یا شریعتی از خود ندارند. در قرآن افراد مختلفی مثل موسی، [[اسماعیل]] و [[محمد]] با هر دو عنوان «رسول و نبی» یاد شده‌اند اما همه رسولان، نبی نیستند؛ مثلاً [[فرشته\|فرشتگان]] نیز رسولان الله نامیده شده‌اند. به گفته قرآن، پیامبران به ترتیب و یکی پس از دیگری فرستاده شدند و همه آن‌ها از خاندان آدم، [[نوح]]، ابراهیم و اسرائیل هستند. قرآن همچنین می‌گوید خدا رسولان را از میان انسان‌ها و فرشتگان انتخاب می‌کند و پیامبران توانایی‌هایی مثل دیدن غیب دارند که دیگران آن را ندارند. برای برخی نیز برتری‌هایی قائل شده که دیگر پیامبران فاقد آن هستند؛ مثلاً، می‌گوید خدا ابراهیم را به عنوان دوست خودش انتخاب و با موسی صحبت کرد. قرآن برخی را نیز [[پیامبران اولوالعزم\|اولوالعزم]] نامیده اما نام‌هایشان را مشخص نکرده است. پیامبران قرآن با [[آدم]] آغاز و با محمد، به پایان می‌رسند.<ref~~>{{پک\|Rubin\|2006\|ک=Encyclopaedia of the Qur'an\|ف=Prophets and Prophethood\|زبان~~=~~en}}<~~/~~ref~~>		در [[اسلام]] به افرادی که گفته می‌شود تصور شده از جانب [[الله]] وحی دریافت کرده‌اند. در [[زبان عربی\|عربی]] نیز مانند عبری چنین افرادی «نبی» (جمع: نبیین یا انبیاء) نام دارند. این لغات روی هم ۷۵ بار در [[قرآن]] به کار رفته‌اند. لغت رایج‌تر در قرآن، «رسول» (فرستاده) است که ۳۰۰ بار دیده می‌شود. به گفته قرآن، پیامبران به ترتیب و یکی پس از دیگری فرستاده شدند و همه آن‌ها از خاندان آدم، [[نوح]]، ابراهیم و اسرائیل هستند.<ref name=":0">{{پک\|Rubin\|2006\|ک=Encyclopaedia of the Qur'an\|ف=Prophets and Prophethood\|زبان=en}}</ref>

			پیامبران بسیاری که پیش از محمد می‌زیستند، در قرآن مورد اشاره قرار گرفته‌اند. بخش قابل توجهی از قرآن را داستان زندگانی پیامبران پیشین به خود اختصاص داده است۔ از این میان، تنها ۲۵ پیامبر در قرآن نام برده شده‌اند که عبارتند از: «آدم، ادریس، نوح، هود، صالح، ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب، یوسف، لوط، شعیب، ایوب، ذوالکفل، موسی، هارون، داود، سلیمان، الیاس، الیشع، یونس، زکریا، یحیی، عیسی و محمد»۔ غیر از این افراد، پیامبران دیگری نیز مورد اشاره قرآن قرار گرفته است که از آنها نامی برده نشده که عبارتند از: «خضر، حزقیال، سموئیل، ارمیا، دانیال و۔۔۔»۔ از لقمان و ذوالقرنین نیز در قرآن یاد شده است که در باور بسیاری از مسلمانان از پیامبران نیستند۔ عالمان اسلامی، علاوه بر متن و ترجمه قرآن که شامل زندگانی پیامبران بوده است، کتاب‌هایی با عنوان قصص انبیاء، بر پایه داستان زندگانی پیامبران در منابع اسلامی تالیف کرده‌اند۔ در این کتاب‌ها تصویرنگاری‌هایی از پیامبران شکل گرفته‌است۔ امروزه یکی از روش‌های تبلیغ قرآن برای کودکان در میان مسلمانان، تهیه فیلم و داستان از زندگانی پیامبران بر اساس قرآن است۔<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>

			مسلمانان عموما به پیامبران پیشین و عقاید آنان احترام می‌گذارند. احترام به قبور پیامبران از عقاید مسلمانان است و برای پیامبران زیارت‌گاه‌هایی در کشورهای اسلامی گزارش شده است که مورد توجه مسلمانان قرار گرفته و در آنجا مراسم مذهبی اجرا می‌شود۔ زیارت قبر آدم در مکه و قبر محمد در مدینه، از مهمترین زیارت‌گاه‌های پیامبران برای مسلمانان است۔ فارغ از زیارت‌گاه‌های منسوب به پیامبران، وجود یادگاری‌هایی به یاد پیامبران همچون موهای پیامبران، ناخن‌های آنان، اشیاء مرتبط با آنان همچون شمشیر، عصا و۔۔۔ در موزه‌های اسلامی نگهداری می‌شود۔<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>

			در عقاید کلامی مسلمانان، نبوت از آدم شروع و به محمد ختم می‌شود و پذیرش نبوت پیامبران پیشین چون عیسی و موسی لازم دانسته شده است. در قرآن به کتاب ابراهیم اشاره شده است۔ همچنین از تورات و انجیل به عنوان کتاب پیامبران یاد شده است به مزامیر داود اشاره شده است۔ زبور و قرآن دو کتاب آسمانی دیگر هستند که در قران به آنها اشاره شده است۔ در باور مسلمانان، پیامبران می‌توانند امت خویش را شفاعت کنند و آنان را در قیامت از سختی‌ها برهانند۔<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>

			برخی متکلمان مسلمان، بین واژه «نبی» و «رسول» تفاوت قائل شده‌اند۔ بر اساس این تفاوت، نبی مقامی عمومی‌تر نسبت به رسول است و تنها برخی از پیامبران به مقام رسالت رسیده‌اند۔<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref> اینطور که معلوم است، مانند [[عهد جدید]]، رسولان قرآن نیز جایگاهی بالاتر از انبیاء دارند و هرگاه این دو کلمه کنار هم قرار گرفته‌اند، ابتدا رسول و سپس به نبی اشاره شده است. مفسران مسلمان، مانند [[ناصرالدین عبدالله بیضاوی\|بیضاوی]]، اینطور گفته‌اند که رسول به شخصی می‌گویند که کتابی بر او نازل شده اما انبیاء کتاب یا شریعتی از خود ندارند. در قرآن افراد مختلفی مثل موسی، [[اسماعیل]] و [[محمد]] با هر دو عنوان «رسول و نبی» یاد شده‌اند اما همه رسولان، نبی نیستند؛ مثلاً [[فرشته\|فرشتگان]] نیز رسولان الله نامیده شده‌اند. قرآن همچنین می‌گوید خدا رسولان را از میان انسان‌ها و فرشتگان انتخاب می‌کند و پیامبران توانایی‌هایی مثل دیدن غیب دارند که دیگران آن را ندارند. برای برخی نیز برتری‌هایی قائل شده که دیگر پیامبران فاقد آن هستند؛ مثلاً، می‌گوید خدا ابراهیم را به عنوان دوست خودش انتخاب و با موسی صحبت کرد.<ref name=":0" />

	=== پیامبران اولوالعزم ===		=== پیامبران اولوالعزم ===
خط ۳۲:		خط ۴۰:

	=== در بهائیت ===		=== در بهائیت ===
	در [[بهائیت]]، به کسانی که معمولا پیامبر نامیده می‌شوند، «[[مظهر ظهور]]» گفته می‌شود زیرا بهائیان اعتقاد دارند خدا پیام و ارادهٔ خود را در همه زمان‌ها و به شیوه‌های مختلفی — از جمله از طریق مظاهر ظهور — ابراز می‌کند.<ref dir="ltr" name="eor">{{cite encyclopedia \| last = Hutter \| first = Manfred \| editor = Ed. Lindsay Jones \| encyclopedia = Encyclopedia of Religion \| title = Bahā'īs \| edition = 2nd \| year = 2005 \| publisher = Macmillan Reference USA \| volume = 2 \| location = Detroit \| isbn = 0-02-865733-0 \| pages = 737–740 \| url-access = registration \| url = https://archive.org/details/encyclopediaofre0000unse_v8f2}}</ref> هدف خدا از این کار این است که آن مظاهر دین را در جهان رواج دهند و به همین جهت، اینان واسطهٔ بین خدا و بشر محسوب می‌شوند.<ref ~~dir="ltr"~~ name="manifestation">{{cite journal \| first = Juan \| last = Cole \| title = The Concept of Manifestation in the Baháʼí Writings\| year = 1982 \| journal = [[:en:Baháʼí studies#Journals\|Baháʼí Studies]] \| volume = monograph 9 \| pages = 1–38 \| url = http://bahai-library.com/cole_concept_manifestation}}</ref> مظاهر تجسم خدا محسوب نمی‌شوند، هر چند آن‌ها را با آدم‌های عادی نیز یکسان نمی‌دانند؛ به همین جهت، آنان دارای خصیصه‌های الهی و بشری هستند.<ref name="manifestation"/> در کنار مظاهر، بهائیان پیامبران پایین مرتبه‌تری نیز دارند. در بهائیت، مظاهر چون خورشید (که از خود نور دارد) هستند و پیامبران دیگر چون ماه (که نورشان را از خورشید می‌گیرند). مثلاً، موسی یکی از مظاهر ظهور است اما برادرش هارون در میان پیامبران کوچک‌تر جای می‌گیرد. دیگر پیامبران یهودی نیز در همین دسته‌اند.		در [[بهائیت]]، به کسانی که معمولا پیامبر نامیده می‌شوند، «[[مظهر ظهور]]» گفته می‌شود زیرا بهائیان اعتقاد دارند خدا پیام و ارادهٔ خود را در همه زمان‌ها و به شیوه‌های مختلفی — از جمله از طریق مظاهر ظهور — ابراز می‌کند.<ref dir="ltr" name="eor">{{cite encyclopedia \| last = Hutter \| first = Manfred \| editor = Ed. Lindsay Jones \| encyclopedia = Encyclopedia of Religion \| title = Bahā'īs \| edition = 2nd \| year = 2005 \| publisher = Macmillan Reference USA \| volume = 2 \| location = Detroit \| isbn = 0-02-865733-0 \| pages = 737–740 \| url-access = registration \| url = https://archive.org/details/encyclopediaofre0000unse_v8f2}}</ref> هدف خدا از این کار این است که آن مظاهر دین را در جهان رواج دهند و به همین جهت، اینان واسطهٔ بین خدا و بشر محسوب می‌شوند. مظاهر تجسم خدا محسوب نمی‌شوند، هر چند آن‌ها را با آدم‌های عادی نیز یکسان نمی‌دانند؛ به همین جهت، آنان دارای خصیصه‌های الهی و بشری هستند.<ref name="manifestation">{{cite journal \| first = Juan \| last = Cole \| title = The Concept of Manifestation in the Baháʼí Writings\| year = 1982 \| journal = [[:en:Baháʼí studies#Journals\|Baháʼí Studies]] \| volume = monograph 9 \| pages = 1–38 \| url = http://bahai-library.com/cole_concept_manifestation}}</ref> در کنار مظاهر، بهائیان پیامبران پایین مرتبه‌تری نیز دارند. در بهائیت، مظاهر چون خورشید (که از خود نور دارد) هستند و پیامبران دیگر چون ماه (که نورشان را از خورشید می‌گیرند). مثلاً، موسی یکی از مظاهر ظهور است اما برادرش هارون در میان پیامبران کوچک‌تر جای می‌گیرد. دیگر پیامبران یهودی نیز در همین دسته‌اند.{{مدرک}}

			== تعداد ==
			تعداد پیامبر با اختلاف در منابع گزارش شده است۔ در عقاید مسلمانان تعداد پیامبران ۲۲۴ هزار نفر هستند که ۳۱۵ نفر از آنان رسول بوده‌اند۔<ref>{{پک\|1=Wheeler\|2=۲۰۰۴\|ف=Prophets\|ک=Encyclopedia of Islam and the Muslim World\|زبان=en}}</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
خط ۴۴:		خط ۵۵:
	* {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=بلاغی\|نام=سید محمد\|عنوان=وسعت دعوت پیامبران اولوالعزم از نگاه قرآن\|ژورنال=بینات\|مکان=\|شماره=۷۰\|تاریخ=۱۳۹۰\|صفحه=۱۵۴–۱۶۴\|پیوند=https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/878635/وسعت-دعوت-پیامبران-اولوالعزم-از-نگاه-قرآن?q=اولوالعزم&score=24.0&rownumber=8\|دسترسی پیوند=آبونمان\|توسط=[[نورمگز]]}}		* {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=بلاغی\|نام=سید محمد\|عنوان=وسعت دعوت پیامبران اولوالعزم از نگاه قرآن\|ژورنال=بینات\|مکان=\|شماره=۷۰\|تاریخ=۱۳۹۰\|صفحه=۱۵۴–۱۶۴\|پیوند=https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/878635/وسعت-دعوت-پیامبران-اولوالعزم-از-نگاه-قرآن?q=اولوالعزم&score=24.0&rownumber=8\|دسترسی پیوند=آبونمان\|توسط=[[نورمگز]]}}
	* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=حاج‌منوچهری\|نام=فرامرز\|ویراستار=\|مقاله=اولوالعزم\|دانشنامه=[[دانشنامه بزرگ اسلامی]]\|عنوان جلد=دانشنامه بزرگ اسلامی\|سال=۱۳۸۸\|ناشر=[[مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی]]\|مکان=تهران\|پیوند مدخل=http://lib.eshia.ir/23022/10/4133/اولوالعزم}}		* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=حاج‌منوچهری\|نام=فرامرز\|ویراستار=\|مقاله=اولوالعزم\|دانشنامه=[[دانشنامه بزرگ اسلامی]]\|عنوان جلد=دانشنامه بزرگ اسلامی\|سال=۱۳۸۸\|ناشر=[[مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی]]\|مکان=تهران\|پیوند مدخل=http://lib.eshia.ir/23022/10/4133/اولوالعزم}}
			* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=Wheeler\|نام=Brannon M.\|پیوند نویسنده=\|عنوان=Prophets\|دانشنامه=[[دایرةالمعارف اسلام و جهان اسلام\|Encyclopedia of Islam and the Muslim World]]\|ویرایش=\|جلد=1\|سال=۲۰۰۴\|ناشر=The Gale Group\|مکان=New York\|شابک=0-02-865604-0\|صفحه=554-555\|تاریخ بازبینی=\|کد زبان=en\|پیوند مدخل=}}

	{{پیامبران در قرآن}}		{{پیامبران در قرآن}}

Shahroudi: /* پانویس */

2023-09-19T03:24:56Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۲۴
خط ۴۰:		خط ۴۰:

	=== منابع ===		=== منابع ===
			* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=آلوسی\|نام=شهاب‌الدین\|عنوان=تفسیر الآلوسی\|سال=۱۲۷۰\|مکان=بیروت\|ناشر=\|پیوند نویسنده=شهاب‌الدین آلوسی\|پیوند=http://lib.eshia.ir/15400/26/1}}
			* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=اصغری\|نام=محمدجواد\|پیوند نویسنده=\|ویراستار=\|مقاله=اولوالعزم\|دانشنامه=[[دانشنامه کلام اسلامی]]\|عنوان جلد=دانشنامه کلام اسلامی\|سال=۱۳۸۷\|ناشر=موسسه امام صادق (ع)\|مکان=قم\|پیوند مدخل=http://lib.eshia.ir/23021/1/93}}
			* {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=بلاغی\|نام=سید محمد\|عنوان=وسعت دعوت پیامبران اولوالعزم از نگاه قرآن\|ژورنال=بینات\|مکان=\|شماره=۷۰\|تاریخ=۱۳۹۰\|صفحه=۱۵۴–۱۶۴\|پیوند=https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/878635/وسعت-دعوت-پیامبران-اولوالعزم-از-نگاه-قرآن?q=اولوالعزم&score=24.0&rownumber=8\|دسترسی پیوند=آبونمان\|توسط=[[نورمگز]]}}
			* {{یادکرد دانشنامه\|نام خانوادگی=حاج‌منوچهری\|نام=فرامرز\|ویراستار=\|مقاله=اولوالعزم\|دانشنامه=[[دانشنامه بزرگ اسلامی]]\|عنوان جلد=دانشنامه بزرگ اسلامی\|سال=۱۳۸۸\|ناشر=[[مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی]]\|مکان=تهران\|پیوند مدخل=http://lib.eshia.ir/23022/10/4133/اولوالعزم}}

	* تست
	{{پیامبران در قرآن}}		{{پیامبران در قرآن}}
	{{مباحث اسلام}}		{{مباحث اسلام}}

Shahroudi در ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۲۱

2023-09-19T03:21:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	به ~~مؤسس یک دین و کسانی که ادعا می‌کنند با~~ [[~~خدا~~]] ~~یا خدایانی ارتباط دارند و از جانب آن‌ها سخن می‌گویند،~~ '''پیامبر''' یا '''پیغمبر''' و '''نبی''' یا '''رسول''' گفته می‌شود.<ref dir="ltr">[http://www.thefreedictionary.com/prophet prophet – definition of prophet by the Free Online Dictionary, Thesaurus and Encyclopedia<!-- Bot generated title -->]</ref><ref dir="ltr">{{Cite web \|url=http://mw1.m-w.com/dictionary/prophet \|title=prophet – Definition from the Merriam-Webster Online Dictionary \|access-date=24 سپتامبر 2020 \|archive-date=28 ژوئن 2012 \|archive-url=https://web.archive.org/web/20120628232343/http://mw1.m-w.com/dictionary/prophet}}</ref> چنین ادعاهایی در ادیان زیادی مانند [[یهودیت]]، [[مسیحیت]]، [[اسلام]]، [[مزدیسنا]]، [[بهائیت]]، [[هندوئیسم]] و غیره وجود داشته است. با این وجود، برداشت‌ها از این مفهوم متفاوت بوده است.		{{multiple image\|perrow=2\|total_width=300\|image1=Abraham_in_Abraham_and_the_Angels_by_Aert_de_Gelder.jpg\|width1=300\|height1=\|image2=Rembrandt_-_Moses_Smashing_the_Tablets_of_the_Law_-_WGA19132.jpg\|width2=300\|height2=\|image3=Spas_vsederzhitel_sinay.jpg\|width3=300\|height3=\|image4=Muslim depiction of Muhammad - 17th century Ottoman copy from the "Edinburgh codex".jpg\|width4=300\|height4=\|footer=بالا از راست به چپ:{{سخ}}[[ابراهیم]]، [[موسی]]{{سخ}}[[عیسی]]، [[محمد]]}}

			'''پیامبر''' یا '''پیغمبر''' و '''نبی''' یا '''رسول''' به مؤسس یک دین و کسانی که ادعا می‌کنند با [[خدا]] یا خدایانی ارتباط دارند و از جانب آن‌ها سخن می‌گویند، گفته می‌شود.<ref dir="ltr">[http://www.thefreedictionary.com/prophet prophet – definition of prophet by the Free Online Dictionary, Thesaurus and Encyclopedia<!-- Bot generated title -->]</ref><ref dir="ltr">{{Cite web \|url=http://mw1.m-w.com/dictionary/prophet \|title=prophet – Definition from the Merriam-Webster Online Dictionary \|access-date=24 سپتامبر 2020 \|archive-date=28 ژوئن 2012 \|archive-url=https://web.archive.org/web/20120628232343/http://mw1.m-w.com/dictionary/prophet}}</ref> چنین ادعاهایی در ادیان زیادی مانند [[یهودیت]]، [[مسیحیت]]، [[اسلام]]، [[مزدیسنا]]، [[بهائیت]]، [[هندوئیسم]] و غیره وجود داشته است. با این وجود، برداشت‌ها از این مفهوم متفاوت بوده است.

	در برخی از اسناد [[خاور نزدیک باستان\|خاورمیانهٔ باستان]] دیده شده که فردی از جانب خدایان با بشر صحبت یا آینده را پیشگویی می‌کند. [[کتاب مقدس]] انبیای [[بعل\|بَعَل]] را کم و بیش مشابه انبیای [[یهوه\|یَهُوَه]] توصیف کرده است. در اسرائیل باستان افراد به میل خودشان پیامبر نمی‌شدند و گاه با وجود اینکه مخالف بودند، به اجبار نبوت می‌کردند. در [[مسیحیت]] کسانی که از جانب خدا، [[عیسی]] یا [[روح‌القدس]] صحبت می‌کردند رسول محسوب می‌شدند. در [[قرآن]]، «رسولان» و «انبیاء» دو دسته مجزا هستند، هر چند قرآن برخی را «رسول و نبی» نامیده است. تمام پیامبران قرآن از یک خانواده هستند. در [[بهائیت]]، افرادی به نام [[مظهر ظهور]] وجود دارند که از جانب خدا انتخاب شده‌اند.		در برخی از اسناد [[خاور نزدیک باستان\|خاورمیانهٔ باستان]] دیده شده که فردی از جانب خدایان با بشر صحبت یا آینده را پیشگویی می‌کند. [[کتاب مقدس]] انبیای [[بعل\|بَعَل]] را کم و بیش مشابه انبیای [[یهوه\|یَهُوَه]] توصیف کرده است. در اسرائیل باستان افراد به میل خودشان پیامبر نمی‌شدند و گاه با وجود اینکه مخالف بودند، به اجبار نبوت می‌کردند. در [[مسیحیت]] کسانی که از جانب خدا، [[عیسی]] یا [[روح‌القدس]] صحبت می‌کردند رسول محسوب می‌شدند. در [[قرآن]]، «رسولان» و «انبیاء» دو دسته مجزا هستند، هر چند قرآن برخی را «رسول و نبی» نامیده است. تمام پیامبران قرآن از یک خانواده هستند. در [[بهائیت]]، افرادی به نام [[مظهر ظهور]] وجود دارند که از جانب خدا انتخاب شده‌اند.
خط ۶:		خط ۸:
	چنین پدیده‌ای در [[خاور نزدیک باستان\|خاورمیانهٔ باستان]] مشاهده شده و پژوهشگران برخی افراد و متون باستانی مثل افرادی که مدعی دریافت دستور از جانب خدایان بودند را در این دسته قرار داده‌اند؛ مثلاً، در متون [[زبان اوگاریتی\|اوگاریتی]] مواردی وجود دارد که در آن مژدهٔ اتفاقی در آینده داده شده اما به‌طور مشخص نمی‌توان گفت نویسندگان این متون گروهی مشخص و مدعی ارتباط با خدایان بوده‌اند. در [[کتاب مقدس]] اشارت پرشماری به انبیای [[بعل\|بَعَل]]، خدای فنیقی، شده و اینان نیز مانند انبیای [[یهوه]] با لفظ «نبی» یاد شده‌اند اما کتاب مقدس اشاره‌ای به غیبگویی انبیای بعل نکرده است. هر چند، متنی مصری از فردی به نام ون‌آمون که حاوی گزارش سفر او به جبیل در فنیقیه است و ون‌آمون می‌گوید یکی از نزدیکان امیر منطقه، از خود برون‌شده و توانسته غیبگویی کند که ون‌آمون از جانب [[آمون]] آمده است. در اسناد [[بین‌النهرین]]ی گاه دیده شده خدا (مثلا [[مردوک]]) به صورت مستقیم و گاه از طریق پادشاهان صحبت می‌کند. متنی از ۱۸۵۰ سال پیش از میلاد از [[اوروک]] حاوی پیشگویی خدایی دربارهٔ آینده اوروک است که از طریق یک فرد منتقل می‌شود. این فرد با خدا حرف می‌زند و سپس در جواب پادشاه می‌گوید «این‌ها سخنانی بود که [[ایشتر]] با من گفت.» این نوع فعالیت‌ها را بیشتر می‌توان در متون موسوم به «ماری» از قرن ۱۸ پیش از میلاد یافت و نام چند خدا و ۱۸ پیامبر (برخی مرد و برخی زن) در آن‌ها ذکر شده است. محققان برخی متون مصری، مثلاً متنی از شخصی به نام ایپوور که منتقد وضعیت موجود بوده یا متن موسوم به «پیشگویی نِفِرتی» را نیز مشابه انبیای کتاب مقدس دانسته‌اند.<ref dir="ltr">{{پک\|Huffmon\|1992\|ک=The Anchor Bible Dictionary\|ف=Prophecy\|زبان=en}}</ref>		چنین پدیده‌ای در [[خاور نزدیک باستان\|خاورمیانهٔ باستان]] مشاهده شده و پژوهشگران برخی افراد و متون باستانی مثل افرادی که مدعی دریافت دستور از جانب خدایان بودند را در این دسته قرار داده‌اند؛ مثلاً، در متون [[زبان اوگاریتی\|اوگاریتی]] مواردی وجود دارد که در آن مژدهٔ اتفاقی در آینده داده شده اما به‌طور مشخص نمی‌توان گفت نویسندگان این متون گروهی مشخص و مدعی ارتباط با خدایان بوده‌اند. در [[کتاب مقدس]] اشارت پرشماری به انبیای [[بعل\|بَعَل]]، خدای فنیقی، شده و اینان نیز مانند انبیای [[یهوه]] با لفظ «نبی» یاد شده‌اند اما کتاب مقدس اشاره‌ای به غیبگویی انبیای بعل نکرده است. هر چند، متنی مصری از فردی به نام ون‌آمون که حاوی گزارش سفر او به جبیل در فنیقیه است و ون‌آمون می‌گوید یکی از نزدیکان امیر منطقه، از خود برون‌شده و توانسته غیبگویی کند که ون‌آمون از جانب [[آمون]] آمده است. در اسناد [[بین‌النهرین]]ی گاه دیده شده خدا (مثلا [[مردوک]]) به صورت مستقیم و گاه از طریق پادشاهان صحبت می‌کند. متنی از ۱۸۵۰ سال پیش از میلاد از [[اوروک]] حاوی پیشگویی خدایی دربارهٔ آینده اوروک است که از طریق یک فرد منتقل می‌شود. این فرد با خدا حرف می‌زند و سپس در جواب پادشاه می‌گوید «این‌ها سخنانی بود که [[ایشتر]] با من گفت.» این نوع فعالیت‌ها را بیشتر می‌توان در متون موسوم به «ماری» از قرن ۱۸ پیش از میلاد یافت و نام چند خدا و ۱۸ پیامبر (برخی مرد و برخی زن) در آن‌ها ذکر شده است. محققان برخی متون مصری، مثلاً متنی از شخصی به نام ایپوور که منتقد وضعیت موجود بوده یا متن موسوم به «پیشگویی نِفِرتی» را نیز مشابه انبیای کتاب مقدس دانسته‌اند.<ref dir="ltr">{{پک\|Huffmon\|1992\|ک=The Anchor Bible Dictionary\|ف=Prophecy\|زبان=en}}</ref>

	== ادیان ==		== در اسلام ==
			در [[اسلام]] به افرادی که گفته می‌شود تصور شده از جانب [[الله]] وحی دریافت کرده‌اند. در [[زبان عربی\|عربی]] نیز مانند عبری چنین افرادی «نبی» (جمع: نبیین یا انبیاء) نام دارند. این لغات روی هم ۷۵ بار در [[قرآن]] به کار رفته‌اند. لغت رایج‌تر در قرآن، «رسول» (فرستاده) است که ۳۰۰ بار دیده می‌شود. اینطور که معلوم است، مانند [[عهد جدید]]، رسولان قرآن نیز جایگاهی بالاتر از انبیاء دارند و هرگاه این دو کلمه کنار هم قرار گرفته‌اند، ابتدا رسول و سپس به نبی اشاره شده است. مفسران مسلمان، مانند [[ناصرالدین عبدالله بیضاوی\|بیضاوی]]، اینطور گفته‌اند که رسول به شخصی می‌گویند که کتابی بر او نازل شده اما انبیاء کتاب یا شریعتی از خود ندارند. در قرآن افراد مختلفی مثل موسی، [[اسماعیل]] و [[محمد]] با هر دو عنوان «رسول و نبی» یاد شده‌اند اما همه رسولان، نبی نیستند؛ مثلاً [[فرشته\|فرشتگان]] نیز رسولان الله نامیده شده‌اند. به گفته قرآن، پیامبران به ترتیب و یکی پس از دیگری فرستاده شدند و همه آن‌ها از خاندان آدم، [[نوح]]، ابراهیم و اسرائیل هستند. قرآن همچنین می‌گوید خدا رسولان را از میان انسان‌ها و فرشتگان انتخاب می‌کند و پیامبران توانایی‌هایی مثل دیدن غیب دارند که دیگران آن را ندارند. برای برخی نیز برتری‌هایی قائل شده که دیگر پیامبران فاقد آن هستند؛ مثلاً، می‌گوید خدا ابراهیم را به عنوان دوست خودش انتخاب و با موسی صحبت کرد. قرآن برخی را نیز [[پیامبران اولوالعزم\|اولوالعزم]] نامیده اما نام‌هایشان را مشخص نکرده است. پیامبران قرآن با [[آدم]] آغاز و با محمد، به پایان می‌رسند.<ref>{{پک\|Rubin\|2006\|ک=Encyclopaedia of the Qur'an\|ف=Prophets and Prophethood\|زبان=en}}</ref>

			=== پیامبران اولوالعزم ===
			[[پرونده:Medieval Persian manuscript Muhammad leads Abraham Moses Jesus.jpg\|بندانگشتی\|دیدار محمد (راست) با ابراهیم، موسی و عیسی در [[نگارگری ایرانی\|مینیاتوری]] ایرانی. برگرفته از نسخهٔ خطی [[قرون وسطی\|قرون وسطایی]] نوشتهٔ [[باربارا هانوالت]].]]
			{{اصلی\|پیامبران اولوالعزم}}
			«[[پیامبران اولوالعزم\|اولوالعزم]]» تعبیری قرآنی دربارهٔ «پیامبرانِ شکیبا، کوشا و دوراندیش» است که در بیشتر منابع اسلامی، نسبت به سایرِ پیامبران از جایگاهِ والاتری برخوردار بوده‌اند. عبارتِ «اولوالعزم» در قرآن یک مرتبه به‌صراحت در آیهٔ ۳۵ از [[احقاف\|سورهٔ اَحقاف]] یاد شده‌است.<ref>{{پک\|حاج‌منوچهری\|۱۳۸۸\|ک=دانشنامه بزرگ اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref> [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی]] در ''[[تفسیر نمونه]]''، این تفسیر و معنا از اولوالعزم را بهترین تفسیر دانسته‌است که پیامبرانْ صاحبِ شریعت هستند و با آمدنِ شریعتِ آنان، شریعتِ قبلی منسوخ می‌شود. براساس این تفسیر، پیامبرانِ اولوالعزم، دارای مسئولیتِ سنگین‌تری نسبت به سایرِ پیامبران بوده‌اند و برای این مأموریت سنگین، نیاز به عزم و اراده‌ای قوی داشتند.<ref>{{پک\|بلاغی\|۱۳۹۰\|ف=وسعت دعوت پیامبران\|ک=بینات\|ص=۱۵۵}}</ref>

			از مسائلِ مورد اختلاف در منابع اسلامی، تعدادِ پیامبرانِ اولوالعزم است. بعضی مفسرین همچون [[شیخ طوسی]]، [[جارالله زمخشری\|زَمَخشَری]] و [[فخر رازی]]، تمامِ پیامبران را از رسولانِ اولوالعزم دانسته‌اند<ref>{{پک\|حاج‌منوچهری\|۱۳۸۸\|ک=دانشنامه بزرگ اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref> و در مقابل، گروهی، ۱۸ تن از پیامبرانی یادشده در آیهٔ ۸۲ تا ۸۶ [[انعام (سوره)\|سورهٔ اَنعام]] را مصداقِ اولوالعزم دانسته‌اند.<ref>{{پک\|اصغری\|۱۳۸۷\|ک=دانشنامه کلام اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref> آلوسی، از مفسران سنی مذهب، این قول را به [[حسن بن فضل]] منسوب می‌داند.<ref>{{پک\|آلوسی\|۱۲۷۰\|ک=تفسیر الآلوسی\|ج=۲۶\|ص=۳}}</ref> در میان منابع، اعداد دیگری چون نُه، هفت و شش نیز گزارش شده‌است. طباطبایی، مفسر شیعه در ''[[تفسیر المیزان\|تفسیرِ اَلْمیزان]]''، با استناد به روایاتی از منابع اسلامی، تعداد پیامبران اولوالعزم را ۵ تن گزارش کرده‌است و این روایات را بر مبنای [[حدیث متواتر\|تَواتُر]] در حد مُستَفیض، معتبر دانسته‌است. در مقابل در تفسیر ''روح المعانی''، این روایات به‌حدِ تواتر دانسته نشده‌اند و در نتیجه، تعداد پیامبران اولوالعزم به عددِ خاصی وصف نشده‌است.<ref>{{پک\|اصغری\|۱۳۸۷\|ک=دانشنامه کلام اسلامی\|ف=اولوالعزم}}</ref>

			== در دیگر ادیان ==
	=== در یهودیت ===		=== در یهودیت ===
	در [[تنخ]] انبیاء کسانی هستند که از جانب یهوه برای انجام کارهای او و رساندن پیام انتخاب شده‌اند. اینان به میل خود انتخاب نمی‌شوند و گاه حتی با آن مخالفت می‌کنند. نبوت در تنخ علمی نیست که شخص بتواند آن را یاد بگیرد؛ او انتخاب می‌شود و چاره‌ای جز رساندن پیام ندارد، حتی اگر با آن مخالف باشد. نبی تا حدی جایگاهی متمایز از یارانش دارد و باید مسئولیت انتخاب‌شدن را به دوش بکشد. او در حضور خداست و به شورای الهی نیز دسترسی دارد. تنها زمانی صحبت می‌کند که به او دستور داده شود اما به مجرد اینکه دستور صادر شد، باید صحبت کند. البته این بدان معنا نیست که هویت شخصی‌اش را از دست می‌دهد. ترجمهٔ پیام به زبان محلی نیز به عهد هموست. دومین بخش تنخ «[[کتب انبیاء]]» نام دارد و خود به دو بخش انبیای متقدم و انبیای متأخر تقسیم شده است. انبیای متأخر نیز شامل دو بخش [[پیامبران مهین\|انبیای کبیر]] و [[پیامبران مهین\|انبیای صغیر]] است.<ref dir="ltr">{{پک\|Paul\|Sperling\|2007\|ک=Encyclopaedia Judaica\|ف=Prophets and Prophecy\|زبان=en}}</ref>		در [[تنخ]] انبیاء کسانی هستند که از جانب یهوه برای انجام کارهای او و رساندن پیام انتخاب شده‌اند. اینان به میل خود انتخاب نمی‌شوند و گاه حتی با آن مخالفت می‌کنند. نبوت در تنخ علمی نیست که شخص بتواند آن را یاد بگیرد؛ او انتخاب می‌شود و چاره‌ای جز رساندن پیام ندارد، حتی اگر با آن مخالف باشد. نبی تا حدی جایگاهی متمایز از یارانش دارد و باید مسئولیت انتخاب‌شدن را به دوش بکشد. او در حضور خداست و به شورای الهی نیز دسترسی دارد. تنها زمانی صحبت می‌کند که به او دستور داده شود اما به مجرد اینکه دستور صادر شد، باید صحبت کند. البته این بدان معنا نیست که هویت شخصی‌اش را از دست می‌دهد. ترجمهٔ پیام به زبان محلی نیز به عهد هموست. دومین بخش تنخ «[[کتب انبیاء]]» نام دارد و خود به دو بخش انبیای متقدم و انبیای متأخر تقسیم شده است. انبیای متأخر نیز شامل دو بخش [[پیامبران مهین\|انبیای کبیر]] و [[پیامبران مهین\|انبیای صغیر]] است.<ref dir="ltr">{{پک\|Paul\|Sperling\|2007\|ک=Encyclopaedia Judaica\|ف=Prophets and Prophecy\|زبان=en}}</ref>
خط ۱۸:		خط ۳۰:
	[[پرونده:Manichaean_Diagram_of_the_Universe_(Detail_12).jpg\|بندانگشتی\|چهار پیامبر آیین مانوی، در نقاشی «[[نمای مانوی جهان]]» مربوط به دوران حکومت [[دودمان یوان]] (۱۲۷۱–۱۳۶۸) بر چین. (''چپ به راست''): مانی، زرتشت، بودا و عیسی.]]		[[پرونده:Manichaean_Diagram_of_the_Universe_(Detail_12).jpg\|بندانگشتی\|چهار پیامبر آیین مانوی، در نقاشی «[[نمای مانوی جهان]]» مربوط به دوران حکومت [[دودمان یوان]] (۱۲۷۱–۱۳۶۸) بر چین. (''چپ به راست''): مانی، زرتشت، بودا و عیسی.]]
	در نوشته‌های مانوی که از خرابه‌های معابد مانوی در [[چین]] پیدا شده، از زرتشت و دین او با احترام یاد شده است. در این نوشته‌ها، نام زرتشت را در [[زبان اویغوری\|ایغوری]] «زروشچ بورخان» نوشته‌اند. این کلمه بورخان که حدود ده مرتبه در این نوشته‌ها تکرار شده، به معنی «پیامبر الهی» است. این نوشته‌ها به شرح پیکارهای زرتشت و پس از او مانی با جادوگران بابل می‌پردازند.<ref>{{پک\|جکسن\|۱۳۸۴\|ک=دین زرتشت در متون مانوی\|ص=۱۸۵\|زبان=fa}}</ref>		در نوشته‌های مانوی که از خرابه‌های معابد مانوی در [[چین]] پیدا شده، از زرتشت و دین او با احترام یاد شده است. در این نوشته‌ها، نام زرتشت را در [[زبان اویغوری\|ایغوری]] «زروشچ بورخان» نوشته‌اند. این کلمه بورخان که حدود ده مرتبه در این نوشته‌ها تکرار شده، به معنی «پیامبر الهی» است. این نوشته‌ها به شرح پیکارهای زرتشت و پس از او مانی با جادوگران بابل می‌پردازند.<ref>{{پک\|جکسن\|۱۳۸۴\|ک=دین زرتشت در متون مانوی\|ص=۱۸۵\|زبان=fa}}</ref>

	~~=== در اسلام ===~~
	{{multiple image\|perrow=2\|total_width=300\|image1=Abraham_in_Abraham_and_the_Angels_by_Aert_de_Gelder.jpg\|width1=300\|height1=\|image2=Rembrandt_-_Moses_Smashing_the_Tablets_of_the_Law_-_WGA19132.jpg\|width2=300\|height2=\|image3=Spas_vsederzhitel_sinay.jpg\|width3=300\|height3=\|image4=Muslim depiction of Muhammad - 17th century Ottoman copy from the "Edinburgh codex".jpg\|width4=300\|height4=\|footer=بالا از راست به چپ:{{سخ}}[[ابراهیم]]، [[موسی]]{{سخ}}[[عیسی]]، [[محمد]]}}
	در [[اسلام]] به افرادی که گفته می‌شود تصور شده از جانب [[الله]] وحی دریافت کرده‌اند. در [[زبان عربی\|عربی]] نیز مانند عبری چنین افرادی «نبی» (جمع: نبیین یا انبیاء) نام دارند. این لغات روی هم ۷۵ بار در [[قرآن]] به کار رفته‌اند. لغت رایج‌تر در قرآن، «رسول» (فرستاده) است که ۳۰۰ بار دیده می‌شود. اینطور که معلوم است، مانند [[عهد جدید]]، رسولان قرآن نیز جایگاهی بالاتر از انبیاء دارند و هرگاه این دو کلمه کنار هم قرار گرفته‌اند، ابتدا رسول و سپس به نبی اشاره شده است. مفسران مسلمان، مانند [[ناصرالدین عبدالله بیضاوی\|بیضاوی]]، اینطور گفته‌اند که رسول به شخصی می‌گویند که کتابی بر او نازل شده اما انبیاء کتاب یا شریعتی از خود ندارند. در قرآن افراد مختلفی مثل موسی، [[اسماعیل]] و [[محمد]] با هر دو عنوان «رسول و نبی» یاد شده‌اند اما همه رسولان، نبی نیستند؛ مثلاً [[فرشته\|فرشتگان]] نیز رسولان الله نامیده شده‌اند. به گفته قرآن، پیامبران به ترتیب و یکی پس از دیگری فرستاده شدند و همه آن‌ها از خاندان آدم، [[نوح]]، ابراهیم و اسرائیل هستند. قرآن همچنین می‌گوید خدا رسولان را از میان انسان‌ها و فرشتگان انتخاب می‌کند و پیامبران توانایی‌هایی مثل دیدن غیب دارند که دیگران آن را ندارند. برای برخی نیز برتری‌هایی قائل شده که دیگر پیامبران فاقد آن هستند؛ مثلاً، می‌گوید خدا ابراهیم را به عنوان دوست خودش انتخاب و با موسی صحبت کرد. قرآن برخی را نیز [[پیامبران اولوالعزم\|اولوالعزم]] نامیده اما نام‌هایشان را مشخص نکرده است. پیامبران قرآن با [[آدم]] آغاز و با محمد، به پایان می‌رسند.<ref dir="ltr">{{پک\|Rubin\|2006\|ک=Encyclopaedia of the Qur'an\|ف=Prophets and Prophethood\|زبان=en}}</ref>

	=== در بهائیت ===		=== در بهائیت ===

Shahroudi در ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۰۷

2023-09-19T03:07:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:Isaiah's Lips Anointed with Fire.jpg\|بندانگشتی\|300px\|[[اشعیا\|اِشَعیا]]، اثر [[بنجامین وست]]]]~~
	به مؤسس یک دین و کسانی که ادعا می‌کنند با [[خدا]] یا خدایانی ارتباط دارند و از جانب آن‌ها سخن می‌گویند، '''پیامبر''' یا '''پیغمبر''' و '''نبی''' یا '''رسول''' گفته می‌شود.<ref dir="ltr">[http://www.thefreedictionary.com/prophet prophet – definition of prophet by the Free Online Dictionary, Thesaurus and Encyclopedia<!-- Bot generated title -->]</ref><ref dir="ltr">{{Cite web \|url=http://mw1.m-w.com/dictionary/prophet \|title=prophet – Definition from the Merriam-Webster Online Dictionary \|access-date=24 سپتامبر 2020 \|archive-date=28 ژوئن 2012 \|archive-url=https://web.archive.org/web/20120628232343/http://mw1.m-w.com/dictionary/prophet}}</ref> چنین ادعاهایی در ادیان زیادی مانند [[یهودیت]]، [[مسیحیت]]، [[اسلام]]، [[مزدیسنا]]، [[بهائیت]]، [[هندوئیسم]] و غیره وجود داشته است. با این وجود، برداشت‌ها از این مفهوم متفاوت بوده است.		به مؤسس یک دین و کسانی که ادعا می‌کنند با [[خدا]] یا خدایانی ارتباط دارند و از جانب آن‌ها سخن می‌گویند، '''پیامبر''' یا '''پیغمبر''' و '''نبی''' یا '''رسول''' گفته می‌شود.<ref dir="ltr">[http://www.thefreedictionary.com/prophet prophet – definition of prophet by the Free Online Dictionary, Thesaurus and Encyclopedia<!-- Bot generated title -->]</ref><ref dir="ltr">{{Cite web \|url=http://mw1.m-w.com/dictionary/prophet \|title=prophet – Definition from the Merriam-Webster Online Dictionary \|access-date=24 سپتامبر 2020 \|archive-date=28 ژوئن 2012 \|archive-url=https://web.archive.org/web/20120628232343/http://mw1.m-w.com/dictionary/prophet}}</ref> چنین ادعاهایی در ادیان زیادی مانند [[یهودیت]]، [[مسیحیت]]، [[اسلام]]، [[مزدیسنا]]، [[بهائیت]]، [[هندوئیسم]] و غیره وجود داشته است. با این وجود، برداشت‌ها از این مفهوم متفاوت بوده است.

خط ۵:		خط ۴:

	== خاورمیانهٔ باستان ==		== خاورمیانهٔ باستان ==
	~~[[پرونده:Baal Ugarit Louvre AO17330.jpg\|بندانگشتی\|[[بعل]] خدای مردمان خاورمیانه باستان]]~~
	چنین پدیده‌ای در [[خاور نزدیک باستان\|خاورمیانهٔ باستان]] مشاهده شده و پژوهشگران برخی افراد و متون باستانی مثل افرادی که مدعی دریافت دستور از جانب خدایان بودند را در این دسته قرار داده‌اند؛ مثلاً، در متون [[زبان اوگاریتی\|اوگاریتی]] مواردی وجود دارد که در آن مژدهٔ اتفاقی در آینده داده شده اما به‌طور مشخص نمی‌توان گفت نویسندگان این متون گروهی مشخص و مدعی ارتباط با خدایان بوده‌اند. در [[کتاب مقدس]] اشارت پرشماری به انبیای [[بعل\|بَعَل]]، خدای فنیقی، شده و اینان نیز مانند انبیای [[یهوه]] با لفظ «نبی» یاد شده‌اند اما کتاب مقدس اشاره‌ای به غیبگویی انبیای بعل نکرده است. هر چند، متنی مصری از فردی به نام ون‌آمون که حاوی گزارش سفر او به جبیل در فنیقیه است و ون‌آمون می‌گوید یکی از نزدیکان امیر منطقه، از خود برون‌شده و توانسته غیبگویی کند که ون‌آمون از جانب [[آمون]] آمده است. در اسناد [[بین‌النهرین]]ی گاه دیده شده خدا (مثلا [[مردوک]]) به صورت مستقیم و گاه از طریق پادشاهان صحبت می‌کند. متنی از ۱۸۵۰ سال پیش از میلاد از [[اوروک]] حاوی پیشگویی خدایی دربارهٔ آینده اوروک است که از طریق یک فرد منتقل می‌شود. این فرد با خدا حرف می‌زند و سپس در جواب پادشاه می‌گوید «این‌ها سخنانی بود که [[ایشتر]] با من گفت.» این نوع فعالیت‌ها را بیشتر می‌توان در متون موسوم به «ماری» از قرن ۱۸ پیش از میلاد یافت و نام چند خدا و ۱۸ پیامبر (برخی مرد و برخی زن) در آن‌ها ذکر شده است. محققان برخی متون مصری، مثلاً متنی از شخصی به نام ایپوور که منتقد وضعیت موجود بوده یا متن موسوم به «پیشگویی نِفِرتی» را نیز مشابه انبیای کتاب مقدس دانسته‌اند.<ref dir="ltr">{{پک\|Huffmon\|1992\|ک=The Anchor Bible Dictionary\|ف=Prophecy\|زبان=en}}</ref>		چنین پدیده‌ای در [[خاور نزدیک باستان\|خاورمیانهٔ باستان]] مشاهده شده و پژوهشگران برخی افراد و متون باستانی مثل افرادی که مدعی دریافت دستور از جانب خدایان بودند را در این دسته قرار داده‌اند؛ مثلاً، در متون [[زبان اوگاریتی\|اوگاریتی]] مواردی وجود دارد که در آن مژدهٔ اتفاقی در آینده داده شده اما به‌طور مشخص نمی‌توان گفت نویسندگان این متون گروهی مشخص و مدعی ارتباط با خدایان بوده‌اند. در [[کتاب مقدس]] اشارت پرشماری به انبیای [[بعل\|بَعَل]]، خدای فنیقی، شده و اینان نیز مانند انبیای [[یهوه]] با لفظ «نبی» یاد شده‌اند اما کتاب مقدس اشاره‌ای به غیبگویی انبیای بعل نکرده است. هر چند، متنی مصری از فردی به نام ون‌آمون که حاوی گزارش سفر او به جبیل در فنیقیه است و ون‌آمون می‌گوید یکی از نزدیکان امیر منطقه، از خود برون‌شده و توانسته غیبگویی کند که ون‌آمون از جانب [[آمون]] آمده است. در اسناد [[بین‌النهرین]]ی گاه دیده شده خدا (مثلا [[مردوک]]) به صورت مستقیم و گاه از طریق پادشاهان صحبت می‌کند. متنی از ۱۸۵۰ سال پیش از میلاد از [[اوروک]] حاوی پیشگویی خدایی دربارهٔ آینده اوروک است که از طریق یک فرد منتقل می‌شود. این فرد با خدا حرف می‌زند و سپس در جواب پادشاه می‌گوید «این‌ها سخنانی بود که [[ایشتر]] با من گفت.» این نوع فعالیت‌ها را بیشتر می‌توان در متون موسوم به «ماری» از قرن ۱۸ پیش از میلاد یافت و نام چند خدا و ۱۸ پیامبر (برخی مرد و برخی زن) در آن‌ها ذکر شده است. محققان برخی متون مصری، مثلاً متنی از شخصی به نام ایپوور که منتقد وضعیت موجود بوده یا متن موسوم به «پیشگویی نِفِرتی» را نیز مشابه انبیای کتاب مقدس دانسته‌اند.<ref dir="ltr">{{پک\|Huffmon\|1992\|ک=The Anchor Bible Dictionary\|ف=Prophecy\|زبان=en}}</ref>

خط ۲۸:		خط ۲۶:
	در [[بهائیت]]، به کسانی که معمولا پیامبر نامیده می‌شوند، «[[مظهر ظهور]]» گفته می‌شود زیرا بهائیان اعتقاد دارند خدا پیام و ارادهٔ خود را در همه زمان‌ها و به شیوه‌های مختلفی — از جمله از طریق مظاهر ظهور — ابراز می‌کند.<ref dir="ltr" name="eor">{{cite encyclopedia \| last = Hutter \| first = Manfred \| editor = Ed. Lindsay Jones \| encyclopedia = Encyclopedia of Religion \| title = Bahā'īs \| edition = 2nd \| year = 2005 \| publisher = Macmillan Reference USA \| volume = 2 \| location = Detroit \| isbn = 0-02-865733-0 \| pages = 737–740 \| url-access = registration \| url = https://archive.org/details/encyclopediaofre0000unse_v8f2}}</ref> هدف خدا از این کار این است که آن مظاهر دین را در جهان رواج دهند و به همین جهت، اینان واسطهٔ بین خدا و بشر محسوب می‌شوند.<ref dir="ltr" name="manifestation">{{cite journal \| first = Juan \| last = Cole \| title = The Concept of Manifestation in the Baháʼí Writings\| year = 1982 \| journal = [[:en:Baháʼí studies#Journals\|Baháʼí Studies]] \| volume = monograph 9 \| pages = 1–38 \| url = http://bahai-library.com/cole_concept_manifestation}}</ref> مظاهر تجسم خدا محسوب نمی‌شوند، هر چند آن‌ها را با آدم‌های عادی نیز یکسان نمی‌دانند؛ به همین جهت، آنان دارای خصیصه‌های الهی و بشری هستند.<ref name="manifestation"/> در کنار مظاهر، بهائیان پیامبران پایین مرتبه‌تری نیز دارند. در بهائیت، مظاهر چون خورشید (که از خود نور دارد) هستند و پیامبران دیگر چون ماه (که نورشان را از خورشید می‌گیرند). مثلاً، موسی یکی از مظاهر ظهور است اما برادرش هارون در میان پیامبران کوچک‌تر جای می‌گیرد. دیگر پیامبران یهودی نیز در همین دسته‌اند.		در [[بهائیت]]، به کسانی که معمولا پیامبر نامیده می‌شوند، «[[مظهر ظهور]]» گفته می‌شود زیرا بهائیان اعتقاد دارند خدا پیام و ارادهٔ خود را در همه زمان‌ها و به شیوه‌های مختلفی — از جمله از طریق مظاهر ظهور — ابراز می‌کند.<ref dir="ltr" name="eor">{{cite encyclopedia \| last = Hutter \| first = Manfred \| editor = Ed. Lindsay Jones \| encyclopedia = Encyclopedia of Religion \| title = Bahā'īs \| edition = 2nd \| year = 2005 \| publisher = Macmillan Reference USA \| volume = 2 \| location = Detroit \| isbn = 0-02-865733-0 \| pages = 737–740 \| url-access = registration \| url = https://archive.org/details/encyclopediaofre0000unse_v8f2}}</ref> هدف خدا از این کار این است که آن مظاهر دین را در جهان رواج دهند و به همین جهت، اینان واسطهٔ بین خدا و بشر محسوب می‌شوند.<ref dir="ltr" name="manifestation">{{cite journal \| first = Juan \| last = Cole \| title = The Concept of Manifestation in the Baháʼí Writings\| year = 1982 \| journal = [[:en:Baháʼí studies#Journals\|Baháʼí Studies]] \| volume = monograph 9 \| pages = 1–38 \| url = http://bahai-library.com/cole_concept_manifestation}}</ref> مظاهر تجسم خدا محسوب نمی‌شوند، هر چند آن‌ها را با آدم‌های عادی نیز یکسان نمی‌دانند؛ به همین جهت، آنان دارای خصیصه‌های الهی و بشری هستند.<ref name="manifestation"/> در کنار مظاهر، بهائیان پیامبران پایین مرتبه‌تری نیز دارند. در بهائیت، مظاهر چون خورشید (که از خود نور دارد) هستند و پیامبران دیگر چون ماه (که نورشان را از خورشید می‌گیرند). مثلاً، موسی یکی از مظاهر ظهور است اما برادرش هارون در میان پیامبران کوچک‌تر جای می‌گیرد. دیگر پیامبران یهودی نیز در همین دسته‌اند.

	== ~~منابع~~ ==		== پانویس ==

			=== ارجاعات ===
	{{پانویس\|۲}}		{{پانویس\|۲}}

			=== منابع ===

			* تست
	{{پیامبران در قرآن}}		{{پیامبران در قرآن}}
	{{مباحث اسلام}}		{{مباحث اسلام}}

Shahroudi: ابرابزار

2023-09-19T03:05:36Z

ابرابزار

صفحهٔ تازه

[[پرونده:Isaiah's Lips Anointed with Fire.jpg|بندانگشتی|300px|[[اشعیا|اِشَعیا]]، اثر [[بنجامین وست]]]]
به مؤسس یک دین و کسانی که ادعا می‌کنند با [[خدا]] یا خدایانی ارتباط دارند و از جانب آن‌ها سخن می‌گویند، '''پیامبر''' یا '''پیغمبر''' و '''نبی''' یا '''رسول''' گفته می‌شود.<ref dir="ltr">[http://www.thefreedictionary.com/prophet prophet – definition of prophet by the Free Online Dictionary, Thesaurus and Encyclopedia]</ref><ref dir="ltr">{{Cite web |url=http://mw1.m-w.com/dictionary/prophet |title=prophet – Definition from the Merriam-Webster Online Dictionary |access-date=24 سپتامبر 2020 |archive-date=28 ژوئن 2012 |archive-url=https://web.archive.org/web/20120628232343/http://mw1.m-w.com/dictionary/prophet}}</ref> چنین ادعاهایی در ادیان زیادی مانند [[یهودیت]]، [[مسیحیت]]، [[اسلام]]، [[مزدیسنا]]، [[بهائیت]]، [[هندوئیسم]] و غیره وجود داشته است. با این وجود، برداشت‌ها از این مفهوم متفاوت بوده است.

در برخی از اسناد [[خاور نزدیک باستان|خاورمیانهٔ باستان]] دیده شده که فردی از جانب خدایان با بشر صحبت یا آینده را پیشگویی می‌کند. [[کتاب مقدس]] انبیای [[بعل|بَعَل]] را کم و بیش مشابه انبیای [[یهوه|یَهُوَه]] توصیف کرده است. در اسرائیل باستان افراد به میل خودشان پیامبر نمی‌شدند و گاه با وجود اینکه مخالف بودند، به اجبار نبوت می‌کردند. در [[مسیحیت]] کسانی که از جانب خدا، [[عیسی]] یا [[روح‌القدس]] صحبت می‌کردند رسول محسوب می‌شدند. در [[قرآن]]، «رسولان» و «انبیاء» دو دسته مجزا هستند، هر چند قرآن برخی را «رسول و نبی» نامیده است. تمام پیامبران قرآن از یک خانواده هستند. در [[بهائیت]]، افرادی به نام [[مظهر ظهور]] وجود دارند که از جانب خدا انتخاب شده‌اند.

== خاورمیانهٔ باستان ==
[[پرونده:Baal Ugarit Louvre AO17330.jpg|بندانگشتی|[[بعل]] خدای مردمان خاورمیانه باستان]]
چنین پدیده‌ای در [[خاور نزدیک باستان|خاورمیانهٔ باستان]] مشاهده شده و پژوهشگران برخی افراد و متون باستانی مثل افرادی که مدعی دریافت دستور از جانب خدایان بودند را در این دسته قرار داده‌اند؛ مثلاً، در متون [[زبان اوگاریتی|اوگاریتی]] مواردی وجود دارد که در آن مژدهٔ اتفاقی در آینده داده شده اما به‌طور مشخص نمی‌توان گفت نویسندگان این متون گروهی مشخص و مدعی ارتباط با خدایان بوده‌اند. در [[کتاب مقدس]] اشارت پرشماری به انبیای [[بعل|بَعَل]]، خدای فنیقی، شده و اینان نیز مانند انبیای [[یهوه]] با لفظ «نبی» یاد شده‌اند اما کتاب مقدس اشاره‌ای به غیبگویی انبیای بعل نکرده است. هر چند، متنی مصری از فردی به نام ون‌آمون که حاوی گزارش سفر او به جبیل در فنیقیه است و ون‌آمون می‌گوید یکی از نزدیکان امیر منطقه، از خود برون‌شده و توانسته غیبگویی کند که ون‌آمون از جانب [[آمون]] آمده است. در اسناد [[بین‌النهرین]]ی گاه دیده شده خدا (مثلا [[مردوک]]) به صورت مستقیم و گاه از طریق پادشاهان صحبت می‌کند. متنی از ۱۸۵۰ سال پیش از میلاد از [[اوروک]] حاوی پیشگویی خدایی دربارهٔ آینده اوروک است که از طریق یک فرد منتقل می‌شود. این فرد با خدا حرف می‌زند و سپس در جواب پادشاه می‌گوید «این‌ها سخنانی بود که [[ایشتر]] با من گفت.» این نوع فعالیت‌ها را بیشتر می‌توان در متون موسوم به «ماری» از قرن ۱۸ پیش از میلاد یافت و نام چند خدا و ۱۸ پیامبر (برخی مرد و برخی زن) در آن‌ها ذکر شده است. محققان برخی متون مصری، مثلاً متنی از شخصی به نام ایپوور که منتقد وضعیت موجود بوده یا متن موسوم به «پیشگویی نِفِرتی» را نیز مشابه انبیای کتاب مقدس دانسته‌اند.<ref dir="ltr">{{پک|Huffmon|1992|ک=The Anchor Bible Dictionary|ف=Prophecy|زبان=en}}</ref>

== ادیان ==
=== در یهودیت ===
در [[تنخ]] انبیاء کسانی هستند که از جانب یهوه برای انجام کارهای او و رساندن پیام انتخاب شده‌اند. اینان به میل خود انتخاب نمی‌شوند و گاه حتی با آن مخالفت می‌کنند. نبوت در تنخ علمی نیست که شخص بتواند آن را یاد بگیرد؛ او انتخاب می‌شود و چاره‌ای جز رساندن پیام ندارد، حتی اگر با آن مخالف باشد. نبی تا حدی جایگاهی متمایز از یارانش دارد و باید مسئولیت انتخاب‌شدن را به دوش بکشد. او در حضور خداست و به شورای الهی نیز دسترسی دارد. تنها زمانی صحبت می‌کند که به او دستور داده شود اما به مجرد اینکه دستور صادر شد، باید صحبت کند. البته این بدان معنا نیست که هویت شخصی‌اش را از دست می‌دهد. ترجمهٔ پیام به زبان محلی نیز به عهد هموست. دومین بخش تنخ «[[کتب انبیاء]]» نام دارد و خود به دو بخش انبیای متقدم و انبیای متأخر تقسیم شده است. انبیای متأخر نیز شامل دو بخش [[پیامبران مهین|انبیای کبیر]] و [[پیامبران مهین|انبیای صغیر]] است.<ref dir="ltr">{{پک|Paul|Sperling|2007|ک=Encyclopaedia Judaica|ف=Prophets and Prophecy|زبان=en}}</ref>

«نبی» (נָבִיא، نوی) که احتمالاً ریشهٔ عبری ندارد و هم‌ریشه با «نبو» در [[زبان اکدی]] است، به معنای «فراخواندن» یا «احضار کردن» است. اولین کسی که در [[تورات]] «نبی» خوانده شده، [[ابراهیم]] است زیرا او توانایی میانجیگری میان خدا و بشر را دارد: «اما تو (ابیملک) باید زن ([[ساره]]) این مرد (ابراهیم) را به او برگردانی، زیرا او یک نبی است و می‌تواند برای نجات جانت میانجیگری کند.» در [[سفر تثنیه|سِفْر تثنیه]]، [[بنی اسرائیل|قوم اسرائیل]] که از حضور یهوه هراسان شده‌اند، از [[موسی]] درخواست می‌کنند که جلوتر برود و آنچه خدایشان می‌گوید را بشنوند و برایشان بازگو کند. در [[هفتادگانی]] (ترجمهٔ یونانی تنخ) نبی را προφήτης (پیشگو یا سخنگو [از جانب خدا]) ترجمه کرده‌اند. در [[سفر خروج|سِفْر خروج]]، موسی و [[هارون]] چنین نقشی دارند و از جانب خدای اسرائیل با [[فرعون]] صحبت می‌کنند. وقتی موسی درخواست خدا برای رفتن به مصر را رد کرد، خدا پاسخ می‌دهد برادرت هارون نبی (سخنگوی) تو خواهد بود. موسی در تثنیه (آخرین کتاب تورات) برای اولین بار نبی نامیده می‌شود. موسی به صورت مستقیم با خدا دیدار می‌کند اما دیگر انبیاء تنها از طریق رویاهایشان؛ این تمایز را قائل شده‌اند چراکه در خاورمیانهٔ باستان فکر می‌کردند خدایان از طریق رؤیاها با انسان‌ها ارتباط برقرار می‌کنند. تثنیه رؤیا را با نبوت مرتبط می‌داند و داستان‌هایی مثل [[یوسف]] و [[دانیال]] نشان می‌دهد تعبیر خواب در [[تاریخ اسرائیل و یهودای باستان|اسرائیل باستان]] وجود داشته است. گفته شده برخی انبیاء نیز کارهای حیرت‌آور انجام می‌دادند؛ مثلاً، [[الیاس]] در نبرد با پیامبران کنعانی با پایین آوردن آتش از آسمان، به پیروزی رسید.<ref dir="ltr">{{پک|Paul|Sperling|2007|ک=Encyclopaedia Judaica|ف=Prophets and Prophecy|زبان=en}}</ref>

=== در مسیحیت ===
پیامبران در [[مسیحیت]] اولیه کسانی محسوب می‌شدند که از جانب خدا، [[عیسی]] (بعد از برخاستن از مرگ) یا [[روح‌القدس]] سخن بگویند. تعاریف مختلفی از پیامبر و پیامبری در جهانی که مسیحیت در آن متولد شد وجود داشته است و افراد و اعمال مختلفی بدین طریق خطاب شده‌اند؛ مثلاً در مصر آن زمان، کاهنان اعظم پیامبر محسوب می‌شدند.<ref dir="ltr">{{پک|Stuehrenberg|1992|ک=The Anchor Bible Dictionary|ف=Prophecy|زبان=en}}</ref>

=== در مانوی ===
[[پرونده:Manichaean_Diagram_of_the_Universe_(Detail_12).jpg|بندانگشتی|چهار پیامبر آیین مانوی، در نقاشی «[[نمای مانوی جهان]]» مربوط به دوران حکومت [[دودمان یوان]] (۱۲۷۱–۱۳۶۸) بر چین. (''چپ به راست''): مانی، زرتشت، بودا و عیسی.]]
در نوشته‌های مانوی که از خرابه‌های معابد مانوی در [[چین]] پیدا شده، از زرتشت و دین او با احترام یاد شده است. در این نوشته‌ها، نام زرتشت را در [[زبان اویغوری|ایغوری]] «زروشچ بورخان» نوشته‌اند. این کلمه بورخان که حدود ده مرتبه در این نوشته‌ها تکرار شده، به معنی «پیامبر الهی» است. این نوشته‌ها به شرح پیکارهای زرتشت و پس از او مانی با جادوگران بابل می‌پردازند.<ref>{{پک|جکسن|۱۳۸۴|ک=دین زرتشت در متون مانوی|ص=۱۸۵|زبان=fa}}</ref>

=== در اسلام ===
{{multiple image|perrow=2|total_width=300|image1=Abraham_in_Abraham_and_the_Angels_by_Aert_de_Gelder.jpg|width1=300|height1=|image2=Rembrandt_-_Moses_Smashing_the_Tablets_of_the_Law_-_WGA19132.jpg|width2=300|height2=|image3=Spas_vsederzhitel_sinay.jpg|width3=300|height3=|image4=Muslim depiction of Muhammad - 17th century Ottoman copy from the "Edinburgh codex".jpg|width4=300|height4=|footer=بالا از راست به چپ:{{سخ}}[[ابراهیم]]، [[موسی]]{{سخ}}[[عیسی]]، [[محمد]]}}
در [[اسلام]] به افرادی که گفته می‌شود تصور شده از جانب [[الله]] وحی دریافت کرده‌اند. در [[زبان عربی|عربی]] نیز مانند عبری چنین افرادی «نبی» (جمع: نبیین یا انبیاء) نام دارند. این لغات روی هم ۷۵ بار در [[قرآن]] به کار رفته‌اند. لغت رایج‌تر در قرآن، «رسول» (فرستاده) است که ۳۰۰ بار دیده می‌شود. اینطور که معلوم است، مانند [[عهد جدید]]، رسولان قرآن نیز جایگاهی بالاتر از انبیاء دارند و هرگاه این دو کلمه کنار هم قرار گرفته‌اند، ابتدا رسول و سپس به نبی اشاره شده است. مفسران مسلمان، مانند [[ناصرالدین عبدالله بیضاوی|بیضاوی]]، اینطور گفته‌اند که رسول به شخصی می‌گویند که کتابی بر او نازل شده اما انبیاء کتاب یا شریعتی از خود ندارند. در قرآن افراد مختلفی مثل موسی، [[اسماعیل]] و [[محمد]] با هر دو عنوان «رسول و نبی» یاد شده‌اند اما همه رسولان، نبی نیستند؛ مثلاً [[فرشته|فرشتگان]] نیز رسولان الله نامیده شده‌اند. به گفته قرآن، پیامبران به ترتیب و یکی پس از دیگری فرستاده شدند و همه آن‌ها از خاندان آدم، [[نوح]]، ابراهیم و اسرائیل هستند. قرآن همچنین می‌گوید خدا رسولان را از میان انسان‌ها و فرشتگان انتخاب می‌کند و پیامبران توانایی‌هایی مثل دیدن غیب دارند که دیگران آن را ندارند. برای برخی نیز برتری‌هایی قائل شده که دیگر پیامبران فاقد آن هستند؛ مثلاً، می‌گوید خدا ابراهیم را به عنوان دوست خودش انتخاب و با موسی صحبت کرد. قرآن برخی را نیز [[پیامبران اولوالعزم|اولوالعزم]] نامیده اما نام‌هایشان را مشخص نکرده است. پیامبران قرآن با [[آدم]] آغاز و با محمد، به پایان می‌رسند.<ref dir="ltr">{{پک|Rubin|2006|ک=Encyclopaedia of the Qur'an|ف=Prophets and Prophethood|زبان=en}}</ref>

=== در بهائیت ===
در [[بهائیت]]، به کسانی که معمولا پیامبر نامیده می‌شوند، «[[مظهر ظهور]]» گفته می‌شود زیرا بهائیان اعتقاد دارند خدا پیام و ارادهٔ خود را در همه زمان‌ها و به شیوه‌های مختلفی — از جمله از طریق مظاهر ظهور — ابراز می‌کند.<ref dir="ltr" name="eor">{{cite encyclopedia | last = Hutter | first = Manfred | editor = Ed. Lindsay Jones | encyclopedia = Encyclopedia of Religion | title = Bahā'īs | edition = 2nd | year = 2005 | publisher = Macmillan Reference USA | volume = 2 | location = Detroit | isbn = 0-02-865733-0 | pages = 737–740 | url-access = registration | url = https://archive.org/details/encyclopediaofre0000unse_v8f2}}</ref> هدف خدا از این کار این است که آن مظاهر دین را در جهان رواج دهند و به همین جهت، اینان واسطهٔ بین خدا و بشر محسوب می‌شوند.<ref dir="ltr" name="manifestation">{{cite journal | first = Juan | last = Cole | title = The Concept of Manifestation in the Baháʼí Writings| year = 1982 | journal = [[:en:Baháʼí studies#Journals|Baháʼí Studies]] | volume = monograph 9 | pages = 1–38 | url = http://bahai-library.com/cole_concept_manifestation}}</ref> مظاهر تجسم خدا محسوب نمی‌شوند، هر چند آن‌ها را با آدم‌های عادی نیز یکسان نمی‌دانند؛ به همین جهت، آنان دارای خصیصه‌های الهی و بشری هستند.<ref name="manifestation"/> در کنار مظاهر، بهائیان پیامبران پایین مرتبه‌تری نیز دارند. در بهائیت، مظاهر چون خورشید (که از خود نور دارد) هستند و پیامبران دیگر چون ماه (که نورشان را از خورشید می‌گیرند). مثلاً، موسی یکی از مظاهر ظهور است اما برادرش هارون در میان پیامبران کوچک‌تر جای می‌گیرد. دیگر پیامبران یهودی نیز در همین دسته‌اند.

== منابع ==
{{پانویس|۲}}

{{پیامبران در قرآن}}
{{مباحث اسلام}}
{{شخصیت‌ها و اعلام قرآنی}}
{{بزرگان اسلام}}

[[رده:الهیات اسلامی]]
[[رده:الهیات مسیحی]]
[[رده:باورها، سنت‌ها و جنبش‌های دینی]]
[[رده:پیامبران در کتاب مقدس عبری]]
[[رده:پیامبران]]
[[رده:پیامبری|پیامبری]]
[[رده:شخصیت‌های قرآن]]
[[رده:عنوان‌های مذهبی]]