کاربر:Maryam.1365/صفحه تمرین: تفاوت میان نسخهها
Maryam.1365 (بحث | مشارکتها) (صفحهای تازه حاوی «قاعده اقرار = -«اقرار» = معنای لغوی: اقرار در کتب لغت به اذعان یا اعتراف به حق،[1] اعتراف به شی[2] و اثبات شیء[3] تعریف شده است، ریشه آن ماده «قرَّ» به معنای «ثابت بودن» است. تعریف اصطلاحی: فقها در کتب خویش تعاریف مختلفی از اقرار ارائه دادهاند، ب...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[ | '''اقرار''' به معنای اعتراف، یکی از راههای شرعی و حقوقی در نظامی فقهی و حقوقی [[اسلام]] است که می توان به واسطه آن چیزی را ثابت نمود. | ||
= | = معنای اصطلاحی و لغوی اقرار = | ||
معنای لغوی: اقرار در کتب لغت به اذعان یا اعتراف به حق، | معنای لغوی: اقرار در کتب لغت به اذعان یا اعتراف به حق،<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=منبع|عنوان کتاب=قاموس|نام=مجدالدین محمدبن یعقوب بن ابراهیم|نام خانوادگی=فیروز آبادی|ناشر=دارالکتب العلمیه|جلد=2|صفحه=116}}</ref> اعتراف به شی<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=منبع|عنوان کتاب=العین|نام خانوادگی=خلیل بن احمد|جلد=5|صفحه=22}}</ref>و اثبات شیءتعریف شده است، ریشه آن ماده «قرَّ» به معنای «ثابت بودن» است. | ||
تعریف اصطلاحی: فقها در کتب خویش تعاریف مختلفی از اقرار ارائه دادهاند، بعضی آن را به «اخبار بحق علی نفسه» | تعریف اصطلاحی: فقها در کتب خویش تعاریف مختلفی از اقرار ارائه دادهاند، بعضی آن را به «اخبار بحق علی نفسه» عدهای به «اخبار عن حق لازم له» و بعضی به «اخبار عن حق سابق لایقتضی تملیکاً بنفسه،بل یکشف عن سبقه»تعریف کردهاند. | ||
قانون مدنی ایران نیز به تبع فقها در ماده 1259 اقرار را چنین تعریف میکند:»اقرار عبارت از اخبار به حقی است برای غیر بر ضرر خود» علاوه بر اینها تعریف دیگری نیز از اقرار به این نحو بیان شده است: | قانون مدنی ایران نیز به تبع فقها در ماده 1259 اقرار را چنین تعریف میکند:»اقرار عبارت از اخبار به حقی است برای غیر بر ضرر خود» علاوه بر اینها تعریف دیگری نیز از اقرار به این نحو بیان شده است: | ||
اقرار عبارت است از اینکه کسی چیزی را که به زیانش اسناد داده شده، درست بداند. | اقرار عبارت است از اینکه کسی چیزی را که به زیانش اسناد داده شده، درست بداند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=منبع|عنوان کتاب=دانشنامه حقوقی|نام=محمد جعفر|نام خانوادگی=جعفری لنگرودی|جلد=1|صفحه=542}}</ref> | ||
== میزان اختیار مقر == | |||
الف) تسلط بايد مطلق و بدون معارض باشد و مقرّ بتواند مستقلا عمل حقوقى را انجام دهد. | |||
ب) مجرد قدرت بر تصرف در يك مورد كافى است خواه به صورت مستقل يا غير مستقل. | |||
بر پايه احتمال اول، نفوذ و اعتبار اقرار مختص به اقرار مالك اصيل و ولى قهرى است. زيرا آنها هستند كه مىتوانند به صورت مستقل در اموال خود يا نسبت به مولى عليه تصرفاتى نمايند بدون آنكه كسى ديگر بتواند مانع آنها شود. اما اشخاصى مانند وكيل و عبد مأذون و ولى اختيارى كه مستقلا قادر به تصرف نيستند؛ اقرارشان نافذ نخواهد بود. اما مطابق احتمال دوم، اقرار اين گونه اشخاص نيز معتبر شناخته مىشود. چنان كه در مبحث اول ملاحظه شد، فقيهان در مواردى به اين قاعده استناد كردهاند كه شخص قادر به تصرف در مورد اقرار است. و لو آنكه قدرت او به صورت غير مستقل باشد؛ چنان كه در مسأله وكالت، صرف قدرت وكيل بر انشا را در پذيرش و اعتبار اقرار او كافى مىدانند. بنابراين استقلال در تصرف و قدرت مطلق مقرّ شرط نفوذ، اقرار نيست.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=منبع|عنوان کتاب=قواعد فقه(بخش قضایی)|نام=سید مصطفی|نام خانوادگی=محقق داماد|صفحه=195}}</ref> | |||
== منبع == | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۳
اقرار به معنای اعتراف، یکی از راههای شرعی و حقوقی در نظامی فقهی و حقوقی اسلام است که می توان به واسطه آن چیزی را ثابت نمود.
معنای اصطلاحی و لغوی اقرار
معنای لغوی: اقرار در کتب لغت به اذعان یا اعتراف به حق،[۱] اعتراف به شی[۲]و اثبات شیءتعریف شده است، ریشه آن ماده «قرَّ» به معنای «ثابت بودن» است.
تعریف اصطلاحی: فقها در کتب خویش تعاریف مختلفی از اقرار ارائه دادهاند، بعضی آن را به «اخبار بحق علی نفسه» عدهای به «اخبار عن حق لازم له» و بعضی به «اخبار عن حق سابق لایقتضی تملیکاً بنفسه،بل یکشف عن سبقه»تعریف کردهاند.
قانون مدنی ایران نیز به تبع فقها در ماده 1259 اقرار را چنین تعریف میکند:»اقرار عبارت از اخبار به حقی است برای غیر بر ضرر خود» علاوه بر اینها تعریف دیگری نیز از اقرار به این نحو بیان شده است:
اقرار عبارت است از اینکه کسی چیزی را که به زیانش اسناد داده شده، درست بداند.[۳]
میزان اختیار مقر
الف) تسلط بايد مطلق و بدون معارض باشد و مقرّ بتواند مستقلا عمل حقوقى را انجام دهد.
ب) مجرد قدرت بر تصرف در يك مورد كافى است خواه به صورت مستقل يا غير مستقل.
بر پايه احتمال اول، نفوذ و اعتبار اقرار مختص به اقرار مالك اصيل و ولى قهرى است. زيرا آنها هستند كه مىتوانند به صورت مستقل در اموال خود يا نسبت به مولى عليه تصرفاتى نمايند بدون آنكه كسى ديگر بتواند مانع آنها شود. اما اشخاصى مانند وكيل و عبد مأذون و ولى اختيارى كه مستقلا قادر به تصرف نيستند؛ اقرارشان نافذ نخواهد بود. اما مطابق احتمال دوم، اقرار اين گونه اشخاص نيز معتبر شناخته مىشود. چنان كه در مبحث اول ملاحظه شد، فقيهان در مواردى به اين قاعده استناد كردهاند كه شخص قادر به تصرف در مورد اقرار است. و لو آنكه قدرت او به صورت غير مستقل باشد؛ چنان كه در مسأله وكالت، صرف قدرت وكيل بر انشا را در پذيرش و اعتبار اقرار او كافى مىدانند. بنابراين استقلال در تصرف و قدرت مطلق مقرّ شرط نفوذ، اقرار نيست.[۴]