خوک: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «'''خوک''' در فقه اسلامی حیوانی نجسالعین و حرامگوشت است و حرمت آن در قرآن آمده است. در برخی منابع، خوک در شمار مسوخات یاد شده. در نوشتههای اخلاقی و تفسیری، گاه ویژگیهایی مانند گرایش به پلیدی یا بیتوجهی به پاکی، بهصورت تمثیلی برا...» ایجاد کرد) |
(+رده:حقوق حیوانات در اسلام، +رده:جانداران (هاتکت)، ابرابزار) |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
== در فقه اسلامی == | == در فقه اسلامی == | ||
خوک جانوری شناختهشده است که در فقه اسلامی، چه نوع اهلی و چه نوع وحشی آن، نجسالعین، حرامگوشت و غیرقابل تذکیه شمرده میشود. ممنوعیت خوردن گوشت خوک در قرآن بهصراحت در آیاتی از جمله [[آیه ۱۷۳ سوره بقره|آیهٔ ۱۷۳ سورهٔ بقره]] و [[آیه ۱۴۵ سوره انعام|آیهٔ ۱۴۵ سورهٔ انعام]] بیان شده است. در برخی منابع روایی و تفسیری نیز خوک از جمله موجوداتی دانسته شده که در شمار مسوخات قرار گرفتهاند.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک= | خوک جانوری شناختهشده است که در فقه اسلامی، چه نوع اهلی و چه نوع وحشی آن، نجسالعین، حرامگوشت و غیرقابل تذکیه شمرده میشود. ممنوعیت خوردن گوشت خوک در قرآن بهصراحت در آیاتی از جمله [[آیه ۱۷۳ سوره بقره|آیهٔ ۱۷۳ سورهٔ بقره]] و [[آیه ۱۴۵ سوره انعام|آیهٔ ۱۴۵ سورهٔ انعام]] بیان شده است. در برخی منابع روایی و تفسیری نیز خوک از جمله موجوداتی دانسته شده که در شمار مسوخات قرار گرفتهاند.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خوک}}</ref> | ||
در پارهای از نوشتههای اخلاقی و تفسیری، خوک به عنوان مبنایی برای برخی تشبیههای رفتاری ذکر شده است. در تفسیر المنار، خوک به عنوان مثالی از حیوانی معرفی میشود که برخی ویژگیهای نمادین آن در رفتار برخی انسانها دیده میشود. در این توصیف، خوک به حیوانی تشبیه شده است که به خوراک کهنه و فاسد تمایل دارد و از غذای پاکیزه و تازه دوری میکند. این ویژگی در مقام تشبیه برای بیان گرایش برخی افراد به امور ناپسند و بیاعتنایی به ارزشهای سالم اخلاقی بهکار رفته است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک= | در پارهای از نوشتههای اخلاقی و تفسیری، خوک به عنوان مبنایی برای برخی تشبیههای رفتاری ذکر شده است. در تفسیر المنار، خوک به عنوان مثالی از حیوانی معرفی میشود که برخی ویژگیهای نمادین آن در رفتار برخی انسانها دیده میشود. در این توصیف، خوک به حیوانی تشبیه شده است که به خوراک کهنه و فاسد تمایل دارد و از غذای پاکیزه و تازه دوری میکند. این ویژگی در مقام تشبیه برای بیان گرایش برخی افراد به امور ناپسند و بیاعتنایی به ارزشهای سالم اخلاقی بهکار رفته است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خوک}}</ref> | ||
در نقلهایی دیگر نیز رفتار برخی انسانها به «خوکصفتی» تشبیه شده است؛ از جمله اینکه شخص ممکن است سخنان فراوان و سودمند یک فرد دانا را نادیده بگیرد، اما یک لغزش یا خطای کوچک از همان فرد را به خاطر بسپارد و آن را در هر جمعی بازگو کند. این نوع توصیفها جنبهٔ اخلاقی و تربیتی داشته و به عنوان استعارهای برای نکوهش بیاعتنایی به فضیلتها و تمرکز بر خطاها استفاده شده است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک= | در نقلهایی دیگر نیز رفتار برخی انسانها به «خوکصفتی» تشبیه شده است؛ از جمله اینکه شخص ممکن است سخنان فراوان و سودمند یک فرد دانا را نادیده بگیرد، اما یک لغزش یا خطای کوچک از همان فرد را به خاطر بسپارد و آن را در هر جمعی بازگو کند. این نوع توصیفها جنبهٔ اخلاقی و تربیتی داشته و به عنوان استعارهای برای نکوهش بیاعتنایی به فضیلتها و تمرکز بر خطاها استفاده شده است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خوک}}</ref> | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
=== منابع === | === منابع === | ||
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=خوک|دانشنامه=[[ | * {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=خوک|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایرةالمعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | {{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | ||
[[رده:جانداران]] | |||
[[رده:حقوق حیوانات در اسلام]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۳ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۲:۳۸
خوک در فقه اسلامی حیوانی نجسالعین و حرامگوشت است و حرمت آن در قرآن آمده است. در برخی منابع، خوک در شمار مسوخات یاد شده. در نوشتههای اخلاقی و تفسیری، گاه ویژگیهایی مانند گرایش به پلیدی یا بیتوجهی به پاکی، بهصورت تمثیلی برای نقد رفتارهای انسانی ذکر میشود.
در فقه اسلامی
خوک جانوری شناختهشده است که در فقه اسلامی، چه نوع اهلی و چه نوع وحشی آن، نجسالعین، حرامگوشت و غیرقابل تذکیه شمرده میشود. ممنوعیت خوردن گوشت خوک در قرآن بهصراحت در آیاتی از جمله آیهٔ ۱۷۳ سورهٔ بقره و آیهٔ ۱۴۵ سورهٔ انعام بیان شده است. در برخی منابع روایی و تفسیری نیز خوک از جمله موجوداتی دانسته شده که در شمار مسوخات قرار گرفتهاند.[۱]
در پارهای از نوشتههای اخلاقی و تفسیری، خوک به عنوان مبنایی برای برخی تشبیههای رفتاری ذکر شده است. در تفسیر المنار، خوک به عنوان مثالی از حیوانی معرفی میشود که برخی ویژگیهای نمادین آن در رفتار برخی انسانها دیده میشود. در این توصیف، خوک به حیوانی تشبیه شده است که به خوراک کهنه و فاسد تمایل دارد و از غذای پاکیزه و تازه دوری میکند. این ویژگی در مقام تشبیه برای بیان گرایش برخی افراد به امور ناپسند و بیاعتنایی به ارزشهای سالم اخلاقی بهکار رفته است.[۲]
در نقلهایی دیگر نیز رفتار برخی انسانها به «خوکصفتی» تشبیه شده است؛ از جمله اینکه شخص ممکن است سخنان فراوان و سودمند یک فرد دانا را نادیده بگیرد، اما یک لغزش یا خطای کوچک از همان فرد را به خاطر بسپارد و آن را در هر جمعی بازگو کند. این نوع توصیفها جنبهٔ اخلاقی و تربیتی داشته و به عنوان استعارهای برای نکوهش بیاعتنایی به فضیلتها و تمرکز بر خطاها استفاده شده است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «خوک». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.