عتبه بن ابی‌سفیان

عتبه بن ابی‌سفیان از رجال سیاسی و سخنوران بنی‌امیه بود که در نبرد جمل حضور داشت و در آن واقعه یک چشم خود را از دست داد. او در سال‌های ۴۱ و ۴۲ هجری مقام امیرالحاج را بر عهده داشت و سپس از سوی برادرش معاویه به ولایت مصر منصوب شد. وی دوران پایانی زندگی خود را در اسکندریه گذراند.

زندگی

عتبه فرزند ابی‌سفیان و از چهره‌های سرشناس قبیله بنی‌امیه بود که به فصاحت و سخنوری شهرت داشت؛ چنان‌که اصمعی او و عبدالملک بن مروان را دو سخنور برجسته این تیره دانسته است. او در یوم‌الدار همراه عثمان بود و در نبرد جمل نیز در کنار عایشه حضور داشت که در این جنگ یک چشم خود را از دست داد. وی در سال‌های ۴۱ و ۴۲ هجری به عنوان امیرالحاج فعالیت می‌کرد.

ولایت مصر و درگذشت

معاویه، عتبه را به فرمانداری مصر منصوب کرد و او در سال ۴۳ هجری وارد آن سرزمین شد. عتبه پس از مدتی به اسکندریه رفت و در قلعه باستانی آن شهر اقامت گزید و تا زمان مرگ در آنجا ماند. از او به عنوان فردی خردمند و دارای هیبت یاد شده است.

دیدگاه‌ها

از عتبه روایتی درباره روش آزمودن جوانان نقل شده است. او معتقد بود برای شناخت جوانان باید آن‌ها را به خشم آورد؛ اگر فرد در آن شرایط آرامش خود را حفظ کرد و پاسخ مناسب داد، شایسته است، در غیر این صورت نباید به او امیدی داشت.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عتبه بن ابی‌سفیان». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.