غلمان

غلمان در قرآن به نوجوانانی از خدمتکاران بهشت گفته شده است که بهشتیان را خدمت می‌کنند. در روایات، دربارهٔ هویت غلمان و ولدان مخلدون، از جمله کودکان درگذشته پیش از بلوغ و کودکان مشرکان، مطالبی نقل شده است و دربارهٔ سرنوشت کودکان پیش از بلوغ، بر واگذاشتن علم آن به خدا تأکید شده است.

غلمان در قرآن

غلمان جمع «غلام» و به معنای پسران امرد و خدمتکاران بهشتی است. در سوره طور، دربارهٔ آنان آمده است: «وَیَطُوفُ عَلَیْهِمْ غِلْمَانٌ لَهُمْ کَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَکْنُونٌ»؛ یعنی نوجوانانی چون مروارید نهفته پیرامون بهشتیان می‌گردند و آنان را خدمت می‌کنند.

غلمان در روایات

از علی بن ابی‌طالب در تفسیر آیه «یَطُوفُ عَلَیْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ» نقل شده است که «ولدان» همان کودکان اهل دنیا هستند که در کودکی از دنیا می‌روند. این کودکان حسناتی ندارند که مستحق پاداشی باشند و گناهی نیز مرتکب نشده‌اند که کیفر شوند؛ ازاین‌رو خداوند آنان را در این مرتبت قرار می‌دهد تا بهشتیان را خدمت کنند.

از محمد دربارهٔ کودکان مشرکان سؤال شد. وی پاسخ داد که آنان خدمتکاران اهل بهشت‌اند و به صورت «ولدان» در خدمت بهشتیان درمی‌آیند.

زراره از جعفر صادق دربارهٔ کودکانی که پیش از بلوغ از دنیا می‌روند پرسید. در پاسخ، از محمد نقل شد که خداوند بهتر می‌داند اگر آنان می‌ماندند چه می‌کردند. سپس جعفر صادق به زراره گفت که مقصود محمد از این سخن آن است که از این پرسش خودداری شود، دربارهٔ آنان سخنی گفته نشود و علم آن به خدا واگذار شود.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «غلمان». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.