|
|
| (۱۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| تصوف
| |
| تصوف|تاریخچه پیدایش
| |
| پیدایش تصوف از هر لغتی مشتق شده باشد، قدر مسلّم این است که استعمال آن در روزگار [[محمد بن عبدالله]]، آخرین پیامبر الهی و پیامبر [[مسلمانان]]، شناخته شده نبوده است و این کلمه از مصطلحات دوران حیات دو شخصیت بارز اسلام نیست.}}<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=در کوی صوفیان|سال=1392|نام=سید تقی (صالح علیشاه)|نام خانوادگی=واحدی|ناشر=تهران، نخل دانش|صفحه=49}}</ref>
| |
|
| |
|
| === [[تصوف|<small>شواهد نبود تصوف در زمان پیامبر اسلام</small>]] ===
| |
| [[پرونده:6-46.jpg|بندانگشتی|تصوف در ایران]]
| |
| در زمان [[احمد بن عبدالله بن محمد بحرانی|محمد بن عبدالله]] پیروان آن حضرت را به ایمان و اسلام نسبت میدادند و مسلم و مؤمن مینامیدند و آنان که صحبت پیامبر مسلمانان را درک کرده بودند، صحابه نامیده میشدند و نسل بعد از آنها یعنی آنان که با صحابه محشور بودند تابعین خوانده میشدند. بعد اسم عابد و زاهد به میان آمد و سپس زهاد و عباد بر جمعی گفته شد که از دنیا به زعم خود کناره جستند و خود را کاملاً وقف عبادت و ریاضت نمودند و تقریباً طریقه و روش خاصی به وجود آوردند، تا اینکه در حدود [[اوائل قرن دوم هجری]] کمکم اسم صوفی و طریقه تصوف پیدا شد و گفتند [[تصوف]] عبارت است از همان ریاضت نفس و ترک دنیا و مجاهده برای بیرون آمدن از هر خوی بد و داخل به هر طریق خوب.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=عارف و صوفی چه میگویند|سال=1390|نام=جوادآقا|نام خانوادگی=تهرانی|ناشر=تهران، آفاق|صفحه=33}}</ref>
| |
|
| |
| شاهد دیگر بر نبود [[صوفیه]] در عصر پیامبر اسلام، ''مؤسس این جریان'' است؛ زیرا اولین کسی که در میان مسلمانان این نام بر او اطلاق شده، ''[[ابوهاشم کوفی شامی]]''، ''از بزرگان [[صوفیان]] اواخر قرن دوم هجری''، است و قبل از او کسی به این نام خوانده نشده است. حاصل آنکه ''[[تصوف]]'' د''ر روزگار شکلگیری اسلام در میان مسلمانان وجود نداشت'' و این اصطلاح چنان از اسلام بیگانه است که کوچکترین جایگاهی برای آن در فرهنگ اسلامی وجود ندارد.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=موضع تصوف در برابر تشیّع در طول تاریخ|سال=1378|نام=داوود|نام خانوادگی=الهامی|ناشر=قم، مکتب اسلام|صفحه=32}}</ref>
| |
|
| |
| === پانویس ===
| |
| {{پانویس}}
| |
