عبدالله بن ابی‌امیه

عبداللّه بن ابی‌امیه از خویشان محمد بن عبدالله و برادر ام‌سلمه بود. گزارش شده است که او در دوره حضور محمد در مکه با او مخالفت می‌کرد و برای پذیرش دعوت، درخواست‌هایی معجزه‌گونه مطرح می‌کرد. پس از فتح مکه، او برای دیدار و سلام نزد محمد رفت، اما ابتدا پاسخی دریافت نکرد و با وساطت ام‌سلمه پذیرفته شد.

زندگی

عبداللّه بن ابی‌امیه به عنوان برادر ام‌سلمه معرفی شده است. گزارش شده است که او در دوران اقامت محمد در مکه، از مخالفان او بود و می‌گفت ایمان نمی‌آورد مگر آنکه نشانه‌هایی مانند جوشاندن چشمه از زمین یا داشتن خانه‌ای سرشار از طلا تحقق یابد؛ این مضمون با آیاتی از قرآن (از جمله آغازِ «لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتّی تُفَجِّرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً…») مرتبط دانسته شده است.

پس از فتح مکه، عبداللّه بن ابی‌امیه به استقبال محمد رفت و سلام کرد، اما در گزارش‌ها آمده است که در آغاز پاسخی دریافت نکرد. او سپس به خواهرش ام‌سلمه متوسل شد و ام‌سلمه درخواست پذیرش او را مطرح کرد. محمد علت بی‌اعتنایی اولیه را شدت تکذیب پیشین او دانست، و ام‌سلمه با یادآوری این مضمون که اسلام، گذشته را می‌پوشاند، وساطت کرد و در ادامه عبداللّه پذیرفته شد.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عبداللّه بن ابی‌امیه». دایرةالمعارف جامع اسلامی.