دمنهوری

احمد بن عبدالمنعم دمنهوری (۱۱۰۱–۱۱۹۲ هجری قمری) از عالمان مصری سده دوازدهم هجری و از شیوخ جامع الازهر بود که در علوم مختلف اسلامی، به‌ویژه فقه، منطق و بلاغت، فعالیت داشت. او به آشنایی با مذاهب فقهی چهارگانه شهرت داشت و آثاری در منطق، بلاغت و اخلاق نگاشت.

زندگی

احمد بن عبدالمنعم بن یوسف بن صیام دمنهوری از عالمان مصری و از شیوخ جامع الازهر بود. او در شهر دمنهور در مصر به سال ۱۱۰۱ قمری به دنیا آمد و تحصیلات خود را در الازهر به پایان رساند. دمنهوری در علوم مختلف اسلامی، از جمله فقه، منطق و بلاغت، آموزش دید و به تدریس در الازهر پرداخت تا سرانجام به ریاست این مرکز علمی رسید.

در منابع از او به عنوان عالمی آشنا با مذاهب فقهی چهارگانه اهل‌سنت یاد شده است و به همین سبب گاه «المذاهبی» خوانده می‌شد. دمنهوری در دوران فعالیت علمی خود در مصر جایگاه اجتماعی قابل توجهی داشت و در برابر حاکمان عصر با صراحت سخن می‌گفت. به نوشته منابع تاریخی، برخی از امیران و زمامداران برای دیدار او به منزلش می‌رفتند. وی سرانجام در قاهره به سال ۱۱۹۲ قمری درگذشت.

آثار

از دمنهوری آثار متعددی در علوم مختلف اسلامی باقی مانده است، از جمله:

• ایضاح المبهم من معانی السلم در منطق
• حلیة اللب المصون بشرح الجوهر المکنون در بلاغت
• سبیل الرشاد الی نفع العباد در مواعظ

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «دمنهوری». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.