سیف‌الدوله حمدانی

ابوالحسن علی بن عبدالله بن حمدان حمدانی تغلبی ربعی، ملقب به سیف‌الدوله (۳۰۳–۳۵۶ق)، امیر حلب از خاندان حمدانیان بود. او به پشتیبانی از دانش و ادب شهرت داشت و دربارش از مراکز مهم گردهمایی شاعران و دانشوران به‌شمار می‌رفت.

نسب

ابوالحسن علی بن عبدالله بن حمدان از خاندان حمدانی و منسوب به قبیلهٔ بنی‌تغلب بود.

زندگی

سیف‌الدوله در میافارقین از نواحی دیاربکر زاده شد. گفته‌اند از کودکی دلیری، بلندهمتی و گرایش به فرمانروایی در او آشکار بود و در راه دستیابی به قدرت کوشش بسیار کرد. او شهر واسط و نواحی پیرامون آن را به تصرف درآورد و سپس به سوی شام رفت و بر دمشق دست یافت. پس از آن به حلب بازگشت و در سال ۳۳۳ قمری بر آن شهر چیره شد و آنجا را مقر حکومت خود قرار داد. سیف‌الدوله نخستین فرد از خاندان حمدانی بود که حلب را در اختیار گرفت و آن شهر را مرکز فرمانروایی خویش ساخت.

دربار او از مراکز مهم فرهنگی زمان خود به‌شمار می‌رفت و بسیاری از شاعران و ادیبان در آن حضور داشتند. از جمله کسانی که با او ارتباط داشتند متنبی، سری رفاء، نامی و ببغاء بودند و متنبی بخش مهمی از اشعار خود را در مدح او سروده است. سیف‌الدوله به سخاوت و بخشندگی شهرت داشت و گفته‌اند پس از خلفا، کمتر درباری مانند دربار او محل گرد آمدن دانشمندان و اهل ادب بوده است.

درگذشت

سیف‌الدوله در سال ۳۵۶ قمری در حلب درگذشت و پیکرش را در زادگاهش میافارقین به خاک سپردند.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «سیف». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.