لیلة المبیت: تفاوت میان نسخه‌ها

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۴: خط ۴:
مفسران، نزول آیه “شِراء” یا همان آیه “لیلة المبیّت” را با این واقعه مرتبط دانسته و بر شأن نزول آن بر حضرت علی (ع) تأکید می‌ورزند.<ref>ابن‌ابی‌الحدید، شرح نهج‌البلاغه، ۱۴۰۴ق، ج۱۳، ص۲۶۲</ref>
مفسران، نزول آیه “شِراء” یا همان آیه “لیلة المبیّت” را با این واقعه مرتبط دانسته و بر شأن نزول آن بر حضرت علی (ع) تأکید می‌ورزند.<ref>ابن‌ابی‌الحدید، شرح نهج‌البلاغه، ۱۴۰۴ق، ج۱۳، ص۲۶۲</ref>


ابن طاووس گزارش می‌دهد که محمد در خطبه غدیر، این واقعه را مأموریتی از جانب خدا برای علی دانست.<ref>سید بن طاووس، الیقین، بی‌تا، ص ۳۵۰</ref>
ابن طاووس گزارش می‌دهد که محمد در خطبه غدیر، این واقعه را مأموریتی از جانب خدا برای علی دانست.<ref>سید بن طاووس، الیقین، بی‌تا، ص ۳۵۰</ref>همچنین بر پایه روایات، وقتی علی در بستر محمد خوابیده بود، جبرئیل بالای سر او و میکائیل پایین پایش آمدند. جبرئیل گفت: “خوشا به حال کسانی چون تو ای فرزند ابوطالب، که خدا در برابر فرشتگان به تو مباهات می‌کند.<ref>طوسی، الامالی، ۱۴۱۴ق، ص۴۶۹؛ حسکانی، شواهد التنزیل، ۱۴۱۱ق، ج۱، ص۱۲۳</ref>

نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۲۰

لیلة المبیت

شب نخست ماه ربیع‌الاول در سال سیزدهم بعثت، به “لیلة المبیّت” شهرت یافته است؛ همان شبی که علی در بسترخوابید. این اقدام زمانی صورت گرفت که پیامبر از طریق وحی الهی دریافت که مشرکان مکه قصد جان او را دارند.[۱]این اقدام، یکی از نشانه‌های برجسته‌ی فضایل علی است؛ حقیقتی که ایشان در شورای شش‌نفره نیز برای اثبات حقانیت خود به آن استناد کردند.[۲]

مفسران، نزول آیه “شِراء” یا همان آیه “لیلة المبیّت” را با این واقعه مرتبط دانسته و بر شأن نزول آن بر حضرت علی (ع) تأکید می‌ورزند.[۳]

ابن طاووس گزارش می‌دهد که محمد در خطبه غدیر، این واقعه را مأموریتی از جانب خدا برای علی دانست.[۴]همچنین بر پایه روایات، وقتی علی در بستر محمد خوابیده بود، جبرئیل بالای سر او و میکائیل پایین پایش آمدند. جبرئیل گفت: “خوشا به حال کسانی چون تو ای فرزند ابوطالب، که خدا در برابر فرشتگان به تو مباهات می‌کند.[۵]

  1. https://hawzahnews.com/x9qsZ
  2. صدوق، الخصال، ۱۳۶۲ش، ج۲، ص۵۶۰
  3. ابن‌ابی‌الحدید، شرح نهج‌البلاغه، ۱۴۰۴ق، ج۱۳، ص۲۶۲
  4. سید بن طاووس، الیقین، بی‌تا، ص ۳۵۰
  5. طوسی، الامالی، ۱۴۱۴ق، ص۴۶۹؛ حسکانی، شواهد التنزیل، ۱۴۱۱ق، ج۱، ص۱۲۳