| مسابقه دانشدخت | |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
تهران: تفاوت میان نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
(− رده:کوه های ایران (هاتکت)) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
تهران به ۱۳ شهرستان تقسیم میشود. یکی از بزرگترین چالشهای این شهر، آلودگی هوای شدید است که دلیل آن ترکیب عوامل انسانی و عوامل طبیعی است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=دانشنامه جهان اسلام|تاریخ=۱۳۷۲|نام خانوادگی=مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی|ناشر=مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی|جلد=۱۶|صفحه=۶۲۱۷}}</ref> | تهران به ۱۳ شهرستان تقسیم میشود. یکی از بزرگترین چالشهای این شهر، آلودگی هوای شدید است که دلیل آن ترکیب عوامل انسانی و عوامل طبیعی است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=دانشنامه جهان اسلام|تاریخ=۱۳۷۲|نام خانوادگی=مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی|ناشر=مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی|جلد=۱۶|صفحه=۶۲۱۷}}</ref> | ||
[[پرونده:Azadi Tower (29358497718).jpg|بندانگشتی|تصویری از برج آزادی در تهران (دانلود شده از سایت ویکی پدیا)]] | |||
== محدوده طبیعی و جغرافیایی تهران == | == محدوده طبیعی و جغرافیایی تهران == | ||
نسخهٔ ۲۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۲
تهران
تهران در دامنه جنوبی کوههای البرز که بر روی نهشته های آبرفتی (رسوبات شن و ماسهای حاصل از فرسایش کوهستان) بنا شده است. این شهر از شمال توسط کوههای بلند، از شرق و غرب توسط کوههای منفرد و رودخانه کن، و از جنوب به دشتهای هموار ورامین و شهریار محدود میشود.
تهران به ۱۳ شهرستان تقسیم میشود. یکی از بزرگترین چالشهای این شهر، آلودگی هوای شدید است که دلیل آن ترکیب عوامل انسانی و عوامل طبیعی است.[۱]

محدوده طبیعی و جغرافیایی تهران
شهر تهران از شمال به رشتهکوههای البرز، از شرق و جنوب شرقی به کوههای منفرد سهپایه، هزار درّه، سرخهحصار و بیبیشهربانو، از غرب به رودخانه کن و از جنوب و جنوب غربی به دشتهای ورامین و شهریار محدود شده است.
موقعیت تهران
آب و هوای تهران
تقسیمات اداری تهران
منابع
- ↑ مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی (۱۳۷۲). دانشنامه جهان اسلام. ج. ۱۶. مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی. ص. ۶۲۱۷.