|
مسابقه سال اسلامیکال |
| همزمان با آغاز ماه رمضان، مسابقه سال اسلامیکال با هدف معرفی اسلامیکال و توسعه مقالات در زمینه اسلامی آغاز شدهاست. علاقهمندان به شرکت در این مسابقه میتوانند تا پایان ماه رمضان ۱۴۴۷ قمری برای آن نامنویسی کنند. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد در اینجا وجود دارد |
دحو الارض: تفاوت میان نسخهها
Morningview (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Morningview (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
== روایات == | == روایات == | ||
در روایات، این شب به عنوان زمان «پهن شدن زمین از زیر کعبه بر روی آب» توصیف شده و از شبهای شریف دانسته شده است که رحمت الهی در آن نازل میشود و عبادت در آن دارای پاداش فراوان است. بر پایه روایتی از حسن بن علی وشّاء، وی نقل میکند که در کودکی، در شب بیستوپنجم ماه ذیالقعده، همراه پدرش در محضر علی بن موسی الرضا شام خورده است. به گفته او، ایشان فرمود: «امشب ابراهیم و عیسی متولد شدهاند، و زمین از زیر کعبه پهن شده است. پس هر که روز آن را روزه بدارد، چنان است که شصت ماه روزه داشته باشد.» در روایت دیگری از همان امام نقل شده است که فرمود: «در این روز، حجت بن الحسن قیام خواهد کرد.» روز بیستوپنجم ذیالقعده، روز دحو الارض، در زمره چهار روزی شمرده شده است که در طول سال به فضیلت روزه ممتاز دانسته میشود. در روایتی آمده است که روزه این روز همانند روزه هفتاد سال است و در روایت دیگری ذکر شده که کفاره هفتاد سال به شمار میآید. همچنین نقل شده است که هر کس این روز را روزه بدارد و شب آن را به عبادت بگذراند، برای او عبادت صد سال نوشته میشود و برای روزهدار این روز، هر آنچه میان زمین و آسمان است استغفار میکند. در این روایات، این روز زمانی معرفی شده که رحمت الهی در آن منتشر میشود.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=ترجمه تفسیر المیزان|سال=۱۳۷۴|نام=محمدحسین|نام خانوادگی=طباطبایی|ناشر=دفتر انتشارات اسلامی( وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم)|جلد=۳|صفحه=۵۵۲|مکان=قم|سری=پنجم}}</ref> | در منابع اسلامی و روایات شیعی و سنی، آمده است که کعبه نخستین بقعهای است که خداوند بر روی زمین آفرید. بر اساس این دیدگاه، زمین از زیر کعبه گسترده شد و کعبه به عنوان محور و قبلهی عبادت، اولین مکان مقدس روی زمین محسوب میشود. این عقیده با روایاتی مرتبط است که دحو الارض را به پهن شدن زمین از زیر کعبه نسبت میدهند و ارزش و فضیلت عبادت در آن مکان را نشان میدهند. در روایات، این شب به عنوان زمان «پهن شدن زمین از زیر کعبه بر روی آب» توصیف شده و از شبهای شریف دانسته شده است که رحمت الهی در آن نازل میشود و عبادت در آن دارای پاداش فراوان است. بر پایه روایتی از حسن بن علی وشّاء، وی نقل میکند که در کودکی، در شب بیستوپنجم ماه ذیالقعده، همراه پدرش در محضر علی بن موسی الرضا شام خورده است. به گفته او، ایشان فرمود: «امشب ابراهیم و عیسی متولد شدهاند، و زمین از زیر کعبه پهن شده است. پس هر که روز آن را روزه بدارد، چنان است که شصت ماه روزه داشته باشد.» در روایت دیگری از همان امام نقل شده است که فرمود: «در این روز، حجت بن الحسن قیام خواهد کرد.» روز بیستوپنجم ذیالقعده، روز دحو الارض، در زمره چهار روزی شمرده شده است که در طول سال به فضیلت روزه ممتاز دانسته میشود. در روایتی آمده است که روزه این روز همانند روزه هفتاد سال است و در روایت دیگری ذکر شده که کفاره هفتاد سال به شمار میآید. همچنین نقل شده است که هر کس این روز را روزه بدارد و شب آن را به عبادت بگذراند، برای او عبادت صد سال نوشته میشود و برای روزهدار این روز، هر آنچه میان زمین و آسمان است استغفار میکند. در این روایات، این روز زمانی معرفی شده که رحمت الهی در آن منتشر میشود.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=ترجمه تفسیر المیزان|سال=۱۳۷۴|نام=محمدحسین|نام خانوادگی=طباطبایی|ناشر=دفتر انتشارات اسلامی( وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم)|جلد=۳|صفحه=۵۵۲|مکان=قم|سری=پنجم}}</ref> | ||
== آیات == | |||
نسخهٔ ۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۷
روز بیست و پنجم ذی قعده 《دَحْوُ الأَرْض 》 یعنی گسترش یافتن زمین میباشد و وزن «دَحو»، «مَحْو» و به معنای گسترش میباشد بر پایه برخی دیدگاه های تفسیری در مراحل آغازین شکل گیری زمین، سطح آن تحت تأثیر بارشهای شدید و مداوم قرار داشت، این بارشها موجب تجمع آبها در فرورفتگی ها و حوضه های طبیعی شد و به تدریج با کاهش سطح آب در برخی نواحی خشکیها پدیدار و گسترده تر شدند. همچنین در این دیدگاهها بیان میشود که سطح اولیه زمین ناهموار و مشتمل بر پستیها، بلندیها و شیبهای تند بوده است. استمرار بارشها و فرآیندهای فرسایشی ناشی از آن به شست و شوی ارتفاعات و گسترش درهها انجامید و در طول زمان، زمینهای هموارتر و مناسبتری برای سکونت و فعالیتهای زیستی شکل گرفت. در متون دینی اسلامی، از این فرآیند گسترش و آماده سازی زمین با عنوان دحو الارض یاد شده است؛ اصطلاحی که در برخی تفاسیر به معنای گسترده شدن و آماده شدن زمین برای زیست تعبیر میشود.[۱]
روایات
در منابع اسلامی و روایات شیعی و سنی، آمده است که کعبه نخستین بقعهای است که خداوند بر روی زمین آفرید. بر اساس این دیدگاه، زمین از زیر کعبه گسترده شد و کعبه به عنوان محور و قبلهی عبادت، اولین مکان مقدس روی زمین محسوب میشود. این عقیده با روایاتی مرتبط است که دحو الارض را به پهن شدن زمین از زیر کعبه نسبت میدهند و ارزش و فضیلت عبادت در آن مکان را نشان میدهند. در روایات، این شب به عنوان زمان «پهن شدن زمین از زیر کعبه بر روی آب» توصیف شده و از شبهای شریف دانسته شده است که رحمت الهی در آن نازل میشود و عبادت در آن دارای پاداش فراوان است. بر پایه روایتی از حسن بن علی وشّاء، وی نقل میکند که در کودکی، در شب بیستوپنجم ماه ذیالقعده، همراه پدرش در محضر علی بن موسی الرضا شام خورده است. به گفته او، ایشان فرمود: «امشب ابراهیم و عیسی متولد شدهاند، و زمین از زیر کعبه پهن شده است. پس هر که روز آن را روزه بدارد، چنان است که شصت ماه روزه داشته باشد.» در روایت دیگری از همان امام نقل شده است که فرمود: «در این روز، حجت بن الحسن قیام خواهد کرد.» روز بیستوپنجم ذیالقعده، روز دحو الارض، در زمره چهار روزی شمرده شده است که در طول سال به فضیلت روزه ممتاز دانسته میشود. در روایتی آمده است که روزه این روز همانند روزه هفتاد سال است و در روایت دیگری ذکر شده که کفاره هفتاد سال به شمار میآید. همچنین نقل شده است که هر کس این روز را روزه بدارد و شب آن را به عبادت بگذراند، برای او عبادت صد سال نوشته میشود و برای روزهدار این روز، هر آنچه میان زمین و آسمان است استغفار میکند. در این روایات، این روز زمانی معرفی شده که رحمت الهی در آن منتشر میشود.[۲]
آیات
منابع
- ↑ جواد حسینی (۱۳۸۱). «دحوالارض، آداب و اعمال آن». پرتال جامع علوم انسانی.
- ↑ طباطبایی، محمدحسین (۱۳۷۴). ترجمه تفسیر المیزان. پنجم. ج. ۳. قم: دفتر انتشارات اسلامی( وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم). ص. ۵۵۲.