قیس بن ملوح بن مزاحم: تفاوت میان نسخه‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی «'''قیس بن ملوح بن مزاحم'''، شاعر عاشق‌پیشه‌ای از مردم نجد بود که به «مجنون بنی‌عامر» شهرت یافت. بنا بر روایت مشهور، او در عشق لیلی بنت سعد، که از کودکی با او پرورش یافته بود، دچار حیرت و سرگشتگی شد؛ زیرا پدر لیلی او را به مرد دیگری شوهر داد. ق...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''قیس بن ملوح بن مزاحم'''، شاعر عاشق‌پیشه‌ای از مردم [[نجد]] بود که به | '''قیس بن ملوح بن مزاحم'''، شاعر عاشق‌پیشه‌ای از مردم [[نجد]] بود که به «'''مجنون بنی‌عامر'''» شهرت یافت. بنا بر روایت مشهور، او در عشق لیلی بنت سعد، که از کودکی با او پرورش یافته بود، دچار حیرت و سرگشتگی شد؛ زیرا پدر لیلی او را به مرد دیگری شوهر داد. قیس پس از آن به شعر گفتن و انس گرفتن با حیوانات پرداخت و سرانجام پیکرش را در بیابان یافتند. درباره وجود تاریخی او و انتساب اشعار منسوب به او نیز در میان برخی ادیبان اختلاف نظر وجود داشته است. | ||
== زندگی == | == زندگی == | ||
قیس بن ملوح بن مزاحم عامری، شاعری عاشق‌پیشه از مردم نجد بود که به «مجنون بنی‌عامر» شهرت داشت. بنا بر نقل، او دیوانه نبود، اما به سبب عشق به لیلی بنت سعد که از کودکی با او پرورش یافته بود، پس از آنکه پدر لیلی او را به مرد دیگری تزویج کرد، دچار حیرت و سرگشتگی شد. قیس در این حالت شعر می‌گفت و با درندگان و جانوران انس می‌گرفت. گاه در | قیس بن ملوح بن مزاحم عامری، شاعری عاشق‌پیشه از مردم نجد بود که به «مجنون بنی‌عامر» شهرت داشت. بنا بر نقل، او دیوانه نبود، اما به سبب عشق به لیلی بنت سعد که از کودکی با او پرورش یافته بود، پس از آنکه پدر لیلی او را به مرد دیگری تزویج کرد، دچار حیرت و سرگشتگی شد. قیس در این حالت شعر می‌گفت و با درندگان و جانوران انس می‌گرفت. گاه در [[شام]]، گاه در نجد و گاه در [[حجاز]] دیده می‌شد تا اینکه او را در میان سنگ‌های بیابان مرده یافتند و جسدش را نزد خانواده‌اش بردند.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=قیس بن ملوح بن مزاحم}}</ref> | ||
قسمتی از اشعار منسوب به او در دیوانی به نام او گردآوری و چاپ شده است. [[ابن طولون]]، متوفی به سال ۹۵۳، نیز کتابی در شرح حال او نوشته و آن را ''بسط سامع المسامر فی اخبار مجنون بنی عامر'' نام نهاده است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=قیس بن ملوح بن مزاحم}}</ref> | == دیوان اشعار == | ||
قسمتی از اشعار منسوب به او در دیوانی به نام او گردآوری و چاپ شده است. [[ابن طولون|ابن‌طولون]]، متوفی به سال ۹۵۳، نیز کتابی در شرح حال او نوشته و آن را ''بسط سامع المسامر فی اخبار مجنون بنی عامر'' نام نهاده است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=قیس بن ملوح بن مزاحم}}</ref> | |||
== تردید درباره وجود تاریخی == | == تردید درباره وجود تاریخی == | ||
درباره وجود قیس بن ملوح و انتساب اشعار و داستان‌های مربوط به او، برخی ادیبان تردید کرده‌اند. [[اصمعی]] وجود او را انکار کرده و داستان او را افسانه دانسته است. [[جاحظ]] گفته است هرگاه شعری یافته می‌شد که نام لیلی در آن آمده و گوینده آن شناخته نبود، آن شعر را به مجنون نسبت می‌دادند. [[ابن کلبی]] نیز گفته است که شنیده داستان مجنون و شعرهای او را جوانی از [[بنی امیه]] که عاشق دخترعموی خود بوده، جعل کرده است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=قیس بن ملوح بن مزاحم}}</ref> | درباره وجود قیس بن ملوح و انتساب اشعار و داستان‌های مربوط به او، برخی ادیبان تردید کرده‌اند. [[اصمعی]] وجود او را انکار کرده و داستان او را افسانه دانسته است. [[جاحظ]] گفته است هرگاه شعری یافته می‌شد که نام لیلی در آن آمده و گوینده آن شناخته نبود، آن شعر را به مجنون نسبت می‌دادند. [[ابن کلبی|ابن‌کلبی]] نیز گفته است که شنیده داستان مجنون و شعرهای او را جوانی از [[بنی امیه|بنی‌امیه]] که عاشق دخترعموی خود بوده، جعل کرده است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=قیس بن ملوح بن مزاحم}}</ref> | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
نسخهٔ ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۴:۱۸
قیس بن ملوح بن مزاحم، شاعر عاشق‌پیشه‌ای از مردم نجد بود که به «مجنون بنی‌عامر» شهرت یافت. بنا بر روایت مشهور، او در عشق لیلی بنت سعد، که از کودکی با او پرورش یافته بود، دچار حیرت و سرگشتگی شد؛ زیرا پدر لیلی او را به مرد دیگری شوهر داد. قیس پس از آن به شعر گفتن و انس گرفتن با حیوانات پرداخت و سرانجام پیکرش را در بیابان یافتند. درباره وجود تاریخی او و انتساب اشعار منسوب به او نیز در میان برخی ادیبان اختلاف نظر وجود داشته است.
زندگی
قیس بن ملوح بن مزاحم عامری، شاعری عاشق‌پیشه از مردم نجد بود که به «مجنون بنی‌عامر» شهرت داشت. بنا بر نقل، او دیوانه نبود، اما به سبب عشق به لیلی بنت سعد که از کودکی با او پرورش یافته بود، پس از آنکه پدر لیلی او را به مرد دیگری تزویج کرد، دچار حیرت و سرگشتگی شد. قیس در این حالت شعر می‌گفت و با درندگان و جانوران انس می‌گرفت. گاه در شام، گاه در نجد و گاه در حجاز دیده می‌شد تا اینکه او را در میان سنگ‌های بیابان مرده یافتند و جسدش را نزد خانواده‌اش بردند.[۱]
دیوان اشعار
قسمتی از اشعار منسوب به او در دیوانی به نام او گردآوری و چاپ شده است. ابن‌طولون، متوفی به سال ۹۵۳، نیز کتابی در شرح حال او نوشته و آن را بسط سامع المسامر فی اخبار مجنون بنی عامر نام نهاده است.[۲]
تردید درباره وجود تاریخی
درباره وجود قیس بن ملوح و انتساب اشعار و داستان‌های مربوط به او، برخی ادیبان تردید کرده‌اند. اصمعی وجود او را انکار کرده و داستان او را افسانه دانسته است. جاحظ گفته است هرگاه شعری یافته می‌شد که نام لیلی در آن آمده و گوینده آن شناخته نبود، آن شعر را به مجنون نسبت می‌دادند. ابن‌کلبی نیز گفته است که شنیده داستان مجنون و شعرهای او را جوانی از بنی‌امیه که عاشق دخترعموی خود بوده، جعل کرده است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «قیس بن ملوح بن مزاحم». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.