|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
منور علیشاه شیرازی: تفاوت میان نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
((انتقال از نبح)) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''حاجآقا محمد شیرازی''' معروف به '''منورعلیشاه''' (زاده ۱۲۲۴ قمری - درگذشته ۱۳۰۱ قمری در [[شیراز]]) از مدعیان قطبیت [[سلسله نعمتاللهی]] بود.<ref>، طرائق الحقایق، [[محمد معصوم شیرازی]] معصومعلیشاه٬ با تصحیح محمد جعفر محجوب، انتشارات کتابخانه سنایی، ج۳ ، صفحه ۴۳۳</ref><ref>ارزش میراث صوفیه، [[عبدالحسین زرینکوب]]، چاپ اول، انتشارات آریا، طهران ۱۳۴۴، صفحه ۱۲۲</ref><ref> شرح حال رجال ایران، اثر: [[مهدی بامداد]]، چاپ اول، جلد اول، صفحه ۳۴۰ </ref>او پسر حاجی محمدحسن مجتهد (متوفی ۱۲۴۰ قمری) امام جماعت [[مسجد نو شیراز]] و عموی [[رحمتعلیشاه]] بود. او از رحمتعلیشاه سن کمتری داشت و پس از درگذشت وی، خود را قطب دراویش نعمتاللهی | '''حاجآقا محمد شیرازی''' معروف به '''منورعلیشاه''' (زاده ۱۲۲۴ قمری - درگذشته ۱۳۰۱ قمری در [[شیراز]]) از مدعیان قطبیت [[سلسله نعمتاللهی]] بود.<ref>، طرائق الحقایق، [[محمد معصوم شیرازی]] معصومعلیشاه٬ با تصحیح محمد جعفر محجوب، انتشارات کتابخانه سنایی، ج۳ ، صفحه ۴۳۳</ref><ref>ارزش میراث صوفیه، [[عبدالحسین زرینکوب]]، چاپ اول، انتشارات آریا، طهران ۱۳۴۴، صفحه ۱۲۲</ref><ref> شرح حال رجال ایران، اثر: [[مهدی بامداد]]، چاپ اول، جلد اول، صفحه ۳۴۰ </ref> او پسر حاجی محمدحسن مجتهد (متوفی ۱۲۴۰ قمری) [[امام جماعت]] [[مسجد نو شیراز]] و عموی [[رحمتعلیشاه]] بود. او از رحمتعلیشاه سن کمتری داشت و پس از درگذشت وی، خود را قطب [[دراویش نعمتاللهی]] معرفی کرد، هر چند در واقع بر مبنای نص صریح و وصیتنامه مکتوب [[رحمتعلیشاه]] ، جانشین وی [[سعادتعلیشاه]] بود. در این مدت تعداد زیادی از مشایخ از طرف او [[اجازه ارشاد]] یافتند. او همچنین میرزا محمدمعصوم نایبالصدر پسر رحمتعلیشاه را سرپرستی کرد و تحت تعلیم و تربیت خود قرار داد. پس از درگذشت منورعلیشاه پسرش [[وفاعلیشاه شیرازی]] قطب [[سلسله نعمتاللهی]] شد.<ref>مدرسی چهاردهی، نورالدین. ''سلسله نعمتاللهی مونسعلیشاهی''. مجله وحید، مرداد ۱۳۵۲، شماره ۱۱۶، صفحه ۵۲۷.</ref> | ||
در زمان منورعلیشاه٬ [[صفیعلیشاه|صفیعلیشاه]] که از درویشان منورعلیشاه بود و منورعلیشاه را جانشین رحمتعلیشاه میدانست در [[تهران]] عدهای از شاهزادگان و بزرگان را به دور خود جمع کرد و سلسله نعمتاللهی صفیعلیشاهی را بنیان نهاد.<ref> شرح حال رجال ایران، اثر: [[مهدی بامداد]]، چاپ اول، جلد اول، صفحه: ۳۴۰ </ref> | در زمان منورعلیشاه٬ [[صفیعلیشاه|صفیعلیشاه]] که از [[درویش|درویشان]] منورعلیشاه بود و منورعلیشاه را جانشین رحمتعلیشاه میدانست در [[تهران]] عدهای از شاهزادگان و بزرگان را به دور خود جمع کرد و سلسله نعمتاللهی صفیعلیشاهی را بنیان نهاد.<ref> شرح حال رجال ایران، اثر: [[مهدی بامداد]]، چاپ اول، جلد اول، صفحه: ۳۴۰ </ref> | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
نسخهٔ ۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۲۵
حاجآقا محمد شیرازی معروف به منورعلیشاه (زاده ۱۲۲۴ قمری - درگذشته ۱۳۰۱ قمری در شیراز) از مدعیان قطبیت سلسله نعمتاللهی بود.[۱][۲][۳] او پسر حاجی محمدحسن مجتهد (متوفی ۱۲۴۰ قمری) امام جماعت مسجد نو شیراز و عموی رحمتعلیشاه بود. او از رحمتعلیشاه سن کمتری داشت و پس از درگذشت وی، خود را قطب دراویش نعمتاللهی معرفی کرد، هر چند در واقع بر مبنای نص صریح و وصیتنامه مکتوب رحمتعلیشاه ، جانشین وی سعادتعلیشاه بود. در این مدت تعداد زیادی از مشایخ از طرف او اجازه ارشاد یافتند. او همچنین میرزا محمدمعصوم نایبالصدر پسر رحمتعلیشاه را سرپرستی کرد و تحت تعلیم و تربیت خود قرار داد. پس از درگذشت منورعلیشاه پسرش وفاعلیشاه شیرازی قطب سلسله نعمتاللهی شد.[۴]
در زمان منورعلیشاه٬ صفیعلیشاه که از درویشان منورعلیشاه بود و منورعلیشاه را جانشین رحمتعلیشاه میدانست در تهران عدهای از شاهزادگان و بزرگان را به دور خود جمع کرد و سلسله نعمتاللهی صفیعلیشاهی را بنیان نهاد.[۵]
پانویس
- ↑ ، طرائق الحقایق، محمد معصوم شیرازی معصومعلیشاه٬ با تصحیح محمد جعفر محجوب، انتشارات کتابخانه سنایی، ج۳ ، صفحه ۴۳۳
- ↑ ارزش میراث صوفیه، عبدالحسین زرینکوب، چاپ اول، انتشارات آریا، طهران ۱۳۴۴، صفحه ۱۲۲
- ↑ شرح حال رجال ایران، اثر: مهدی بامداد، چاپ اول، جلد اول، صفحه ۳۴۰
- ↑ مدرسی چهاردهی، نورالدین. سلسله نعمتاللهی مونسعلیشاهی. مجله وحید، مرداد ۱۳۵۲، شماره ۱۱۶، صفحه ۵۲۷.
- ↑ شرح حال رجال ایران، اثر: مهدی بامداد، چاپ اول، جلد اول، صفحه: ۳۴۰