مسابقه دانش‌دخت
اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما می‌توانید در مسابقه مقاله‌نویسی دانش‌دخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهره‌مند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقه‌مندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد.

هند بنت عتبه

از اسلامیکال
نسخهٔ تاریخ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۰۸ توسط بی نهایت (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

هند بنت عتبه، قرشی اموی، از زنان صاحب‌نفوذ قریش و مادر معاویة بن ابوسفیان بود که در جنگ احد جنازه حمزه ابی طالب را مثله کرد. هند در روز فتح مکه اسلام آورد و محمد بن عبدالله از خونش گذشت. او سرانجام در سال ۱۴ هجری قمری درگذشت.

اصل و نسب

هند دختر عتبة بن ربیعة بن عبدشمس بن عبدمناف، بانویی قرشی و از خاندان اموی بود که در میان زنان قریش از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بود و ، به عنوان شخصیتی تأثیرگذار و رهبر در میان قوم خود شناخته می‌شد.

همسران هند

فاکه بن مغیره مخزومی نخستین همسر هند بود که پس از مدتی کشته شد. سپس حفص بن مغیره مخزومی با وی ازدواج کرد و پس از مرگ او، ابوسفیان بن حرب با هند پیمان زناشویی بست که حاصل این ازدواج، معاویه بود.

شعرسرایی

هند در سرودن شعر دستی توانا داشت و عمده شهرت وی به سبب مرثیه‌هایی است که پیش از پیوستن به اسلام، در سوگ مشرکان کشته‌شده در جنگ بدر سروده است.

حضور در جنگ احد

هند به همراه همسرش، ابوسفیان، در جنگ احد حاضر بود و مشرکان را به مقابله و جنگ با مسلمانان تحریک و ترغیب می‌کرد.

مثله کردن حمزه

پس از مرگ حمزه در آن نبرد، هند پیکر او را مثله کرد و بخشی از جگر او را به دندان گرفت، اما از طعم آن خوشش نیامد و آن را بیرون ریخت. این دشمنی عمیق، از آنجا نشأت می‌گرفت که حمزه در جنگ بدر، پدر و برادر هند را به قتل رسانده بود. هند به همراه دیگر زنان حاضر در جنگ، اجساد مسلمانان کشته‌شده را نیز مثله کردند و با بریدن بینی و گوش‌های آنان، از آنها گردنبند و خلخال می‌ساختند.

اسلام و بیعت با پیامبر

هند از جمله کسانی بود که محمد بن عبدالله خون او را مباح اعلام نمود و در روز فتح مکه، فرمان قتلش را صادر کرد. اما هند به همراه سایر زنان نزد محمد بن عبدالله آمد و اسلام خود را اعلام کرد و محمد بن عبدالله نیز از آنان بیعت گرفت. او در خانه‌اش بتی داشت و پس از اسلام آوردن، به سوی آن رفت و در حالی که با تیشه‌ای بر آن می‌کوبید، می‌گفت: «ما را گمراه کرده بودی».

منابع

عبدالسلام ترمانینی، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۱، ص۱۳۰.