زیتون (میوه)
زیتون درختی پربرکت با عمری طولانی است که در قرآن مورد تجلیل قرار گرفته و در سوره تین به آن سوگند یاد شده است. این میوه در فرهنگ اسلامی به عنوان غذای پیامبران شناخته شده و از نانخورشهای محبوب نزد پیامبر اسلام و علی بن ابیطالب بوده است. روایات متعددی بر خواص درمانی زیتون و روغن آن، از جمله تقویت اعصاب، خوشبویی نفس، رفع صفرا و بلغم، و همچنین تأثیر آن در دفع گازهای معده و افزایش قوای جنسی تأکید کردهاند.
در منابع اسلامی
زیتون درختی جلیلالقدر، بسیار سودمند و با عمر طولانی است که میتواند تا هزار سال عمر کند. میوه این درخت نیز زیتون نامیده میشود. در قرآن از این درخت با احترام یاد شده و در سوره تین به آن سوگند یاد شده است. در آیه ۲۰ سوره مؤمنون، خداوند با اشاره به رویش این درخت در «طور سینا» – که در عصر نزول قرآن منطقه اصلی رویش زیتون بوده است – آن را منبعی برای روغن (جهت روشنایی) و نانخورش برای انسانها معرفی کرده است.[۱]
زیتون در فرهنگ اسلامی به عنوان غذای پیامبران شناخته میشود و نزد پیامبر اسلام از بهترین نانخورشها بوده است؛ علی بن ابیطالب نیز به خوردن آن اهتمام داشت. از پیامبر اسلام نقل شده است که زیتون را بخورید و بدن خود را با روغن آن مالش دهید، زیرا درختی مبارک است. در حدیثی دیگر از او آمده است که بر شما باد به خوردن روغن زیتون، چرا که صفرا را برطرف میسازد، بلغم را از میان میبرد، پی را محکم، خوی را نیکو و نفس را خوشبو میکند و اندوه را زایل میسازد.[۲]
از جعفر صادق نیز نقل شده است که زیتون بادِ معده را دفع میکند و موجب افزایش منی میشود. در روایتی آمده است که شخصی در حضور جعفر صادق مدعی شد که زیتون تولید باد میکند، اما آن حضرت این ادعا را رد کرد و فرمود که زیتون نه تنها تولید باد نمیکند، بلکه باد را از میان میبرد.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «زیتون». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.