سبیل

سِبیل یا شارب، به موهایی گفته می‌شود که بر روی لب بالا می‌روید. در آموزه‌های اسلامی و سیره نبوی و اهل‌بیت، بر کوتاهی و آراستگی آن تأکید شده و بلند کردن بیش از حد آن یا تشبه به برخی گروه‌های منحرف تاریخی در این زمینه، نهی شده است.

سیره نبوی و احکام مربوط

در روایات متعددی از پیامبر اسلام و امامان شیعه بر نظافت و کوتاهی سبیل تأکید شده است:

• از پیامبر اسلام نقل شده است که نباید اجازه داد موی سبیل، موی زهار و زیر بغل بلند شود.
• علی بن جعفر از موسی کاظم دربارهٔ سنت بودن کوتاهی سبیل پرسید و ایشان آن را تأیید کرد.
• در سیره جعفر صادق آمده است که وی موی سبیل خود را چنان کوتاه می‌کرد که به پوست می‌رسید.
• معطر نمودن سبیل نیز در روایتی از علی بن ابی‌طالب، از اخلاق پیامبران برمرده شده است.

گزارش‌های تاریخی و نمادین

بر اساس روایتی از حبابه والبیه، علی بن ابی‌طالب در بازار ماهی‌فروشان ضمن موعظه، از گروهی به نام «سپاه بنی‌مروان» یاد کرد. در پاسخ به پرسش فرات بن احنف دربارهٔ کیستی این سپاه، او گفت: «آنان گروهی بودند که ریش خود را می‌تراشیدند و سبیل را تاب می‌دادند.» این روایت نشان‌دهنده تفاوت ظاهری پیروان سنت نبوی با برخی جریانات مخالف در صدر اسلام است.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «سبیل». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.