لیلة المبیت

لیلة المبیت

شب نخست ماه ربیع‌الاول در سال سیزدهم بعثت، به “لیلة المبیّت” شهرت یافته است؛ همان شبی که علی در بسترخوابید. این اقدام زمانی صورت گرفت که پیامبر از طریق وحی الهی دریافت که مشرکان مکه قصد جان او را دارند.این اقدام، یکی از نشانه‌های برجسته‌ی فضایل علی است؛ حقیقتی که ایشان در شورای شش‌نفره نیز برای اثبات حقانیت خود به آن استناد کردند.

مفسران، نزول آیه “شِراء” یا همان آیه “لیلة المبیّت” را با این واقعه مرتبط دانسته و بر شأن نزول آن بر حضرت علی (ع) تأکید می‌ورزند.

ابن طاووس گزارش می‌دهد که محمد در خطبه غدیر، این واقعه را مأموریتی از جانب خدا برای علی دانست.همچنین بر پایه روایات، وقتی علی در بستر محمد خوابیده بود، جبرئیل بالای سر او و میکائیل پایین پایش آمدند. جبرئیل گفت: “خوشا به حال کسانی چون تو ای فرزند ابوطالب، که خدا در برابر فرشتگان به تو مباهات می‌کند.

برتری مقام ایثار علی و تسلیم اسماعیل

ابن طاووس، ایثار و خوابیدن علی در بستر محمد را با تسلیم اسماعیل فرزند ابراهیم در ماجرای ذبح مقایسه کرده است. از نظر او، ایثار علی از تسلیم اسماعیل برتر است؛ چراکه اسماعیل آماده بود تا به دست پدرش ذبح شود، اما علی خود را برای کشته‌شدن به دست دشمنانش آماده کرده بود.

نقشه قتل پیامبر

طبق گزارش‌های تاریخی، مشرکان قریش در دارالندوه گرد هم آمدند تا در خصوص چگونگی برخورد با پیامبر تصمیم نهایی را اتخاذ کنند. در این جلسه ،تصمیمی شوم طراحی شد و آن هم انتخاب نماینده‌ای از هر قبیله برای انجام یک حمله‌ی شبانه‌ی دسته‌جمعی ، با مشارکت تمامی قبایل بود که مسئولیت خون ایشان را میان همه‌ی قبایل تقسیم کنند؛ بدین ترتیب، بنی‌هاشم توان مقابله‌ی نظامی با تمامی طوایف را نداشته باشند و ناچار به پذیرش دیه شوند.در پی اتخاذ این تصمیم، جبرئیل بر پیامبر نازل شد و ایشان را از جزئیات این توطئه آگاه کرد.به همین علت پیامبر تصمیم گرفت قبل از آمدن مشرکان ،خانه خود را به سمت مدینه ترک کند.