عبدالله بن جعفر صادق

عبداللّه بن جعفر صادق، مشهور به افطح، از فرزندان جعفر صادق بود. او پس از اسماعیل، بزرگ‌ترین پسر جعفر صادق به‌شمار می‌رفت و پس از درگذشت پدر، با تکیه بر سن بیشتر خود نسبت به دیگر برادران، دعوی امامت کرد. گروهی از پیروان او به فَطَحیه معروف شدند.

زندگی

عبداللّه بن جعفر صادق، ملقب به افطح، پس از اسماعیل از همه فرزندان جعفر صادق بزرگ‌تر بود. در گزارش‌ها آمده است که او نزد پدر جایگاهی هم‌سنگ دیگر برادرانش نداشت و به گرایش به دیدگاه‌هایی مانند مرجئه و حشویه متهم شده بود. عبداللّه پس از درگذشت جعفر صادق دعوی امامت کرد. استدلال او این بود که هنگام درگذشت پدر، از دیگر برادرانش بزرگ‌تر بوده است. گروهی از پیروان جعفر صادق از او پیروی کردند و این گروه را فطحیه نامیدند.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عبداللّه بن جعفر صادق». دایرةالمعارف جامع اسلامی.