حقوق زنان در ایران

لیلة المبیت

لیلة المَبیت این شب، یکی از بزرگترین فضایل و نشانه‌های شجاعت، فداکاری، و اوج اطاعت علی از محمد محسوب می‌شود. خوابیدن در بستر محمد در حالی که خطر جانی متوجه فرد خوابیده بود، عملاً به معنای پذیرش شهادت برای تحقق هدف بزرگتر یعنی حفظ جان محمد و فراهم آوردن زمینه هجرت موفقیت‌آمیز بود.به همین دلیل است که آیه‌ی شِراء (بقره: ۲۰۷) در شأن این عمل ایشان نازل شد و ایشان را در زمره کسانی قرار داد که «جان خود را برای رضایت خداوند می‌فروشند».

متن و ترجمه آیه آیه ۲۰۷ سوره بقره

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ

و از میان مردم کسی است که جان خود را برای طلب خشنودی خدا میفروشد، و خدا نسبت به [این] بندگان مهربان است.

علت نامگذاری

کلمه “لیلة” (لَیْلَةٌ) در زبان عربی به معنای “شب” است.و «مَبیت» به معنای گذراندن شب در مکانی، در حال خواب یا بیداری است.آیه ۲۰۷ سوره بقره را به این دلیل «آیه لیلة المَبيت» (یا آیه شب هجرت) می‌نامند که به ماجرای خوابیدن علی در بستر محمد اشاره دارد.این آیه را آیه شراء (فروش) هم می‌خوانند؛ زیرا در آن، از معامله جان در برابر کسب خشنودی خدا سخن رفته است.

شأن نزول

بر اساس روایات شأن نزول و نقل‌های تاریخی، هنگامی که قبایل گوناگون قریش پس از وفات ابوطالب تصمیم گرفتند شبانه به خانه محمد حمله کرده و آن حضرت را به قتل رسانند، خداوند متعال با نزول آیه ۳۰ سوره انفال (وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا…) پیامبر را از این توطئه آگاه ساخت.

در پی این توطئه، علی داوطلبانه اعلام آمادگی کرد که آن شب (معروف به لیلة المَبیت) در بستر محمد بخوابد تا جان ایشان حفظ شده و امکان خروج سلامت از مکه فراهم شود.

محمدحسین طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرمایند:«روایات بسیاری حکایت از این دارند که آیه شِراء [اشاره به آیه ۲۰۷ بقره که به معنای بیع و شراء نفس است] درخصوص لیلة المَبیت نازل شده است.»

نکات تفسیری آیه ۲۰۷ سوره بقره و واقعه لیلة المَبیت

این آیه، در مورد گروه خاصی از مردم (که در شأن نزول، مصداق آن علی هستند) صحبت می‌کند که در بالاترین سطح اطاعت و یقین قرار دارند؛ کسانی که در یک نقطه عطف تاریخی، حاضر شدند با بالاترین دارایی خود (جانشان) در یک معامله الهی شرکت کنند، تنها برای اینکه رضایت خدا را کسب کنند.این افراد در مقابل دسته دیگری قرار دارند که در آیات ۲۰۴ تا ۲۰۶ توصیفشان آمده است؛ یعنی افراد خودخواه، لجوج، معاند و منافقی که خود را خیرخواه نشان می‌دهند، اما هدفشان فساد است.به گفته علامه طباطبایی، سیاق این آیات نشان می دهد که مصادیق این دو گروه در زمان محمد وجود داشته اند.هرچند برخی جمله پایانی (وَاللهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ) را به رأفت الهی در حق فداکاران ترجمه کرده‌اند، اما بر اساس نظر علامه طباطبایی، منظور از «عباد» در اینجا، دیگر بندگان هستند که به سبب ایثار این گروه فداکار (صاحبان عمل آیه ۲۰۷)، مشمول رأفت الهی شده‌اند؛ و اساساً وجود بندگانی که جانشان را در راه رضای خدا تقدیم می‌کنند، خودش رأفت خدای سبحان در حق بندگان است.