فمینیسم سوسیالیست

در این نحله فکری، تعابیری چون جنس، جنسیت ، قومیت، نژاد، طبقات اجتماعی ، مرزبندیهای بین المللی و نظام های اقتصادی پدید آورنده ی ستم علیه زنان میباشند. فمینیستهای سوسیال نیز همچون مارکسیستها، نظام سرمایه داری را عامل سوق دادن زنان به سوی دستمزد کمتر و حضور در تولید و کار نابرابر دانسته اند که نتیجه آن روی آوردن آنان به ازدواج برای تأمین زندگی و پذیرش نقشهای مادری و همسری است که آنها را وابسته و محدود مینماید و بطور غیر مستقیم با تمایز حیطه های خصوصی و عمومی، به تحکیم نظام مردسالاری میانجامد.

طبق ساختارهای فمینیسم سوسیال، ازدواج و تشکیل خانواده مجرای مناسبی برای تأمین نیازهای جنسی و عاطفی زنان نیست و آنان میتوانند در برخورد های آزادانه، روابط خاص خود با مردان را مطالبه نمایند. بر همین اساس ملاک تمایز فرد در جوامع سوسیالیستی تأهل یا تجرد وی نیستو خانواده در این اجتماعات مبنای سازنده جامعه نبوده و ازدواج امری شخصی و فاقد ارزش اجتماعی است.

اگرچه به ظاهر فمینیست مارکسیستی و سوسیالیستی بر اصالت جامعه اعتقاد دارند، ولی تمایز این دو مکتب در نحوه و نوع نگرش آنها به جامعه میباشد. مارکسیستها بر بعد اقتصادی و نابرابری های ایجادشده از این بعد تأکید دارند، در حالی که سوسیالیستها به تفاوت زنان و مردان در اجتماع و گاه برتری جایگاه زنان در اجتماع معتقدند.