طلیحه بن خویلد
طلیحه بن خویلد اسدی، از جنگاوران و سخنوران عرب بود. او در سال ۹ قمری اسلام آورد، اما پس از مدتی ادعای پیامبری کرد و پیروانی از قبایل بنیاسد، غطفان و طی به دست آورد. طلیحه در نبرد با سپاه مسلمانان شکست خورد و به شام گریخت، ولی بعدها بار دیگر اسلام آورد و در جنگهای مسلمانان شرکت کرد. او در نبرد نهاوند کشته شد.
زندگی
طلیحه بن خویلد اسدی به شجاعت و فصاحت شناخته میشد. او در سال ۹ قمری نزد محمد بن عبدالله رفت و اسلام آورد، اما پس از مدتی ادعای پیامبری کرد. پس از آگاهی محمد از این ادعا، ضرار بن ازور برای مقابله با طلیحه فرستاده شد. ضرار ضربهای با شمشیر به او زد، اما این ضربه آسیبی به طلیحه نرساند. در پی این واقعه، میان مردم شایع شد که شمشیر بر او اثر نمیکند.[۱]
ادعای پیامبری
پس از درگذشت محمد بن عبدالله، شمار پیروان طلیحه در میان قبایل بنیاسد، غطفان و طی افزایش یافت. ابوبکر برای مقابله با او، خالد بن ولید را به جنگش فرستاد. طلیحه در این نبرد شکست خورد و به شام گریخت. پس از آنکه قبایل بنیاسد و غطفان اسلام آوردند، طلیحه نیز بار دیگر اسلام را پذیرفت. او نزد عمر بن خطاب در مدینه رفت و با وی بیعت کرد. سپس در جنگهای مسلمانان شرکت داشت و سرانجام در نبرد نهاوند کشته شد.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی. «طلیحه». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.