معارج النبوة فى مدارج الفتوة

معارج النبوة فی مدارج الفتوه اثری فارسی در سیره و زندگانی پیامبر اسلام، نوشته معین‌الدین فراهی است و در سده دهم قمری، سال‌های آخر سلطت حسین بایقرای تیموری (۸۶۱ تا ۹۱۱ق) در هرات نوشته شد. این کتاب از منابع شناخته‌شده سیره نبوی در ادبیات فارسی است و مطالب آن در باب ولادت، بعثت، غزوات، معجزات، اخلاق، فضایل پیامبر و حوادث صدر اسلام تنظیم شده است. معارج النبوة افزون بر روایت زندگی محمد، مضامین عرفانی مانند نور محمدی و تفسیر معنوی رویدادهای سیره را نیز دربر می‌گیرد و از نمونه‌های برجستهٔ سیره‌نگاری صوفیانه به‌شمار می‌رود. فراهی این اثر را با نثری فارسیِ کلاسیک، آراسته به صنایع ادبی و لحن موعظه‌ای نگاشته است. نسخه‌های خطی فراوانی از آن در کتابخانه‌های ایران، هند و دیگر سرزمین‌های اسلامی بر جای مانده که نشان‌دهندهٔ رواج گستردهٔ آن است. معارج النبوة در مدارس و محافل صوفیانهٔ ایران، هند و آسیای مرکزی نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت و از منابع اثرگذار در گسترش سیره‌نگاری فارسی به‌شمار می‌آید. از دیدگاه پژوهشی، این اثر بازتابی از سنت فکری و عرفانی دورهٔ تیموری، و نمونه‌ای از پیوند تاریخ، ادبیات و عرفان در زبان فارسی است.

این کتاب منبع عمده حمله حیدری اثر باذل مشهدی است.