عبدالله بن معاویه بن عبدالله
عبدالله بن معاویه بن عبدالله بن جعفر بن ابیطالب از رؤسای طالبیان و شاعران آنان بود. او با سرپیچی از اطاعت بنیمروان در کوفه خروج کرد و پس از تصرف مناطق گوناگون در غرب و مرکز ایران، سرانجام در هرات دستگیر و به دستور ابومسلم خراسانی کشته شد.
زندگی
عبدالله بن معاویه در کوفه علیه بنیمروان خروج کرد و مردم را به بیعت با خود فراخواند؛ اهالی کوفه و سپس مدائن با او بیعت کردند. عبدالله بن عمر، والی کوفه، با او به نبرد پرداخت که منجر به پراکنده شدن یاران عبدالله شد، اما او به مدائن رفت و با پیوستن جمعی دیگر از مردم کوفه، توانست بر حلوان، جبال، همدان، ری و اصفهان مسلط شود. پس از این موفقیتها، خراج فارس و توابع آن نیز برای او ارسال شد.[۱]
کشتهشدن
عبدالله بن معاویه مدتی را در اصطخر اقامت گزید. ابنهبیره، امیر عراق، لشکریانی را برای مقابله با او گسیل داشت که عبدالله ابتدا در برابر آنان مقاومت کرد، اما سرانجام شکست خورد و به شیراز و سپس به هرات گریخت. عامل هرات او را دستگیر کرد و به دستور ابومسلم خراسانی در سال ۱۲۹ قمری به قتل رساند.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عبدالله ابن معاویة بن عبدالله بن جعفر بن ابی طالب». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.