فاران
‘’‘فاران’‘’ نام بیابانی در جغرافیای کتاب مقدس و رویدادهای مربوط به دوران سرگردانی بنیاسرائیل است. همچنین در برخی منابع و روایات اسلامی، این نام بر کوهی در نزدیکی مکه اطلاق شده که محل مناجات محمد بوده است.
موقعیت جغرافیایی در عهد عتیق
بر اساس مندرجات کتابهای مقدس، بیابان فاران سرزمینی است که بنیاسرائیل به مدت چهل سال در آن سرگردان بودند. محدوده جغرافیایی این بیابان از سمت شمال به دشت شور و سرزمین کنعان، از سمت شرق به وادی عربه (فاصله میان فاران، کوههای موآب و خلیج عقبه)، از سوی جنوب به دبةالرمله (حائل میان فاران و کوههای سینا) و از سمت مغرب به دشت شام واقع میان این منطقه، خلیج سوئز و مصر منتهی میشود.[۱]
جایگاه در روایات اسلامی
در روایات و احادیث اسلامی، فاران به عنوان نام کوهی در نزدیکی مکه شناخته میشود که با شهر مکه دو روز مسافت دارد. این مکان در متون روایی به عنوان جایگاهی یاد شده که محمد در آنجا به عبادت، دعا و مناجات با خداوند میپرداخته است.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «فاران». دایرهالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.