محمد بن یعقوب فیروزآبادی
محمد بن یعقوب فیروزآبادی، محمد بن یعقوب بن ابراهیم بن عمر فیروزآبادی، از ائمه لغت و ادب بود. او در فیروزآباد، از توابع شیراز، زاده شد و به عراق، شام، روم، هند و مصر سفر کرد. سپس قاضی زبید شد و در زمان خود در لغت، حدیث و تفسیر مرجعیت و شهرت یافت. او در سال ۸۱۶ق برابر با ۱۴۱۳م در زبید درگذشت. از آثار او میتوان به «قاموس المحیط»، «بصائر ذوی التمییز فی لطائف الکتاب العزیز»، «نزهة الاذهان فی تاریخ اصبهان»، «الدرر الغوالی فی الاحادیث العوالی»، «الجلیس الانیس فی اسماء الخندریس»، «سفر السعادة»، «البلغة فی تراجم ائمة النحو و اللغة»، «تجبر الموشین فی ما یقال بالسین و الشین»، «المثلث المتفق المعنی» و «الاشارات الی ما فی کتب اللغة من الاسماء والاماکن و اللغات» اشاره کرد.
زندگی
محمد بن یعقوب بن ابراهیم بن عمر فیروزآبادی در فیروزآباد، از توابع شیراز، متولد شد. او پس از آن به عراق، شام، روم، هند و مصر سفر کرد و سپس به قضاوت در زبید منصوب شد. فیروزآبادی در زمان خود در حوزههای لغت، حدیث و تفسیر مرجعیت یافت و شهرت بسیاری پیدا کرد.[۱] فیروزآبادی در شهر زبید در سال ۸۱۶ق برابر با ۱۴۱۳م درگذشت.[۲]
آثار
از آثار فیروزآبادی «قاموس المحیط» در چهار جزء، «بصائر ذوی التمییز فی لطائف الکتاب العزیز» در دو مجلد، «نزهة الاذهان فی تاریخ اصبهان»، «الدرر الغوالی فی الاحادیث العوالی»، «الجلیس الانیس فی اسماء الخندریس»، «سفر السعادة» در حدیث و سیره نبوی، «البلغة فی تراجم ائمة النحو و اللغة»، «تجبر الموشین فی ما یقال بالسین و الشین»، «المثلث المتفق المعنی» و «الاشارات الی ما فی کتب اللغة من الاسماء والاماکن و اللغات» است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «محمد بن یعقوب فیروزآبادی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.