ابوعلی فارسی
ابوعلی فارسی، حسن بن احمد بن عبدالغفار فسوی، نحوی معروف و از پیشوایان علوم عربی بود. او در شهر فسا در سال ۲۸۸ قمری زاده شد و در سال ۳۰۷ قمری به بغداد رفت و پس از آن به شهرهای دیگر سفر کرد. در سال ۳۴۱ق به حلب رفت و مدتی نزد سیفالدوله حمدانی ماند. سپس به فارس بازگشت و از دوستان عضدالدوله دیلمی شد و علم نحو را به او آموخت. ابوعلی کتاب «الایضاح» را در قواعد زبان عربی برای عضدالدوله نوشت. پس از آن بار دیگر به بغداد رفت و تا پایان زندگی در آنجا ماند و در سال ۳۷۷ قمری درگذشت. از دیگر آثار او «التکملة» و «المسائل الشیرازیات» است که در سیزده جزء تألیف شده است.[۱]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ابوعلی فارسی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.