امام القاص
امام القاص، قاص احمد بن ابی‌احمد، مکنی به ابوالعباس طبری و ملقب به امام القاص، از پیشوایان مردم زمان خود و دارای تألیفاتی در فقه، فرائض و ادبیات بود. او فقه را نزد ابوالعباس بن سریح آموخت و به مرتبه‌ای بلند در این دانش رسید. وی در هنگام قصه‌گویی از خاشع‌ترین مردم بود و سرانجام در طرسوس درگذشت.
زندگی
قاص احمد بن ابی‌احمد، مکنی به ابوالعباس طبری و ملقب به امام القاص، پیشوای مردم زمان خود بود. او فقه را نزد ابوالعباس بن سریح آموخت و در این علم به مرتبه‌ای بلند رسید. گروهی از عالمان نزد او شاگردی کردند که از جمله آنان ابوعلی طبری، معروف به زجاجی، بود.[۱]
گفته شده است که ابوالعباس را قاص، به معنای داستان‌گو، می‌نامیدند؛ زیرا به دارالایلم و جبل رفت و لشکریان را که از آنجا به سوی روم حرکت می‌کردند، موعظه و اندرز گفت.[۲]
آثار
امام القاص تألیفاتی در فقه، فرائض و ادبیات داشت. از مشهورترین آثار او کتاب تلخیص بود که با وجود حجم اندک، از جامع‌ترین کتاب‌ها در اصول و فروع دانسته شده است. از دیگر آثار او کتاب مقنع در اصول فقه بود.[۳]
درگذشت
امام القاص هنگام قصه‌گویی از خاشع‌ترین مردم بود. بنا بر نقلی، هنگامی که در طرسوس برای مردم از عظمت و جلال و ملکوت خداوند سخن می‌گفت و از بأس، سطوت و جبروت او گفتگو می‌کرد، ناگهان حالش دگرگون شد و بیهوش بر زمین افتاد و درگذشت.[۴]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «امام القاص». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.