جعفر بن مهدی بن حسن حسینی قزوینی
جعفر بن مهدی بن حسن حسینی قزوینی، از عالمان امامیه و از بزرگان خاندان آل قزوینی در حله بود که ریاست دینی آن منطقه را بر عهده داشت. وی همچنین کاتب، شاعر و ادیب بود و آثاری در منطق و اصول فقه تألیف کرد. او در سال ۱۲۹۸ هجری در حله درگذشت و در نجف اشرف به خاک سپرده شد.
زندگی
جعفر بن مهدی بن حسن حسینی قزوینی از بزرگان عالمان امامیه و از خاندان آل قزوینی ساکن حله بود. وی کاتبی بلیغ، شاعری ماهر و ادیبی لغوی بود و ریاست دینی آن منطقه را بر عهده داشت. بخشی از دیوان سید حیدر حلی در ستایش او سروده شده است. وی از شاگردان پدر خود، شیخ مرتضی انصاری و فاضل ایروانی بود.[۱]
آثار
از آثار جعفر بن مهدی بن حسن حسینی قزوینی می‌توان به «اشراقات» در منطق و «تلویحات» در اصول فقه اشاره کرد.[۲]
درگذشت
جعفر بن مهدی بن حسن حسینی قزوینی در اول محرم سال ۱۲۹۸ هجری در حله درگذشت و در نجف اشرف به خاک سپرده شد.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «جعفر بن مهدی بن حسن حسینی قزوینی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.